KLUB  LUDZI  SUKCESU  im.  Małego  Tadzia

GAZETKA  KLUBOWA
nr 11/12

SUKCES   NIE   JEST   PRZYPADKIEM!   
SUKCES   JEST   UMIEJĘTNOŚCIĄ.

				Spokój sumienia
				Umiejętność współżycia z ludźmi
				Kondycja fizyczna
				Celowe życie
				Ekonomiczna niezależność
				Samorealizacja

Warszawa 2001

Redaktor  naczelny:  Mariusz  Bober

PODZIĘKOWANIE

Od Redaktora

Przejmując redakcyjne stery naszej Gazetki Klubowej i redagując poprzedni a swój pierwszy numer, zdałem sobie sprawę, czym jest działanie zespołowe. Jak też łatwiej i przyjemniej jest, kiedy zadania można rozdzielić i nie trzeba samemu zmagać się z wyzwaniem.
Bardzo się cieszę, że mam możliwość redagowania Gazetki i w końcu pisania bez specjalnej cenzury o tym, co jest wartościowe i o tym, co wypływa z mojej głębi.
Jednak to, że zaistniał kolejny numer to nie tylko moja zasługa. Ponieważ, gdyby nie pomoc Ewy Damentki, która przepisała część tekstów i “łamała” Gazetkę, Leszka Dąbrowskiego, który przepisał pozostałe teksty i Marka Rożalskiego, który sponsorował papier i powielał Gazetki - jej narodziny mogły trwać znacznie dłużej.
Dlatego też bardzo Wam dziękuję za okazaną pomoc i cenną lekcję, że zadania warto realizować razem. To znacznie więcej radości, kiedy widzę, jak obok jest wsparcie. Jak wysiłek jednej osoby wspierany jest przez drugą osobę po to, by zaistniała wspólna wartość.

Dziękuję
Wasz Redaktor
Mariusz Bober
P.S. Zapraszam do lektury kolejnego numeru.

10   ZŁOTYCH   MYŚLI   NUMERU
1.	“Lepiej spełniać własną dharmę, choćby niedoskonale, niż doskonale spełniać cudzą. Albowiem niebezpiecznie jest czynić to, co należy do kogo innego” - Bhagawadgita
2.	“W snach mają początek nasze możliwości” - Wiliam Shakespeare
3.	“Zawsze piękniejszą odpowiedź dostanie, kto zada piękniejsze pytanie” - E.E. Cummings
4.	“Dajcie mi wystarczająco długą dźwignię i wystarczająco mocną podporę, a sam jeden poruszę cały glob.” - Archimedes
5.	“Rzeczy się nie zmieniają, zmieniamy się my” - Henry David Thoreau
6.	“Jesteśmy tym, co o sobie myślimy. Wszystko, czym jesteśmy, wynika z naszych myśli. Naszymi myślami tworzymy świat” - Budda
7.	“To umysł zmienia zło w dobro, umysł czyni szczęśliwych bądź zdesperowanych, bogatych lub biednych” - Edmund Spenser 
8.	“Ten, kto nie potrafi przed nikim przyklęknąć z szacunkiem, w końcu ugnie się pod ciężarem własnej osobowości” - Autor nieznany
9.	“Najwyższa mądrość, to brak strategii” - Budda
10.	“Prawda nie ma Ojczyzny, przeto bywa traktowana jak uprzykrzony włóczęga” - Władysław Stanisław Reymont

NASZE  SPOTKANIA

14.11.2000 w godz. 18.18-20.15 odbyło się kolejne spotkanie KLS w “Klubie Pod Gruszą”, przy ul. Popiełuszki 16. Cotygodniowe, a jakże inne.
Tematem przewodnim był “Listopadowy znicz”. Znicz pamięci i ciepła wewnętrznego. Mowy programowe wygłoszone przez Ewę Damentkę, Mariusza Grudnia i Małgosię Niedzielę zawarte były w kręgu życia i śmierci, które są ze sobą nierozerwalnie związane. Mowy programowe były kontynuacją tematu przewodniego, co zdarza się rzadko. Mrok gęsty otulał już wszystko, a u nas świeciło jasno słońce. Ewa w swej mowie do komputerów ukazała różnice między nami ludźmi - a nimi komputerami. My mamy duszę, ale czy myślimy o niej w należyty sposób oddając jej szacunek?
Małgosia i Mariusz poruszyli temat tabu. Nie ma tematów tabu, są tylko tematy niewygodne, o których nie chcemy mówić i nie mówimy na co dzień. A one są i funkcjonują, czy tego chcemy czy nie.
Nie często na spotkaniach odbywa się Rada Ekspertów. Tym razem była, ale jak i całe spotkanie niezwykła. Polegała na prawieniu sobie wzajemnych komplementów. Jednych znamy króciutko i tu komplementy opierały się na pierwszych wrażeniach, jakie wywarły nowe osoby, inne osoby znamy jak przysłowiowe “łyse konie” - zadanie łatwiejsze, ale bardziej odpowiedzialne. Łańcuszek mówców też inny. Mówiliśmy, po co przychodzimy do Klubu i co on nam daje. Niezwykłość polegała na tym, że recenzent mowy łańcuszkowej dalej wygłaszał swoją mowę, będąc sam recenzowany.
Wspaniałość niezwykłego spotkania uświetnił niecodzienny poczęstunek, serwowany przez specjalnie powołanych podczaszych w osobach Ewy Majewskiej i Maćka Czapskiego, a fundowany przez obchodzącą swój prywatny jubileusz Ewę Damentkę.
Jolanta Jankowska

NASZE  MOWY

MARZENIA

Gdybym pozwolił dojść do głosu przewrotnej części mojej natury powiedziałbym, że dla mnie MARZENIA to... taki berbeć lat trzy. Małe rudziątko, z buzią pełną mlecznych ząbków, które chętnie pokazuje, z zadartym noskiem i przecudnym archipelagiem piegów, o zielonych oczach - co czasem są piwne, a czasem szare - zależy, w co jest ubrane.
Kolana ma odrapane, bo jest łobuzką.
Wszędzie jej pełno. Lubi się śmiać. Nie umie się nudzić. A kiedy ją boli, to syczy, bo wtedy się robi taki wiaterek od środka, co studzi i łagodzi. I nie pozwala dorosłym bić mebli, o które się czasem obije, bo to przecież nie ich wina, one wcale nie chciały. I nigdy nie płacze przy ludziach, bo szkoda na to czasu.
Maciej Czapski
(mowa nagrodzona w łańcuszku mówców, październik 2000)

CZŁOWIEK

Jest upalny letni dzień. Wsiadam do tramwaju. Jest tu już kilka kobiet, mężczyzn i dzieci. Zajmuję miejsce. I oto, nim tramwaj ruszył, przednim wejściem wchodzi CZŁOWIEK. Wyświechtane, pogniecione, brudne ubranie. Spodnie opadają w harmonijkę, pasek zwisa na prawym biodrze. Włosy brudne, rozczochrane. CZŁOWIEK przestępuje z nogi na nogę i, choć jest sucho, po jego butach zostają mokre plamy. Tramwaj jedzie. CZŁOWIEK stoi. Nie siada, choć obok jest wolne miejsce. Zaczyna drapać się to tu, to tam. Ale zdecydował się, usiadł. Po pewnym czasie kobieta, która siedziała tuż za nim, wstaje, odchodzi w głąb wagonu. Na przystanku wsiada grupa ludzi. Jedna z kobiet zajmuje wolne miejsce, ale za moment wstaje, odchodzi. Wokół CZŁOWIEKA tworzy się pustka. I oto CZŁOWIEK wstaje. Obraca się. Widzę jego twarz. Jest ciekawa. CZŁOWIEK jest wspaniale zbudowany. Z jego postaci przebija siła. Pan Bóg stworzył Adama. CZŁOWIEK jest najważniejszy. “Człowiek to brzmi dumnie”. Więc dlaczego? Dlaczego tak jest? Co się stało? On sam, czy ktoś mu pomógł?... Tramwaj zatrzymuje się na kolejnym przystanku. CZŁOWIEK, choć jest obok wyjście, idzie do środka tramwaju i wychodzi. CZŁOWIEK wysiadł, tramwaj jedzie dalej. W wagonie są ludzie: mężczyźni, kobiety, dzieci. CZŁOWIEK wysiadł...
Jak będzie ze mną, z tobą, z nami? Czy potrafimy zachować twarz, gdy życie rzuci nam pod nogi kłody? Czy potrafimy przejść przez życie z godnością?
Danuta Tukalska
(Mowa programowa wygłoszona w lipcu 2000 r. 
Wg recenzji Ryszarda nie było jeszcze takiej 
ciszy podczas wygłaszania mowy)
* * *

KALENDARZYK 

Był sobie kalendarzyk. Wielki i Wspaniały. Gdy przechadzał się dumnie z podniesioną głową  główną aleją parku  promienie styczniowego słońca oświetlały jego  wyniosłą postać. Wszyscy patrzyli z respektem i ustępowali mu z drogi. A on chodził i patrzył z góry na wszystkich. Jego wzrok zdawał się mówić - "patrzcie no, wy przeciętniacy,  jaki jestem wielki i wspaniały! Jestem najlepszy i wszystko mi wolno! Mogę robić wszystko i z nikim się nie liczę!!!"
Mijały miesiące. Przyszła wiosna, za nią lato, potem jesień a  Kalendarzyk wciąż przechadzał się po parku  gromiąc przechodniów swym władczym spojrzeniem i wykrzykując  - "To ja !!! Jestem wspaniały, przystojny, genialny i bogaty !!! Uwielbiajcie mnie,  wy zwykli zjadacze chleba! Podziwiajcie mnie, szarzy prostaczkowie!" - a czas płynął nieubłaganie.
Dni stawały się coraz krótsze, noce chłodniejsze, aż pewnego razu, gdy Kalendarzyk szedł, jak zwykle, parkową aleją, a świeży śnieg chrzęścił pod jego stopami - zauważył, że wszyscy naokoło nie ustępują już mu z drogi tak szybko, nie, jak niegdyś z respektem i  trwogą, a gdy wzrok przechodniów spotykał się z jego wzrokiem - spostrzegał, że wszyscy pochylają głowy i nadstawiają uszu, by go dostrzec i usłyszeć. 
Kalendarzyk próbował nadal krzyczeć i domagać się  uwielbienia, gdy nagle Potężny i Genialny Kalendarz sunący przez park niczym  pociąg towarowy - jednym silnym kopniakiem zepchnął stojące na jego drodze popiskujące i podskakujące małe brzydactwo, tak małe, że niemożliwe do rozpoznania. 
 Michał Araszkiewicz
(mowa nagrodzona w łańcuszku mówców - luty, 2001)

BOROWAJKOWE  TUMIGRAJKI

Borowajkowe Tumigrajki, to... najwyższy stopień wtajemniczenia wśród Tumigrajków.
O! Zostać Borowajkowym Tumigrajkiem nie jest łatwo! Aby osiągnąć stopień Boro.... (przepraszam Ewo, jak to się wymawia?) Borowajkowego Tumigrajka trzeba wiele pracy i wyrzeczeń. Jak słyszycie, mnie to się jeszcze nie udało, tzn. zostać Borowajkowym Tumigrajkiem. Ale się staram. Może to, że się staram zostać Boro.... (Ewo dopowiedz... "Borowajkowym Tumigrajkiem"), no właśnie Tumigrajkiem, jest ważniejsze niż czy nim zostanę. Świadomość własnych niedoskonałości to potężna motywacja. Wypróbować, pójść dalej. Tak daleko, by zostać Borowajkowym Tumigrajkiem. Ale nie wolno być zbyt samokrytycznym. To zabija radość bycia Tumigrajkiem. Nie każdy musi zostać Borowajkowym, przecież bycie Tumigrajkiem to też wielka rzecz. Uczmy się od Tumigrajków tej wielkiej umiejętności radości zauważania własnych osiągnięć.
Marta Zajączkowska
(mowa nagrodzona w łańcuszku mówców, 3.IV.2001)

TEMATY  “ŁAŃCUSZKA  MÓWCÓW”

t.j. 1-1,5 minutowych mów wygłaszanych “na żywo”, mówca w ostatniej chwili dowiadywał się, na jaki temat ma mówić; gwiazdką oznaczono tematy, które były wielokrotnie zadawane
Poniżej prezentujemy tematy “łańcuszkowe” z Klubu “Pod Gruszą” (2.05.2000-27.02.2001), oraz  z Klubu z ul.Andersa (16.09.1999-15.06.2000)
PRZYPOMINAMY, że padła propozycja wybierania najciekawszego tematu. Wybór mamy spory, a przecież w poprzednich numerach Gazetki drukowaliśmy jeszcze 1260 innych tematów!

1261.A co ja myślę o tym?  1262.A co ja na to? 1263.A cóż to za temat; 1264.A gdybym był bocianem; 1265.A ja gore; 1266.A ja to skosztuję; 1267.A jednak*; 1268.A mnie jest szkoda lata; 1269.Akceleracja; 1270.Ameryka Południowa; 1271.Apentuła Niewdziosek; 1272.Artykuły biurowe; 1273.Asertywność; 1274.Autograf; 1275.Baden Baden; 1276.Bal maturalny bal pożegnalny; 1277.Barwy życia; 1278.Biała kartka; 1279.Białe dziergane bluzki; 1280.Błękit; 1281.Bóg*; 1282.Brak zimy w Warszawie; 1283.Buszujący w trawie; 1284.Buty na wycieczki*; 1285.Chemia, radio i Ty; 1286.Chęć; 1287.Chleb; 1288.Cisza; 1289.Co byłoby w życiu improwizacją; 1290.Co bym zrobiła, gdybym się urodziła mężczyzną? 1291.Co chcę teraz powiedzieć; 1292.Co ja na to? 1293.Co ja tu robię w lecie? 1294.Co jest dla mnie najważniejsze w życiu? 1295.Co jest najważniejsze?*; 1296.Co kocham najbardziej? 1297.Co mi się najbardziej podoba? 1298.Co mi się podoba we mnie? 1299.Co mi w duszy gra?*; 1300.Co można kotkowi zrobić długopisem? 1301.Co można zobaczyć z lotu ptaka? 1302.Co myślę o tych obrazach? 1303.Co myślę o wielkiej modzie na odchudzanie się? 1304.Co myślę o żonie Sardynce? 1305.Co najbardziej lubię robić w życiu? 1306.Co najbardziej lubię u kobiet? 1307.Co nieco na temat "Rejsu"; 1308.Co przyniesie ten rok? 1309.Co robić by przeżyć; 1310.Co robię ze swoim losem? 1311.Co sądzi Marek o mojej poprzedniej wypowiedzi? 1312.Co się dzieje, jak ktoś się publicznie sprzeciwia; 1313.Co też mogło się stać z tym facetem z mowy dnia? 1314.Co to jest miłość; 1315.Co to znaczy być odważnym? 1316.Co uważam za swoje osiągnięcie, a co za porażkę; 1317.Co wam najbardziej chciałabym powiedzieć? 1318.Co zrobić gdy gryzą meszki; 1319.Co zrobić, żeby się zakochać? 1320.Co zyskałem ze szkolenia NLP; 1321.Coś wesołego, co mi się zdarzyło; 1322.Cóż więcej na temat? 1323.Cóż wtedy, gdy zostajemy oszukani? 1324.Czas; 1325.Czas - sprzymierzeniec czy wróg? 1326.Czas i zmiana; 1327.Czego nie lubię najbardziej? 1328.Czego pożytecznego nauczyłem się w ostatnim okresie; 1329.Czego się boję? 1330.Czerwień; 1331.Człowiek - istota wrażliwa; 1332.Człowiek to brzmi dumnie; 1333.Czy duchy uznają czas letni? 1334.Czy "winda życiowa" może być panaceum na "życiowe schody"? 1335.Czy często bywam poważny? 1336.Czy istnieje na świecie poza sprawiedliwością boska sprawiedliwość; 1337.Czy interesuję się modą? 1338.Czy istnieje miłość od pierwszego wejrzenia? 1339.Czy jestem dobrym mężczyzną dla swojej kobiety? 1340.Czy lubię się ubierać na brązowo? 1341.Czy lubię jak kobiety mówią mi miłe rzeczy? 1342.Czy lubię kalambury? 1343.Czy łatwo jest znaleźć przyjaciół? 1344.Czy mam wrażenie, że się mnie czepiasz? 1345.Czy marzenia są jedynie niewiarą w to, że może się dana rzecz spełnić; 1346.Czy mężczyźnie do szczęścia wystarczy jedna kobieta? 1347.Czy na wiosnę ma się tylko jedno na myśli? 1348.Czy nieśmiałość bardzo pomaga mi w życiu? 1349.Czy prawda znaczy zawsze prawdę? 1350.Czy szczęście bywa kapryśne? 1351.Czy ten Jurek jest bardzo nieznośny? 1352.Czy tylko chcę lepiej mówić? 1353.Czy umiem chwalić sama siebie? 1354.Czy warto zmieniać partnerów? 1355.Czy wiedza potrafi stłumić radość? 1356.Czy zawsze mówię na zadany temat? 1357.Czy żyjesz sercem? 1358.Czym jest dla mnie sukces? 1359.Czym są dla mnie słowa? 1360.Dieta; 1361.Dlaczego ach; 1362.Dlaczego chcę wejść drugi raz do tej samej rzeki? 1363.Dlaczego drapałem się pod pachą? 1364.Dlaczego dzisiaj przyszło tak mało osób;1365.Dlaczego jestem optymistą? 1366.Dlaczego jestem taki stary? 1367.Dlaczego lizak się liże, a nie ssie; 1368.Dlaczego lubię się przeglądać w lustrze? 1369.Dlaczego lubisz pomagać ludziom? 1370.Dlaczego ludzie przeszkadzają sobie w życiu; 1371.Dlaczego nie lubię zimy; 1372.Dlaczego przychodzę do Klubu? 1373.Dlaczego rude jest piękne? 1374.Dlaczego się dzisiaj spóźniłam? 1375.Dlaczego uważam zarabianie pieniędzy jako moralnie podejrzane; 1376.Dlaczego w mojej poprzedniej wypowiedzi nie użyłem słowa hipnoza? 1377.Dlaczego wyginęły dinozaury? 1378.Dlaczego zarabianie pieniędzy nie jest podejrzane? 1379.Do czego mam sympatię; 1380.Dokąd jeszcze chciałabym odbyć podróż? 1381.Dorota; 1382.Droga; 1383.Droga i wyzwanie; 1384.Droga w poezji Stachury; 1385.Dupa pojmowana osobiście; 1386.Dyliżans; 1387.Dzieci, ludzie, zwierzęta; 1388.Dzisiejsza krytyka przewodniczącego; 1389.Dzisiejsze ochłodzenie temperatury powietrza; 1390.Dziś; 1391.Egzekutor Zbyszek;1392.Emocje; 1393.Euforia; 1394.Fi; 1395.Film, który zrobił na mnie największe wrażenie; 1396.Fistaszki; 1397.Fraszki Sztaudyngera; 1398.Garniec złota na końcu tęczy; 1399.Gdzie nauczyłem się tak świetnie mówić? 1400.Głupota głupocie nierówna; 1401.Gra; 1402.Gwiazdeczka; 1403.Humor w moim życiu; 1404.I co teraz; 1405.Ile? 1406.Improwizacja; 1407.Ignorancja a sukces; 1408.Intuicja*; 1409.Iskiereczko płoń; 1410.Ja; 1411.Ja i mój rower; 1412.Ja istota ludzka; 1413.Jak bardzo nie lubię tej zimy? 1414.Jak będzie ciepło; 1415.Jak brać, żeby nie ogołocić? 1416.Jak być uśmiechniętym? 1417.Jak czułam się po wyjściu z wody? 1418.Jak daleko stąd, jak blisko; 1419.Jak gdyby; 1420.Jak gotuję rosół; 1421.Jak ja widzę swoją odpowiedzialność; 1422.Jak lubię być dopieszczany; 1423.Jak ludzie używają przemocy do innych ludzi; 1424.Jak mi się podoba w Klubie Małego Franka? 1425.Jak mi się podobało dzisiejsze spotkanie? 1426.Jak mnie zmienia Nowy Rok? 1427.Jak mogę zarobić pieniądze? 1428.Jak można utrudniać sobie osiągnięcie sukcesu? 1429.Jak pokonać jesienną chandrę? 1430.Jak przemóc nieśmiałość; 1431.Jak rozładować niebezpieczną sytuację? 1432.Jak się czułam, kiedy Mariusz opowiadał czy chce mieć żonę Sardynkę; 1433.Jak się kocha babcia? 1434.Jak smutno na szaro; 1435.Jak sobie radzę z mężczyznami? 1436.Jak spędzam dni w upalne lato; 1437.Jak spędzam wolny czas, gdy jestem osobą samotną? 1438.Jak strasznie dziwnie czuję się w tej roli? 1439.Jak szkoda lata; 1440.Jak urozmaicać sobie życie? 1441.Jak widzę swoją przyszłość za pięć lat; 1442.Jak wspaniałym jestem człowiekiem; 1443.Jak wyciągnąć dobre wnioski ze złych zdarzeń?*; 1444.Jak wyżyć ze skromnej emerytury i zachować dobry nastrój? 1445.Jak zgrzyt żelaza po szkle; 1446.Jak znaleźć radość, polowanie na radości; 1447.Jaka cecha u mężczyzny jest najważniejsza? 1448.Jaki rok pracy takie wakacje; 1449.Jakie jest najpiękniejsze słowo na świecie? To jest miłość; 1450.Jakie znaczenie ma dla ciebie własne mieszkanie? 1451.Jakie znaczenie ma dla mnie poezja? 1452.Jakiej niespodzianki bym oczekiwał od życia w tym roku kalendarzowym; 1453.Jaskółka; 1454.Jedynak; 1455.Jesień*; 1456.Jestem mizoginistą; 1457.Jestem w szoku; 1458.Jeszcze słychać śpiew i rżenie koni, a pogasły już ogniska; 1459.Jeżdżące łóżko; 1460.Kalendarzyk; 1461.Kapuśniak; 1462.Karty kredytowe zakała współczesnego świata; 1463.Kassandra; 1464.Kiedy będzie nowa Gazetka? 1465.Kiedy pada deszcz; 1466.Klucz do mojego wnętrza; 1467.Kobiety i mężczyźni; 1468.Kobiety w moim życiu; 1469.Kocham siebie; 1470.Kolędowanie; 1471.Kolorowe baloniki; 1472.Kolorowe jarmarki; 1473.Kolorowe liście; 1474.Kolory; 1475.Kolory tęczy; 1476.Kolory w moim życiu; 1477.Konkrety*; 1478.Kontakt partnerski; 1479.Kontakty międzyludzkie na płaszczyźnie pracy i poza pracą; 1480.Koszarek drogowy; 1481.Kraina czarów; 1482.Kraj młodych ludzi sukcesu; 1483.Księżyc w lustrze; 1484.Kultura; 1485.Kultura jedzenia; 1486.Kwiaty; 1487.Lawirowanie wokół tematu; 1488.Letni dzień; 1489.Letnie wypady; 1490.Liryka jaśminu i czerwca*; 1491.Liryka miłosna 1492.Liryka życia; 1493.Lustereczko, powiedz przecie...; 1494.Łańcuch życia; 1495.Macierzyństwo; 1496.Mam pustkę w głowie; 1497.Mariusz; 1498.Marlon Brando. Mój idol; 1499.Marzenia przed snem; 1500.Marzenia w życiu człowieka; 1501.Mądrość życiowa; 1502.Metamodel; 1503.Mężczyzna idealny; 1504.Mężczyźni w moim życiu; 1505.Między długą nocą a krótkim dniem; 1506.Migające światełka; 1507.Milczenie owiec; 1508.Miłość*; 1509.Moc*; 1510.Moja czerwona bluzka; 1511.Moja matura; 1512.Moja największa porażka w ubiegłym tygodniu; 1513.Moja osobista teoria względności; 1514.Moja pierwsza obecność w KLS; 1515.Moja pierwsza randka; 1516.Moja pokora; 1517.Moja potrzeba miłości; 1518.Moja strasznie bezwzględna przemoc; 1519.Moja szkoła marzeń; 1520.Moje chęci; 1521.Moje dni dziecka; 1522.Moje fascynacje literackie;1523.Moje gotowanie; 1524.Moje klęski w drodze do ideału; 1525.Moje myślenie; 1526.Moje najgorsze przekonanie; 1527.Moje osiągnięcie ostatniego tygodnia; 1528.Moje pasje; 1529.Moje plany na wakacje; 1530.Moje przygody ze środkami masowego przekazu; 1531.Moje radości; 1532.Moje ulubione danie, które sobie przygotowuję; 1533.Moje wąsy; 1534.Moje wizje Klubu Ludzi Sukcesu; 1535.Most; 1536.Most z poręczą; 1537.Mowa trawa;1538.Mowa głowy; 1539.Mój dom; 1540.Mój dzień urodzin; 1541.Mój egoizm; 1542.Mój kot; 1543.Mój pies; 1544.Mój samochód; 1545.Mój sposób na chandrę; 1546.Mój widok z okna; 1547.Mój wspaniały synek; 1548.Mój wymarzony dom; 1549.Mów co chcesz i jak chcesz; 1550.Muzyka; 1551.Na czym polega intryga? 1552.Na czym polega przesympatyczne flancowanie idei? 1553.Na początku był chaos; 1554.Na początku była chuć; 1555.Najbliższa niedziela; 1556.Najciekawsze przeżycie w życiu; 1557.Najlepsza zmiana w moim życiu; 1558.Najważniejszy wynalazek ludzi; 1559.Największa wartość; 1560.Nasz związek z Mazowszem; 1561.Nasza gospodarka polska; 1562.Nie; 1563.Nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło; 1564.Nie mogę; 1565.Nie pieprz bez sensu; 1566.Nie wiem; 1567.Nie wiem, co robić; 1568.Niebezpieczeństwo internetu; 1569.Niespodzianka; 1570.Nieśmiałość; 1571.Noc czerwcowa; 1572.Noc Kupały; 1573.Nóż w wodzie; 1574.O czym chcę mówić; 1575.O czym chcę powiedzieć? 1576.O czym chciałam mówić? 1577.O miłości; 1578.Obraz; 1579.Oby nam się; 1580.Odkładanie, a nagradzanie siebie i na co; 1581.Odwaga; 1582.Odwracanie się; 1583.Ogniwo; 1584.Okruchy; 1585.Olaboga; 1586.Opowiadanie dowcipu; 1587.Optymizm; 1588.Osesek; 1589.Ostre tematy; 1590.Oświetlenie na świecie; 1591.Otwarcie salonu wróżb; 1592.Pada deszczyk pada; 1593.Pamiętam; 1594.Pamiętam był ogromny mróz; 1595.Papieskie kremówki; 1596.Pejzaż za oknem; 1597.Perfekcja; 1598.Perlistość; 1599.Pęd; 1600.Piąte koło u wozu; 1601.Pieniądz rzecz nabyta; 1602.Pierwsza miłość; 1603.Pierwsze spotkanie Klubu Ludzi Sukcesu na świeżym powietrzu; 1604.Pies, a sprawa ludzka; 1605.Pięć; 1606.Piękno; 1607.Piękno poranka; 1608.Plama; 1609.Planowanie czasu; 1610.Planowanie osiągnięć; 1611.Po burzy; 1612.Po co tu przyszłam; 1613.Po co wyjeżdżam z domu; 1614.Poczucie humoru*; 1615.Podobieństwa i różnice między niezależnością zdania i niezależnością myślenia; 1616.Podwójny tulup z potrójnym ritbergerem; 1617.Poezja miłosna; 1618.Pokonać własną nieśmiałość; 1619.Pokora*; 1620.Pozytywne i negatywne funkcje; 1621.Pozytywne myślenie drogą do sukcesu; 1622.Prawo serii; 1623.Prezydent; 1624.Problem oszczędzania, a wydawanie; 1625.Przed czym uciekam i czego się boję; 1626.Przemijanie; 1627.Przerąbane; 1628.Przezwyciężenie zwątpienia; 1629.Przybysz; 1630.Przygoda; 1631.Przyjemność; 1632.Przyjemność w jedzeniu; 1633.Publiczne wystąpienia; 1634.Pustka w głowie; 1635.Puszcza Kampinoska; 1636.Radość*; 1637.Radość mojego serca; 1638.Randka; 1639.Rodzaje głupoty fruwającej. Instrukcja i użytkowanie; 1640.Romantyzm i inżynieria; 1641.Rozbój w polskim prawie karnym; 1642.Rozmowa przy stole; 1643.Rozmowa z samym sobą; 1644.Rozważanie; 1645.Różne sposoby spędzania czasu; 1646.Różowe rękawiczki; 1647.Rzeka; 1648.Rzeka miłości, morze radości, ocean szczęścia; 1649.Sardynka c.d.; 1650.Schody; 1651.Schowek; 1652.Seks; 1653.Sekty a religia; 1654.Sen*; 1655.Serdeczność; 1656.Skutkowanie; 1657.Słońce; 1658.Słowiczy śpiew; 1659.Słowo wsparcie; 1660.Snobistyczny festiwal; 1661.Snobizm; 1662.Spokój; 1663.Spokój sumienia; 1664.Spontaniczność; 1665.Sposób na chandrę; 1666.Spotkanie w autobusie; 1667.Spychologia; 1668.Striptiz; 1669.Sukces; 1670.Suknia z włóczki; 1671.Susza; 1672.Sylwester w tanecznym kręgu; 1673.Sympatyczne spotkanie; 1674.Szacunek; 1675.Szczęście zależy ode mnie, czy od otoczenia? 1676.Szkoła; 1677.Szpinak; 1678.Szprotka; 1679.Sztuka przetrwania; 1680.Śmiech to zdrowie*; 1681.Świadomość; 1682.Świat w pigułce; 1683.Światło lampy; 1684.Światowe Dni Młodzieży; 1685.Świeczka; 1686.Święta; 1687.Tai chi; 1688.Tajemnica świąt, a telewizja publiczna; 1689.Telefon komórkowy - wygoda czy niewolnictwo; 1690.Temat; 1691.Temat-rzeka; 1692.Terapia śmiechem; 1693.Teraz dopadło mnie; 1694.TKM; 1695.Tłusty Czwartek; 1696.Topniejący lód; 1697.Tradycja*; 1698.Trambambula; 1699.Trochę optymizmu na co dzień; 1700.Tumiwisizm; 1701.Udawaj tak długo, aż ci się uda; 1702.Uduchowienie i prozaiczność życia; 1703.Uff, jak gorąco; 1704.Ulubione danie; 1705.Usilne staranie o zapewnienie dobrobytu; 1706.W jaki sposób dobrać sobie kolory? 1707.W jakim wieku chcesz przejść na emeryturę i dlaczego? 1708.Westchnienie; 1709.Wiem; 1710.Wiosenne kwiaty; 1711.Wiosenne olśnienie; 1712.Wiosenne zauroczenie; 1713.Wiosna; 1714.Wiosna na Syberii; 1715.Wiosna panie sierżancie; 1716.Wisielec; 1717.Włoch o zachodzie słońca; 1718.Wolność*; 1719.Wpływ początku; 1720.Wstaję rano i co...; 1721.Wszystko się może zdarzyć; 1722.Wybory a formalizowanie związków; 1723.Wyjście z cienia; 1724.Wyższość kapelusza słomkowego nad cylindrem; 1725.Wzajemność w miłości; 1726.Z kim przestaję takim się staję; 1727.Z uśmiechem jej do twarzy; 1728.Zabawa sylwestrowa; 1729.Zabrakło mi tematu; 1730.Zachód słońca; 1731.Zagwozdka; 1732.Zakaz zawracania; 1733.Zakochanie, a miłość; 1734.Zależność między przekonaniami a postępowaniem; 1735.Zapominam; 1736.Zaskoczenie; 1737.Zaufanie; 1738.Zegarek; 1739.Zemsta jest słodka; 1740.Ziarnko piasku; 1741.Zielony groszek; 1742.Zima; 1743.Zimą można oczekiwać wiosny; 1744.Złota chmura; 1745.Zmiany w moim życiu; 1746.Znaczenie lustra w moim życiu; 1747.Znajduję się na rozstań moście; 1748.Zżera mnie nędza; 1749.Żółte kaczuszki; 1750.Życie w zgodzie z naturą; 1751.Żywotność

NASZE  CYTATY

KLS "Pod Gruszą"

“Wiadomo, że mądrość życiowa opiekuje się wariatami, więc poszła z nami na skróty”
“Po tylu komplementach, czuję się wzruszona i zobowiązana by coś powiedzieć - więc... nic nie powiem”
Marta Zajączkowska

“Słowo »sukces« wypłynęło na głębsze wody”
“Sukces jest piramidą, na którą wchodzi się po wielu stopniach”
"Gdy chcemy naprawdę, no to sukcesy przychodzą do nas same"
"Zastanówmy się, czy to dalej »sukces«, czy już »codzienność«"
"Jesteśmy ludźmi sukcesu XXI wieku"
Jola Jankowska

“Mówiłaś na temat, a nie kreowałaś siebie” - z recenzji
Maciej Czapski

KLS - Andersa

"Radość, to stan upojenia, który daje siłę do przezwyciężania trudności i patrzenia z optymizmem w przyszłość"
"Każda droga prowadzi gdzie indziej, być może do tego samego miejsca ale w inny sposób"
"Przemówionko (określenie na łańcuszek mówców)"
Marcin 

"Jestem intelektualnie wymięta"
Lena

"Ważne, żeby między emocjami a rozsądkiem panowała równowaga"
Iwona Król

"Babcia się kocha po cichu, to ważna sprawa nawet dla babci"
"U kobiet najbardziej lubie niewinność, rozwagę , skromność i umiejętność gotowania"
Jurek Cieślak 

"Droga jest celem"
"Między skrajnościami - białe-czarne, dobre-złe, jest miejsce na działanie naszej kory mózgowej"
"Wyraź się w czasie"
"Mowa taka, że zaparło mi dech"
"Tu widzę wygraną w zmaganiach z trudnym tematem"

CHWILA  NA  NASZĄ  POEZJĘ

KRAINA  ŁAGODNOŚCI

W krainie łagodności 
Wszystko ma swoje miejsce
I wszystko jest zgodne
Kraina łagodności to miejsce
którego nie zna żadna mapa
To miejsce, którego nie ma na ziemi
Możesz ją znaleźć w sobie
Jeśli tylko wsłuchasz się
W samego siebie
Możesz ją nawet zobaczyć
Jeśli wytężysz swój wzrok
Zanurzając go w swoją wyobraźnię
Możesz być nawet wchłonięty
W niezmierzoną przestrzeń
Krainy łagodności
Jeśli mocno będziesz chciał
Znajdziesz się w nieznanym wymiarze
Którego oprócz Ciebie
Nikt jeszcze nie odkrył
			Mariusz Bober

REMINISCENCJA

Tonący w sobie nic nie słyszy,
Nie docierają tam dźwięki z ulicy,
Nie dopieszczony przechadza wśród ludzi
i nie ma nikogo, kto go obudzi.
Ciągle powtarza, że nie ma Boga,
że ogarnęła nas wszystkich trwoga,
że on nie może lub też nie lubi
i do każdego podchodząc - NUDZI.
			Halina Jarczewska

WIERSZE
 TADEUSZA  NIWIŃSKIEGO

Dzięki Ci Panie za rozum,
Co dałeś mi do myślenia,
Chcąc bym rozumem poznawał
Twe Boskie dzieło stworzenia.
Dzięki Ci Panie za miłość,
Co dałeś mi do kochania.
Miłość opoką rozumu
W Twych trudnych lekcjach poznania.
Tyle okrętów o skały
Miłości się już rozbiło,
Gdy tylko radar rozumu
Na chwilę się wyłączyło.
Dzięki Ci Panie, że miłość
Z rozumem się kochać mogą,
A mnie na skały miłości
Pozwalasz wejść suchą nogą.
Dzięki Ci Panie że dajesz
Rozumu chętnym obficie,
By na opoce miłości
Budować szczęśliwe życie.
Dzięki Ci Panie za wszystko.
Chwalę Twą mądrość zawzięcie.
Z rozumem dałeś mi pełną
Władzę na moim okręcie.

	* * *

Grób  ptaka
Dlaczego nie ma
grobów ptaków
ani motyli?
Tylko są groby ludzi,
naszych bliskich
i dalekich.

Umiemy rozpaczać
nad szczęściem,
które nie miało miejsca
w naszych sercach.
Wolimy żal
i smutek wspomnień,
tęsknimy do najbliższych.
którzy już nigdy nie wrócą.
Ptaki nie mają grobów.

	* * *

"Miłość łaskawa jest, cierpliwa jest, 
nie unosi się gniewem, nie szuka
poklasku, nie dochodzi swego..."

Kocham miłość rozumną
która maski nie nosi
nie udaje, że nie dba
o czym myślę, gdzie idę

Kochać pragnę uważnie
zjednoczony myśleniem
nie dlatego gdzie jesteś
lecz dlatego gdzie idziesz

Kochać pragnę łaskawie
niezależnie od ciała
jaki kolor ma skóra
jakie zmarszczki na twarzy

Kochać pragnę cierpliwie
i pozwolić być sobą
byśmy razem odkryli
dokąd życie prowadzi

Kochać pragnę bez gniewu
i zrozumieć co czujesz
jeśli będziesz inaczej
niż myślałem - myślała

Kochać pragnę bez pochwał
bo ta miłość jest moja
niezależnie od tego
dokąd twoja prowadzi

Kochać pragnę uczciwie
nie pozwolić się zgwałcić
i dochodzić swych racji
kiedy będę zraniony

Kocham miłość rozumną
która fałszu nie znosi
która wie dokąd idzie
i pozwala iść razem

MÓJ   FACET
Jakieś dwa lata temu zamieszkał u mnie Facet -  szalenie wytworny, a równocześnie mięciutki i przytulny, dokładnie taki, jaki powinien być Facet. Oczywiście, jak każdy, ma swoje wady, ale dużo więcej zalet. Przede wszystkim zawsze ma zadowoloną minę (aż czasami sobie myślę “no i z czego on się tak cieszy?”), lubi zapach kadzidełek, bardzo często siedzi na pieniądzach (i wtedy one się jakimś cudem zaczynają mnożyć), zawsze ma dla mnie czas i nawet czasem chadza ze mną do pracy, gdzie już zdążył zrobić furorę wśród moich koleżanek, a i niektórych kolegów też.
Z Facetem wiąże się kilka zabawnych sytuacji. Pierwsza z nich wydarzyła się od razu tego dnia, kiedy Facet się wprowadził. Zadzwoniła Ewa, domagając się, żebym natychmiast przyszła na “czwartaka”, bo jest robótka i jak chcę ją robić, to mam się JUŻ TERAZ ZARAZ NATYCHMIAST zapoznać z programem, zobaczyć, jak działa, a potem pójdziemy do mnie i wgramy go w mój komputerek.
- No, dobrze - powiedziałam. - A mogę przyjść z Facetem? (bo bardzo nie chciałam się z nim tak od razu rozstawać).
W słuchawce przez dłuższą chwilę nic nie było słychać, a potem znów odezwała się Ewa, dziwnym, niepewnym głosem:
- A... a... a czy on jest miły?
- Bardzo! Po prostu przemiły!
- Nno... nno to go przyprowadź.
Wzięłam więc Faceta pod pachę i pomaszerowaliśmy do Ewy, wdrapaliśmy się na to jej czwarte piętro i Facet został Ewie uroczyście przedstawiony. Tak jak przypuszczałam, spodobał się od pierwszego spojrzenia. Facet jak to Facet,  rozsiadł się w najwygodniejszym miejscu - my zajęłyśmy się komputerem - i cierpliwie czekał, aż skończymy.
A kiedy wreszcie program już był zainstalowany w moim komputerze, Ewa się zwierzyła:
- Wiesz, jak powiedziałaś, że chcesz przyjść z Facetem, to w pierwszej chwili tak mi się jakoś dziwnie zrobiło, bo jak szłam do domu, to spotkałam Twojego Osobistego Wielbiciela, który szedł w kierunku przeciwnym do Twojej norki. No i sobie pomyślałam, czy masz nowego faceta? Ale Facet jest w porządku i możesz do mnie z nim przychodzić, kiedy tylko będziesz miała ochotę.
Kilka tygodni później, tym razem sama, nieco się zasiedziałam u Ewy, zresztą było jeszcze kilka osób. Zaczęłam się pomału zbierać, a towarzystwo usiłowało mnie jeszcze zatrzymać.
- Ale w domu czeka na mnie Facet!
- Królik, jak Ci chodzi tylko o Faceta - odezwała się Ewa, - to facet tu zaraz będzie, bo mój narzeczony dzwonił, że już jedzie.
- Ale mój jest zupełnie wyjątkowy, bo ma uszy!
- Phi, mój też.
- A mój ma jeszcze ząbki!
- Też coś, mój też. Myślisz, że bym się zadawała z facetem bez ząbków?!
Przez chwilę się zastanawiałam, jak tu udowodnić Ewie wyższość mojego Faceta nad jej facetem, aż wymyśliłam:
- A mój Facet siedzi na pieniądzach!
- Mój też, przynajmniej tak twierdzi, i podobno nawet je pomnaża.
- A mój Facet uwielbia, jak mu się kadzi! O!
W tym momencie znudzonym głosem odezwała się siedząca dotąd cicho w kąciku Hania:
- Oj, Królik, Królik... A pokaż mi takiego, który tego nie uwielbia...
No tak, na to już nic nie wymyśliłam, więc z ważną miną pt. “jeszcze docenicie mojego Faceta” poszłam sobie do domu. Do Faceta oczywiście. 
U mnie w pracy Facet też jest bardzo znany. Kiedy pierwszy raz wybrał się ze mną do Instytutu, każdy chciał się z nim przywitać i każdy zapraszał go do swojego pokoju - w którymś momencie wręcz znikł mi z oczu i musiałam go za uszy przyprowadzić z powrotem. (W końcu to mój Facet i co się będzie plątał po obcych pokojach!) A miarą popularności Faceta może być to, że Tomek co najmniej dwa razy w tygodniu dopytuje się, co słychać u Faceta i kiedy on znowu przyjdzie. Ostatnio odpowiedziałam, że na taki ziąb Facet nie będzie wychodził, a poza tym nie lubi, jak się go podskubuje. “Ale mądry Facet” - stwierdził Tomek. Natalka nawet wyszukała Facetowi narzeczoną, ale jakoś nic z tego nie wyszło, bo rzeczona narzeczona znalazła sobie innego wielbiciela, co bynajmniej Faceta nie zmartwiło  (“a jak mi będzie wyciągać pieniądze, to co?”). Cały Facet!!! Ale i tak wszyscy go szalenie lubią, no bo jak można nie lubić ślicznego szarego pluszowego króliczka, a że się nazywa Facet...

Królik

Ewa Damentka

WRAŻENIA   Z   PODRÓŻY
KLS  w  Klubie  Kultury  przy  ul. Andersa 35

Moja przygoda z Klubem Kultury, przy ul. Andersa rozpoczęła się wiosną 1997. Poszłam na wernisaż mojej koleżanki, nie przypuszczając,  że rozpoczynam tą wizytą kilkuletnią podróż. Najpierw wernisaż prac osób chorych na Alzheimera i ich opiekunów. Rok później moja wystawa. W międzyczasie rozmowy o zorganizowaniu Klubu Ludzi Sukcesu im. Małego Tadzia. Dzięki kontaktom nawiązanym w KK (Małgosiu dziękuję) dowiedziałam się, że w Warszawie już działa KLS (w "Klubie Pod Gruszą") -  zaraz się tam (tzn. TU) zjawiłam i rozpoczęła się kolejna przygoda. 

Klub  Dyskusyjny  im.  BMT  (1998 - czerwiec 1999)
Wiosną 1998 r. zorganizowaliśmy pokazowe spotkanie Klubu Ludzi Sukcesu.  Wzięło w nim udział ok. 30 osób. W brawurowy sposób poprowadził je Marek Rożalski. Wierszowaną relację Władka Stonia publikowaliśmy w jednym z numerów Gazetki Klubowej.
Ewa i Jola z Klubu Kultury były zainteresowane zorganizowaniem czegoś interesującego dla ludzi związanych z ich Klubem, lub krążących wokół KK jak komety, i "oswojenie" ich z myśleniem o sukcesie. Miałyśmy wrażenie, że większość z nich oczekiwała biernej rozrywki. Wymyśliłyśmy Klub Dyskusyjny im. BMT  (tzn. "Bardzo Małego Tadzia"). 
Moim dodatkowym celem była realizacja postulatów klubowiczów z "Klubu Pod Gruszą". Właśnie zostałam prezydentem KLS i bardzo poważnie przyjmowałam wszelkie krytyczne uwagi, związane z zasadami działania Klubu Ludzi Sukcesu. Często powtarzały się zarzuty typu: "zajęcia są monotonne i nudne, ciągle ta sama reguła, sztywny schemat", "nie można podyskutować!". Tak więc z myślą uszczęśliwienia koleżanek i kolegów z KLS podjęłam się nowej zabawy. Spotkania były organizowane raz na dwa tygodnie w piątki. 
Okazało się, że zebrania Klubu Dyskusyjnego BMT odbywały się w bardzo kameralnym gronie, bo:
- osoby związane z Klubem Kultury prawie nie przychodziły (zjawiły się tylko 3)
- osoby, które krzyczały, że w KLS nudno i chciałyby podyskutować, nie przychodziły wcale...
Szybko doceniłam, zasady, które Tadeusz ustalił dla zebrań KLS - np. limit czasu dla każdego mówcy. Okazało się, że część dyskutantów przychodziła tylko po to, żeby mówić, mówić, mówić. Oczekiwali przy tym, że uwaga innych cały czas będzie skupiona właśnie na nich. Odniosłam wrażenie, że czasami dyskusja była pozorna, bo większość dyskutantów słuchała siebie. Tu znowu doceniłam zasady KLS. Fakt, że występujemy w roli recenzentów, powoduje, że zaczynamy słuchać innych.  
Prowadzenie spotkań dyskusyjnych dało mi też okazję, do poćwiczenia swoich umiejętności  w kierowaniu dyskusją i reagowania w bardzo różnych, niekiedy trudnych sytuacjach. 
Bardzo dużo zyskałam dzięki Zbyszkowi, który zjawiał się zawsze. Mile wspominam też innych częstych uczestników spotkań, zwłaszcza Jolę, Joasię, Karolinę, Ryszarda, Władysława...
Przekonałam się, że piątkowy termin nie jest najszczęśliwszy. Gdy nastała wiosna liczba dyskutantów zaczęła się przerzedzać. Wyjeżdżali za Warszawę. 
Nowy etap podróży zaczął się jesienią.

Klub  Ludzi  Sukcesu  im.  MT  (wrzesień  1999  -  czerwiec  2000) 
Jeszcze w czerwcu dziewczyny z Klubu Kultury zaproponowały przeniesienie KLS z Popiełuszki na Andersa. Nie byliśmy tym zainteresowani. Z sali "Klubu Pod Gruszą" korzystaliśmy już od 3 lat. Wytworzyła się tradycja: to samo miejsce, dzień tygodnia, godziny. Zdarzało się, że przychodziły osoby po kilkumiesięcznej, czy nawet rocznej przerwie. Żal było to tracić.
Ale też żal nie skorzystać z takiej oferty. Stąd pomysł utworzenia drugiego KLS w Warszawie. Warunki współpracy ustaliłyśmy razem z Ewą Warelis. Ewa zapewniała salę i reklamę, ja - prowadzenie spotkań (2 w miesiącu) samodzielnie, lub z pomocą innych klubowiczów z Popiełuszki. 
16 września odbyło się pierwsze zebrania. Znowu w wyborach startowaliśmy razem z Mariuszem Grudniem - to chyba przyzwyczajenie. Zostałam prezydentem nowego Klubu. W ok. 20 spotkaniach wzięło udział ponad 50 osób (17 naszych klubowiczów  i  ok. 40 nowych). Szybko okazało się, że nowy klub ma swój własny charakter - inny niż KLS z Popiełuszki - choć jego trzon stanowiliśmy właśnie my. Najczęściej przychodziła Małgosia Niedziela, często bywali: Karolina Wojnarska, Tadeusz, Bożenka Cwalina, Jurek Cieślak, Andrzej Szadkowski, początkowo również Jola Jankowska i Mariusz Grudzień. Wpadały też Zosia Ostrowiecka, Renia Rzymowska i inni...  Nowi rzadko przychodzili ponownie, ale przychodzili i to duży sukces. Sześć osób odwiedziło jeszcze "Klub pod Gruszą". W ciągu całego roku, przy sporej rotacji uczestników zebrań, czułam się tak, jakbym jechała koleją. Miałam wrażenie podróży i zmiany. Pociąg jechał, jednocześnie zmieniali się pasażerowie w moim przedziale. Na każdym przystanku część podróżnych wysiadała, wsiadali nowi. Niektórzy wychodzili do wagonu restauracyjnego, potem wracali...  Właśnie dlatego swoją relację nazwałam "Wrażeniami z podróży".
Nowa zabawa, nowe doświadczenia, nowe wyzwania. Sporo się nauczyłam i dużo zyskałam. Wiele spotkań było niezwykłych. Niektóre owocowały w kapitalny sposób. 
W październiku odwiedził nas Sławomir Mizerski - dziennikarz "Polityki" (czytał ogłoszenie w "Gazecie Wyborczej" - reklama działała!) W następnym tygodniu zjawił się "Pod Gruszą", potem przeprowadził z nami kilkugodzinny wywiad. W "Polityce" ukazał się jego artykuł o KLS. To duży sukces. Sukces kolejny - parę tygodni później, też w "Polityce" Sławek zamieścił relację z treningu Marka Rożalskiego.  
Po artykule w "Polityce" i po kolejnych anonsach w "Gazecie Wyborczej" wiele osób dzwoniło do Klubu Kultury z pytaniem o KLS. Część z nich przyszła. Bardzo miło wspominam jedno z listopadowych spotkań. Poza Jolą, Karoliną i Małgosią przyszło 5 nowych osób. Punktualnie były: Joanna, Maria, Maja i Małgorzata. Szybko się zaaklimatyzowały. Potem przyszedł spóźniony Marek. Przysłuchiwał się wypowiedziom i starał się schować do kąta. Kiedy jedna z dziewczyn wyznaczyła go na recenzenta w "łańcuszku", bronił się -"ale ja tu jestem pierwszy raz". Na co usłyszał - "ja też", "i ja", "ja również", "ja też".  Marek popatrzył na nas z niedowierzaniem. Powiedział, że ma wrażenie, że się długo znamy. Po wyjaśnieniu, że zebranie rozpoczęło się o 18, zapytał "czy to możliwe? Taka atmosfera po 30 minutach?". Jej, czułam się wtedy wspaniale! 
Podobne zebranie było jeszcze w lutym. Prowadziłyśmy je razem z Małgosią. Spotkanie przebiegło sprawnie, wszyscy się odnaleźli w swoich rolach, atmosfera znakomita... Tym razem nie było biadolenia debiutanckiego... Przyszły cztery nowe osoby (Iwona, Kasia, Lucyna, Maciek). Jak się później okazało, każde z nich było przekonane, że tylko ono jest pierwszy raz.... I każde starało się, jak mogło... 
Sprzyjały nam też zbiegi okoliczności. W grudniu spotkaliśmy się z Zuzanną Celmer. Przed spotkaniem rozmawiała z nami Viola Długosz z Radia "Plus". Zainteresował ją artykuł w "Polityce". Chciała przygotować reportaż o KLS. W nagraniu wzięło udział ok. 10 osób (a czas też się znalazł, bo p. Celmer spóźniła się - korki na mieście). Viola odwiedziła potem "Klub Pod Gruszą", żeby dokończyć nagranie. Audycję wyemitowano jeszcze w grudniu. Znowu sukces. To również zaowocowało w przyszłości. Violę zaintrygowała Ewa Dąbrowska-Berne ("Rentgen") i w ubiegłym roku nagrała  z nią audycję. Ewa oczywiście mówiła o kapeluszach. Dziennikarkę tak zafascynował temat i Ewa, że szykowała też artykuł do jednego z kobiecych pism. Audycja Ewy została uznana w Radiu "Plus" za jeden z najlepszych reportaży 2000 roku. 
Bardzo ważne dla mnie było spotkanie "Razem czy osobno" z Zuzanną Celmer, które poprowadziłam w połowie grudnia. Poprosiłam, by każdy powiedział, czego oczekuje od naszego gościa, lub jak sam rozumie ten temat. Potem były mowy programowe. Małgosia Niedziela mówiła o artykułach prasowych p. Celmer. Artykułach tak ważnych, że wycinała je z gazet i pieczołowicie przez wiele lat przechowywała. Okazało się, że Autorka tych artykułów nie miała! Wiem, że Gosia przekazała później p. Zuzannie odbitki kserograficzne. A samo spotkanie? Trudno mi opisać, co mi dało. Wiem, że było dla mnie ważne. Ważne, głębokie i jak sen trudne do opisania... a przy tym bardzo proste i oczywiste...
W czerwcu sezon zamknęliśmy sympatycznym spotkaniem z poezją. Zamiast mów programowych recytowaliśmy lub czytaliśmy swoje ulubione wiersze. Prezentowaliśmy różne światy. Jurek - zmysłową poezję staropolską, Andrzej - młodopolskie uniesienia i rewolucyjne zapędy, ja - lirykę Gałczyńskiego. Maciek zasłuchany stwierdził, że dotąd poezja go nie interesowała, ale teraz może zacznie ją zauważać. Weszła spóźniona Zosia. Maciek wyznaczył ją na mówczynię w "łańcuszku". Zosia bez namysłu odpowiedziała wierszem - swoim. Bardzo nam zaimponowała.
I na koniec anegdota. W kwietniu na spotkanie wpadła "bojówka". Trzy głośne, wygadane osoby, chcące skupić na sobie uwagę zebranych. Byli mocno spóźnieni. Zażądali, żeby wyjaśnić im co robimy i dlaczego. Przerywali, zanim zdążyło się powiedzieć dwa słowa. Poprosiłam, żeby dostosowali się do nas, bo spóźnili się na własne życzenie, a po zebraniu im wszystko wytłumaczymy. Dodałam, że przecież sobie znakomicie poradzą. Zaskoczeni zgodzili się. Początkowo najwięcej kłopotu mieli z recenzjami. Stwierdzali "podobało mi  się". Wtedy pytaliśmy - "ale co Ci się podobało? podaj konkrety". No i się zadziało...  Zaczęli słuchać, zmienili słownictwo, pilnowali sami siebie, złagodnieli, zaczęli się uśmiechać. A w łańcuszku mówców - wybierali tematy: "Bóg", "O miłości", "Macierzyństwo". To było kapitalne. A ja przekonałam się, że spotkanie KLS może wpłynąć na łagodzenie obyczajów.

Klub  Ludzi  Sukcesu  im. MT (styczeń-czerwiec  2001) - wykłady
Miałam ochotę na zmianę. Wymyśliłam, że część spotkań klubowych można zastąpić wykładami. Zaplanowałam, że w nowym sezonie zebrania rozpoczną się w styczniu. Chciałam, by pierwsze spotkanie było znakomite Jesienią poprosiłam Mariusza Grudnia, żeby prowadził je razem z Markiem Rożalskim. Na szczęście zgodził się. Poprosił tylko, żeby mu za spotkanie zapłacić... żartem, który sama wymyślę. Też się zgodziłam. Potem z dużą tremą zadzwoniłam do Marka. Wiem, że jest strasznie zajęty. Gdy odebrał telefon spytałam nieśmiało "Czy miałbyć ochotę rozpocząć swoim wykładem sezon na Andersa?". Zgodził się bez namysłu. I to mnie bardzo ucieszyło. Potem sprawy potoczyly się same. Po tygodniu Mariusz poprosił, żebym zarezerwowała dla niego 2-3 spotkania. Byli przy tym Lech Dąbrowski, Mariusz Bober i Maciek Czapski. Lechowi i Mariuszowi  zaproponowałam, skorzystanie z okazji i poćwiczenie nowych umiejętności. Obiecali, że się zastanowią. Maćkowi odważnie powiedziałam, że jeśli się szybko zdecyduje, to termin się jeszcze znajdzie. (Przepraszam Maćku, to była bezczelność z mojej strony, bo miałam przecież tylko obietnicę trzech wykładów i przed sobą cały sezon - ale miałam też nadzieję, że może tego nie zauważysz). Mariusz Bober zaproponował wieczór autorski, potem "Antykarierę". Zależało mi jeszcze, żeby wykładał też Jacek Czapski. Zebrałam całą  odwagę, żeby mu to zaproponować. Nie zdążyłam. Pierwszy zapytał, czy on też może prowadzić spotkania na Andersa. Niedawno Lech zmienił zdanie i  w kwietniu będzie wspomagał Mariusza-Redaktora.
Po styczniowym wykładzie Marka i Mariusza zrezygnowałam z pomysłu łączenia zwykłych spotkań klubowych i wykładów. Stało się coś ważnego. Miałam wrażenie, że był to wykład "szczepionka". Dużo się działo w trakcie spotkania i dużo dobrego i potrzebnego działo się jeszcze później w moim wnętrzu. Wydawało mi się, że inni mają podobne odczucia. Stąd pomysł, prowadzić same wykłady i... by odbywały się niezbyt często. 
Impreza się rozwija. Wykładowcy są świetnie przygotowani. Bawimy się wszyscy. A ja ze zdziwieniem odkryłam, że tylko raz użyłam zaczarowanego słowa "proszę". I trudno mi teraz w to uwierzyć. Może prosiłam w inny sposób? Nie wiem. Trochę dziwnie się czuję, bo mam wrażenie, że dużo większy wysiłek włożył Mariusz Grudzień w przekonanie mnie, żebym też włączyła się do tej zabawy. Zrobię to niedługo.
Trudnym zadaniem było zrealizowanie zamówienia Mariusza - żartu, który stanowiłby symboliczną formę zapłaty. Wymyśliłam umowę, którą podpisaliśmy tuż przed wykładem. Drukujemy ją w “Gazetce”. Takie umowy otrzymują też inni wykładowcy. Z tym, że trochę zmienia się jej treść. Po doświadczeniach pierwszych  wykładów do § 3 dochodzi informacja, że zapewne na sali pojawi się przynajmniej jedna osoba, która będzie udowadniała, że jest lepszym fachowcem niż prelegenci; a do § 4 (wynagrodzenie)  doszły obietnice: 1. zwiększenie grona wielbicieli (a zwłaszcza wielbicielek) wykładowców, 2. być może otrzymanie pisemnych wyrazów wdzięczności.
Korzystam z okazji, żeby podziękować wszystkim Wykładowcom. Kochani jesteście wspaniali.
Dotąd odbyły się 4 spotkania:
•	11 stycznia - "Czy NLP może być receptą na bycie zdrowym, bogatym i szczęśliwym?" - Marek Rożalski i Mariusz Grudzień
•	8 lutego - "Moje inspiracje. Czy rozwój osobisty może być poezją?" - poetycki wieczór autorski Mariusza Bobera
•	1 marca - "Czym jest NLP (Neurolingwistyczne Programowanie)?" - wywiad, który przeprowadziłam  z Jackiem Czapskim i Mariuszem Grudniem.
•	29 marca - "O ile można zwiększać swoją skuteczność?" - Jacek Czapski i Maciek Czapski
przed nami, jak zwykle - w czwartki, o godz. 18:
•	19 kwietnia - "Antykariera. Stwórz pracę, którą kochasz" - Mariusz Bober, gospodarzem wieczoru będzie Lech Dąbrowski
•	10 maja - "Doświadczanie przez nauczanie, albo doświadczenie przez nauczenie" - Marek Rożalski i Mariusz Grudzień.
•	24 maja - "Słowa, myśli... a nasze działanie" - Mariusz Grudzień i Ewa Damentka
•	7 czerwca - spotkanie niespodzianka i z niespodziankami. Będzie to mój debiut - pierwsze spotkanie, które poprowadzę sama. Tytuł ustalę w końcu kwietnia.
Sezon się kończy, pociąg dojeżdża do kolejnej stacji. Co dalej? Zobaczymy. Tak się składa, że prezydentura w KLS jest rotacyjna. Więc, jeśli ktokolwiek ma ochotę się o nią ubiegać, proszę o plan działania, cv i list motywacyjny - forma dowolna: poważna, żartobliwa, wierszowana lub jeszcze inna... Może przeprowadzimy konkurs? 
Nadal mam wrażenie podróży. Sama jestem ciekawa, co będzie dalej.

P.S.Nasza "Gazetka" już pęka w szwach. W tym numerze znalazły się: umowa (pierwsza - historyczna) i relacja z pierwszego spotkania. Inne wykłady będą opisane w następnym numerze.

UMOWA – ZLECENIE  NR  1/2001

W dniu 11 stycznia 2001 r. pomiędzy Klubem Ludzi Sukcesu im. Małego Tadzia działającym przy Klubie Kultury, ul. Andersa 35 w Warszawie, reprezentowanym przez Ewę DAMENTKĘ, zwanym w dalszym ciągu “Zleceniodawcą”, a Mariuszem GRUDNIEM i Markiem ROŻALSKIM, zwanymi dalej “Zleceniobiorcami”, została zawarta umowa następującej treści:

 § 1
Zleceniodawca prosi, tj. powierza, a Zleceniobiorcy zobowiązują się wykonać następującą pracę – poprowadzenie w dniu 11 stycznia 2001 r. w godz. 18–20, w lokalu Klubu Kultury, spotkania n.t.: 
 “Czy NLP może być receptą na bycie zdrowym, bogatym i szczęśliwym?”

§ 2
Wymogi stawiane Zleceniobiorcom:
– wykonują powierzoną sobie pracę tak, jak chcą
– zachowują granice przyzwoitości (w swoim rozumieniu tego pojęcia)

§ 3
Zleceniodawca zapewnia:
– salę
– spóźnialskich uczestników zebrania
– swawolną publiczność (o ile Zleceniobiorcy jej na to pozwolą)
– swoją życzliwość podczas całego spotkania

§ 4
Za wykonanie pracy każdy Zleceniobiorca otrzyma wynagrodzenie:
– uściski co najmniej kilku wybranych przez siebie osób (tych, które się na to zgodzą)
– satysfakcję z kapitalnego wieczoru
– wdzięczność Zleceniodawcy i przynajmniej paru innych uczestników spotkania oraz Kierownictwa Klubu Kultury
– być może premię specjalną w postaci gościa z Gliwic (czyli Halinki, znanej Zleceniobiorcom z grupy “Teta”)
– kilka innych premii, które Zleceniobiorcy sami zauważą po ochłonięciu z wrażeń dzisiejszego spotkania.
Wysokość wynagrodzenia została podpowiedziana Zleceniodawcy i ustalona przez samo Życie.
Każdemu Zleceniobiorcy przysługuje wybór formy zapłaty:
– w naturze tuż po zakończeniu spotkania (domyślne)
– korespondencyjnie – na podany adres domowy lub e-mailowy
– przelewem na konto RO (Rozwoju Osobistego)

§ 5
Oświadczenie dla celów podatkowych nie będzie wypełniane, każdy Zleceniobiorca rozlicza się sam.
Zasady:
z 1 uścisku:		– 20 % należy przekazać do Urzędu Rozliczeń Życiowych na poczet należnego podatku.
	 		– 10 % na Fundusz Natchnienia Twórczego
z 1 uścisku z całusem: 	– 22 % – do Urzędu Rozliczeń Życiowych
			– 13 % – na Fundusz Natchnienia Twórczego
Satysfakcja, Wdzięczność i Premie nie są opodatkowane. Zalecane jednak jest przekazać przynajmniej 15% Satysfakcji na Fundusz Wiary w Siebie, który będzie uruchamiał się przy każdej chandrze, a 10% Wdzięczności na Fundusz Dobroci dla Siebie i Luzu Życiowego.
§ 6
Wynikłe z niniejszej umowy ewentualne spory rozstrzygać będą zainteresowani, metodami sobie właściwymi.

§ 7
W sprawach nieunormowanych niniejszą umową mają zastosowanie przepisy “Kodeksu Weny Twórczej i Intuicji Stosowanej”.

§ 8
Umowa niniejsza zostaje sporządzona w trzech jednobrzmiących egzemplarzach, z których dwa otrzymują Zleceniobiorcy a trzeci Zleceniodawca.

........................................................................................				..............................................................
		Zleceniobiorcy 								Zleceniodawca

CZY  “NLP”  MOŻE  BYĆ  RECEPTĄ  NA  BYCIE  ZDROWYM, BOGATYM  I  SZCZĘŚLIWYM?

	Dnia 11.01.2001 r. w ramach Klubu Ludzi Sukcesu im. Małego Tadzia w Klubie Kultury przy ul. Andersa 35 odbyło się pierwsze z planowanych kilku spotkań na wyżej wymieniony temat. Prowadzący to znani i lubiani trenerzy NLP, Mariusz Grudzień i Marek Rożalski (NLP to Neurolingwistyczne Programowanie).
	Całość spotkania zapowiedziała Ewa Damentka odczytując bardzo oryginalną umowę zawartą między prowadzącymi a słuchaczami. Była na tyle odmienna od wszystkich umów biznesowych, że wzbudziła jawne zainteresowanie. 
	Po tym wylewnym wstępie rozpoczęły się rozważania na temat .... Prawdy. Początek to opowiastka o księstwie, wyspach, księżniczkach i Bogu, i każda opowiastka była prawdziwa. Opowiastka Mariusza i Marka. Nie sposób przytoczyć, drogi Czytelniku, całego opowiadania, ponieważ obawiam się, że coś pominę i wprowadzę element nieprawdy i doprawdy nigdy się nie dowiesz, który z facetów zawarł odrobiny prawdy w swoich wywodach. Polemika była wielka, kiedy dwóch wielkich spierało się o stan prawdy. Bo w końcu w jaki sposób przekazują ludzie prawdę? Jak to ujął Marek “amerykańskie badania wykazały” (co oczywiście “musi” być prawdą), że przekazujemy ją w 7 % słowami, w 38 % tonem głosu i 55 % mową ciała. To ja już wiem! Żeby dowiedzieć się najwięcej prawdy, trzeba patrzeć na ciało. Następnie Mariusz wyłożył to, co składa się na sukces, co o nim decyduje. Jak podają wyniki badań to w 10 % wiedza, 15 % negocjacje, 25 % umiejętności osobiste, a 50 % pozytywne nastawienie. I tego też uczymy się w Naszym Klubie i taka jest Prawda. Później w eksperymencie, który pokazywał Marek okazało się, że nasz umysł tak do końca nie jest ograniczony czaszką. Kiedy odważny mężczyzna, biorący udział w eksperymencie, dobitnie stwierdzał, że swoje kuchenne okno widzi w odległości około 2 m od miejsca, w którym siedział, to warto się zastanowić, że chyba faktycznie gdyby przechowywać obraz okna i całą resztę w naszej głowie to przecież wszystko by się nie zmieściło. Dlatego to bardzo ważna informacja, natura jest cudna i tak nas stworzyła, byśmy przypadkiem nie próbowali wkładać do głowy np. szafy. Poczułem się jak w cyberprzestrzeni i to co myślę okazuje się holograficznym obrazem, projekcją mojego własnego umysłu na zewnątrz. Aż strach pomyśleć co się dzieje, kiedy tyle projekcji fruwa sobie po świecie, pomyślcie tylko ile ludzi jest na Ziemi. Później się okazało, że kiedy patrzymy na różę, to każdy z nas może zobaczyć coś zupełnie innego. Helenka pomyśli, "O, róża! Zawsze mi je przynosi Józek", a Józek pomyśli “O, Róża, to ta śliczna kobietka, ale nie Helenka”. I jak wtedy się dogadać, kiedy oboje prawią o róży, ale dogadać się nie mogą, bo u każdego róża znaczy co innego. I bądź tu mądry. 
	O przekonaniach zaczął prawić Marek i o tym jak zmienia się człowiek, kiedy przemaszeruje po rozżarzonych węglach, gdzie temperatura sięga 1 200 C. Czy ten facet mówił Prawdę? 1 200 C, żar? To niemożliwe. Jak ja kiedyś nieopatrznie wskoczyłem do ogniska to myślałem, że z bólu zwariuję i to jest niemożliwe, by wejść w żar i się nie poparzyć. Ależ jakie było moje zdziwienie, kiedy po kilku latach stanąłem, podobnie jak Marek, przed chodnikiem z żarem, też 1 200 C. I co? Przeszedłem. Powinienem się spalić, a jednak nie. Marek mówił Prawdę, to jest możliwe! Ja ci wierzę. 
	Mariusz i Marek dostarczyli nam wspaniałych wrażeń. Myślę, że przekazali nam Prawdę o świecie i życiu. Dziękujemy Wam za to spotkanie, za czar, za wiedzę, za to, że jesteście z nami. 
	Spotkanie zakończyło się w owocach uścisków, uśmiechów i życzeń. 
Mariusz Bober

O  RADOŚCI  ROZWOJU
Wydarzenia ostatnich dni skłoniły mnie do napisania tego artykułu, ponieważ odczułem, że warto podzielić się radością, kiedy widzę jak moi bliscy nagle zmieniają podejście do życia.
Pewnego dnia, kiedy po pracy wracałem z koleżanką do domu, świat tej osoby stał się jakby inny, choć wcześniej życiowe problemy wydawały się przyćmiewać barwy życia.
Choć nasze rozmowy nie zawsze dotyczyły rozwoju osobistego, to uświadomiłem sobie, że zasiewane nasionka dobrej nadziei nie pozostają samotne.
I cała radość z tego, że w końcu wyrastają i nie ważne, ile w tym czyjej zasługi.
Takie słowa padły w czasie tej nocnej wędrówki:
“Wiesz, kiedy człowiek dosięga dna, kiedy ciągle jeszcze się budzi, myśląc że już umarł, kiedy przytrafiają się same smutne rzeczy, to w końcu nie pozostaje nic innego, jak zacząć oczekiwać, że w końcu zaczną go spotykać rzeczy dobre”.
Jedno zdanie a uświadomiło, że w świecie tej osoby coś się stało, że zajaśniała twarz i pojawił się blask w oczach.
Dlatego myślę, że warto inspirować i zasiewać ziarenka dobrej nadziei. To tyle radości, kiedy zaczyna się widzieć, że w czyimś ogrodzie zaczyna zakwitać przepiękna róża.
A przecież te słowa, to  również i myśli. Tak wiele mogą. Mogą zamienić życie drugiego człowieka w przepiękny ogród.
I wtedy to poczułem soki radości, soki inspiracji, kiedy te soki sprawiają, że chce się żyć, że te soki stają się motywacją dla własnej pracy i do jej tworzenia.
To również motywacja do tego, by poświęcić czas na swój własny rozwój, by później móc dzielić się z innymi.
Cóż mi po zdobyczach własnego rozwoju i mistycznych doświadczeniach, kiedy zamknięte są w grodziach własnego egoizmu, niedostępności, myśli “bo mi zabraknie”.
To radość dzielenia się sobą bez konieczności dbania o laury i piedestały i zbytnie zaszczyty.
Cała nagroda i radość z dzielenia się sobą.
Nie umiem się dzielić, kiedy sam nie jestem pełnią.
Nie umiem się dzielić, kiedy na siłę to robię.
Umiem się dzielić, kiedy przychodzi mi to z łatwością, kiedy wypływa z serca. Bez obawy, że ktoś mi skradnie mą radość!
Dlatego też warto żyć na ziemi dla tych ogrodów i róż, które zakwitają pod naszym oknem.
Dlatego częstujmy, częstujmy ziarnami dobrej nadziei.
Mariusz B.

BYLIŚMY  NA  TRENINGU  MARKA  ROŻALSKIEGO

	To było w cudny październikowy weekend. Choć minęło kilka miesięcy to bardzo ciepło wspominam wszystko to co się wydarzyło. Pojechaliśmy z Leszkiem. To było w piątek rano. Słoneczny dzień. Choć Leszek już był na treningu Marka, to ja jechałem pierwszy raz. A przecież wydarzyć się mogło wszystko. Również ten trening zdarzył się. Stale się zastanawiałem jak Marek to robi, co takiego czaruje. Dlatego też napisałem, że trening zdarzył mi się. Miejsce też cudne, bo trening odbywał się nad Zalewem Zegrzyńskim. Słońce, woda, klimat tego miejsca sprzyjał całej atmosferze. 
W ciągu trzech dni treningu wydarzyło się bardzo wiele i na poziomie świadomym i nieświadomym, dlatego też nie sposób opisać wszystkich doświadczeń. Zastanawiałem się nad unikalnością treningu, nad głębią i treścią, nad zmianą jaka może się dokonać. Poruszył mnie sposób w jaki Marek prowadził trening, unikalność i niepowtarzalność. I ten styl mi się bardzo podoba. Przyznam się, że Marek inspiruje mnie jako człowiek, jako ktoś kto jest fantastyczny w tym co robi, że robi to z pasją. Inspiruje mnie do pracy nad moim rozwojem. 
	Powiadają, że czasem wystarczy znaleźć jeden właściwy punkt, by poruszyć glob. I tak też działo się na treningu. Marek dotyka takich punktów i sprawia, że coś się dzieje. Nie zawsze wiadomo jak, a jednak ktoś się zmienia. Jego życie po 72 godzinach zaczyna nabierać nowych barw. 
	Czy ja też odnalazłem coś dla siebie? Uświadomiłem sobie, że odnalazłem znacznie więcej niż się spodziewałem. Zobaczyłem jak potrzebne elementy mogą leżeć zwyczajnie na stoliku, a wystarczy znaleźć się we właściwym miejscu i czasie. I czasami wystarczy jedno kluczowe słowo, zdanie i otwierają się klapki w głowie i zaczynają się cuda. 
	Czy warto być trenerem? Kimś, kto naprawia ludzkie osobowości i sprawia, że zaczynają nowe życie? Myślę, że warto, mimo trudnych chwil, kiedy dotknie się tak czułego punktu, że człowiek zaczyna płakać. Nie opisuję tego wszystkiego, co wydarzyło się na treningu, bo to jest osobiste i głębokie. Nic nie zastąpi osobistego przeżycia treningu Marka. Czasami się zastanawiam, ile osób zawdzięcza temu facetowi więcej barw w swoim życiu, ile osób zawdzięcza trochę więcej uśmiechu i w końcu satysfakcji z pracy.
“Po co warto żyć na ziemi?” To jedna z niespodzianek, jaką przygotował Marek. Powiedz mowę do świata, do wszystkich ludzi nt. “Po co warto żyć na ziemi?” Co się dzieje, że niespodzianką jest lustro, do którego stoi się twarzą i trzeba zacząć mówić. Co się wtedy dzieje w środku? Czy nagle, nie opadają zbroje, skorupy i czy nagle nie okazuje się, że pozostaje tylko ludzkie serce i jego słowa. Zaczyna dziać się magia. Głos staje się inny, pojawiają się silne emocje, drżą słowa i ... zaczynają płynąć łzy.  Kiedyś ktoś powiedział: “czy jesteśmy na treningu po to by uczyć się płakać?!” Może nauczyć się płakać, patrząc sobie w oczy, to najważniejsza nauka bycia sobą, takim jakim się jest, bez skorupy, tuszu. Czy wtedy świat nie staje się piękniejszy, jakiś lepszy? I stale sobie myślę, że trening to coś więcej niż sam trening, kiedy dokonuje się transformacja ludzkiej istoty. Myślę, że to wspaniała magia, że to wspaniałe umiejętności osoby, która go prowadzi. 
	A tak w ogóle to brakuje mi słów, by opowiedzieć to wszystko co pozostało w sercu.
				Dziękuję Marku

				Mariusz Bober

ROZMOWA  Z  MARKIEM  ROŻALSKIM
- pierwszym prezydentem warszawskiego KLS -
O  ŻYCIU

przeprowadzona przez Jolantę JANKOWSKĄ

Marku, co Cię tak gna?
Co mnie tak stale napędza? Niecierpliwość do bycia z innymi ludźmi, niezależnie od tego, kto to jest. Kontakt z ludźmi może się zdarzyć tylko wtedy, kiedy człowiek podejmuje aktywność. Jeżeli się czeka, to nic się nie zdarzy. Natomiast, kiedy człowiek gna, to ilość ludzi, których się w tym gnaniu spotka, jest znacznie większa. Jeżeli jest się otwartym i ciekawym, jeżeli masz w sobie ciekawość dla innych, jeżeli masz ciągle taką ssawę, taką chęć słuchania, bycia przy nich, bycia z nimi, bez przerwy pytania: “a jak to robisz?”, “A co jest dla Ciebie ważne?” - wtedy stajesz się naprawdę bardzo, bardzo interesująca. Ludzie uwielbiają tych, którzy się nimi interesują. Interesujemy się przede wszystkim sobą i jeżeli jeszcze ktoś inny z boku nam powie: “o jaki jesteś interesujący! powiedz, jak to robisz? powiedz, od ilu lat tak gnasz i gnasz i po co to robisz? a gdzie gnasz?” W tym momencie sobie myślę: “o jej! jakie mądre pytania, o jej! to znaczy, że ja naprawdę jestem warty zainteresowania, to znaczy, że jestem lepszy niż myślałem przed chwileczką”.

Jak przygotowujesz się do pracy, prowadząc np. seminarium?
Przygotowania są dwojakiego rodzaju. Najpierw wzbudzam w sobie bardzo dużą tremę i bardzo duży strach, że nie dam rady, że nie potrafię nauczyć, że nie wiem: co mam zrobić, co chcę zrobić, w jakiej kolejności, nie wiem też, dlaczego tak zrobię. Zaczynam się potężnie bać, że oto nadszedł kres w ogóle mojego sposobu myślenia, rozumowania. Po czym w tym wielkim strachu zaczynam na gwałt szybko szukać we wszystkich możliwych źródłach. Zaczynam pisać, przeglądam swój komputer, zaczynam tworzyć. Po prostu w tym nastroju tremy i budowania w sobie energii pojawia się wtedy taki błysk, że wiem od czego zacząć.

W tym momencie skojarzyłeś mi się z aktorem i jego tremą. Czy czujesz się jak aktor jednoosobowego teatru?
Tak, to jest bardzo użyteczna metafora. Trener czy szkoleniowiec jest aktorem, który potrafi uwodzić ludzi, całą salę, prowadzić ich w jakimś kierunku. Musi to być aktorstwo, musi to być reżyseria, musi być zaskoczenie, żeby ludzie chcieli być aktywni. Oprócz tego wszystkiego musi być też warsztat.

Czasami masz do czynienia z ludźmi, którzy przeszkadzają...
Jeżeli ktoś w imię głębszej prawdy, w imię pewnych swoich wyższych wartości zadaje konkretne pytania, dopytuje się, pokazuje swój sprzeciw mówiąc “nie zgadzam się. To nie zgadza się z moim światem”, to jest dla mnie bardzo mocne wyzwanie. Gdybym przez moment pomyślał chociaż, że ten ktoś, kto mnie pyta, bądź jest niewygodny dla mnie, robi to w złej woli, skończyłby się trening. Ja mogę tylko i wyłącznie założyć, że w każdym pytaniu jest pozytywna intencja. Tylko wtedy możliwa jest współpraca.

Marku, czy jedną z cech Twojej pracy jest cierpliwość? Czy trafiasz na osoby, które po raz dziesiąty zadają Ci to samo pytanie?
No to mnie dopadłaś. Nie mam cierpliwości. Wiesz, kiedy jestem bezradny w mojej argumentacji, tracę cierpliwość i zaczynam być agresywny, to jest rzecz, która mi strasznie przeszkadza. Nie potrafię poczekać, nie potrafię zgadzać się na inny rytm ludzi niż mój.

Czy Twój nieodparty urok osobisty pomaga Ci czy przeszkadza w pracy?
To nie jest urok osobisty. To jest ciągle pewna prowokacja, która powoduje, że ludzie są mnie ciekawi. Ciągle przeskakuję z tematu na temat. Raz jestem taki, raz jestem inny. To nie jest żaden urok, to jest po prostu manipulowanie sobą, innymi, tematem, pokazując go z wielu rozmaitych stron. Wtedy ludzie są zaciekawieni.
A tak przy okazji, jeżeli ktoś przychodzi do ciebie i mówi: “o jakie masz ładne mieszkanko” – to zaczyna mieć raptem urok osobisty?.

Masz od pewnego czasu dobrą passę w mediach - prasa, radio...
To nie tak. Dobra passa jest wtedy, kiedy w sobie czujesz, że coś robisz nowego, że coś się dzieje, że idziesz stopień za stopniem coraz wyżej - to jest dobra passa. Natomiast wybryki mediów nie są żadnym wskaźnikiem, jakiejkolwiek passy. Passa pojawia się wtedy, kiedy pojawia się stałość rozwoju, kiedy pojawia się stałość nagradzania tego rozwoju pieniędzmi, kiedy pojawia się stałość w związku, kiedy zaczyna się budować coś nowego np. z dzieckiem, partnerem życiowym. Wtedy można mówić o passie, a nie o kilku rubrykach w prasie, telewizji lub radiu.

Opowiedz mi teraz o NLP. Od czego zaczęło się Twoje zainteresowanie tym programem?
Prowadziłem i dalej prowadzę firmę sprzedającą kopiarki. Jakieś siedem-osiem lat temu spotkałem przyjaciół, którzy mi powiedzieli: “Słuchaj Marek - jesteś bardzo dobrym sprzedawcą. Pokażemy ci, w jaki sposób to robisz i jaki jesteś doskonały” - bardzo byłem tym zdziwiony, ponieważ nie sądziłem, że jestem doskonały a oni mówią, że pokażą mi, jak ja prowadzę sprzedaż. Zaczęli ze mną tak dziwnie rozmawiać i to był początek.
NLP (wymyślone w 75-tych latach w Ameryce przez Richarda Bandlera i Johna Grindera) opiera się na prostym założeniu, że między uszami mamy dwa funty najdoskonalszego komputera, jaki powstał we wszechświecie. Najgęściej upakowana struktura, jaka istnieje, najpotężniejszy komputer w najbardziej skondensowanej formie - Neuro. W tym komputerze “lata” tzw. software czyli oprogramowanie.. Słówko lingwistyczny mówi o ukierunkowaniu na klawiaturę. Klawiatura ma tylko jeden jedyny klawisz. Tym klawiszem jest nasz język. I tym klawiszem wprowadzamy do software modyfikacje.

Czy na temat NLP są jakieś opracowania?
Tak. W tej chwili na rynku polskim jest ok. 15 książek o NLP. Dla mnie najciekawszą książką jest “Obudź w sobie olbrzyma” i “Nasza moc bez granic” Tony Robbinsa, “Wprowadzenie do NLP” Johna Seymoura - w tej chwili to biblia przy uczeniu NLP w Polsce. Zwróciłbym jeszcze uwagę na dwie książki: “Z żab w księżniczki” - będąca zapisem z treningu Richarda Bandlera. Natomiast “Serce umysłu” to kompendium technik, które pomagają w zmianie: od zdrowia zaczynając, kończąc na biznesie.

Czy program NLP ma szansę w przyszłości stania się jednym z kierunków uniwersyteckich?
Myślę, że nie. Wg mnie kierunek kształcenia kadr psychologicznych daje się ciągle uwodzić psychoanalizie. Psychologia interesuje się treścią. Nikogo nie interesuje struktura myślenia. Ważniejsze jest nie to, w jaki sposób podejmujemy decyzje, jak żyjemy, jak się motywujemy, tylko: kto?, w jakim wieku?, co zrobił ci?, co mówił? Ten sposób myślenia o doświadczeniach ludzkich i kierowanie się w przeszłość prowadzą do “przepracowywania” tzw. traumy. Ciągle rozdrapywać rany i ciągle się zastanawiać wzorem wszystkich psychoanalityków, co z tego wynika, dlaczego tak się stało? Ktoś komuś będzie tłumaczył, co ten ktoś robi źle albo dobrze? W NLP natomiast wszystkie usiłowania i całe myślenie jest ciągle nakierowane na przyszłość. Nakierowane jest na skuteczność. Największa moc NLP to upraszczać i szukać skuteczności.

Czy jest w Tobie dziecko pytające po co i na co?
Kiedy rozmawiam z dzieckiem, rozmawiam z nim jak z dorosłym, który ma troszeczkę mniejsze doświadczenie niż ja. W związku z czym, jeżeli ja rozmawiam ze swoim wewnętrznym dzieckiem, czyli de facto ze wspomnieniem mnie, kiedy byłem małym chłopcem, to ja bez przerwy przypominam sobie, czy odszukuję w sobie ten entuzjazm dziecka do zabawy, ten entuzjazm do śmiania się, do poszukiwania ciągle nowych rozwiązań i ciągle odnajdywania świata, który ciągle się zmienia. Kiedy wchodzę w kontakt z ludźmi, raz po raz staję się bezczelnym chłopakiem, który nie boi się spytać o cokolwiek chce, bądź jestem małym skrępowanym chłopcem, który nie bardzo wie, jak to pytanie zadać, bądź staję się rozbawionym sobą i w sobie młodym chłopcem, dzieckiem, które bawi się w piaskownicy i dla którego cały świat nie istnieje. Myślę, że poszukiwanie tzw. zasobów związanych z pojęciem “wewnętrzne dziecko”, powoduje, że chce mi się ciągle uczyć, chce mi się ryzykować.

Marku, przez KLS przewinęły się setki osób. Niektórym z nich Twoje zachowanie sprawia kłopot.
Jeżeli ktoś przychodzi do Klubu, żeby wypełnić sobie tylko czas, nie będzie chciał być zaskoczony, niczego nie będzie się w stanie nauczyć, ponieważ ani przez moment nie zechce być sfrustrowany, albo zmieszany. Jeżeli ja przychodzę do Klubu i robi się bardzo uduchowiona atmosfera, to natychmiast ją burzę jakimś żartem. Chcę, żeby ludzie po prostu szukali w sobie oprócz głębokich doznań kawałeczka siebie, które jest radosne i wesołe. Jeżeli jest żartobliwa atmosfera - to moim obowiązkiem jest zmiana, aby ludzie mogli coś głębiej przeżyć. Jeżeli jest nudno, robię tak, żeby było interesująco, jeżeli jest interesująco - robię nudno, tak żeby wszyscy szukali własnych rozwiązań i żeby wiedzieli, czego chcą. Prowokuję, dążę do sprzeciwu, dążę do zgody, dążę do różnorodności. Burzyć schematy - to najprostsza droga przymuszania ludzi, żeby budowali nowe, a więc żeby się uczyli. To czasem denerwuje.

Stworzyłeś w Warszawie kilka lat temu Klub Ludzi Sukcesu im. Małego Tadzia. Klub działa do tej pory.
To nie ja stworzyłem. Inicjatorką była Małgorzata Bojanowska, która zachęciła Anię i Ryśka Jórczaków, żeby zaczęli działalność na podobieństwo klubu łódzkiego. Małgorzata była oczarowana metodami działania “Małego Tadzia” Tadeusza Niwińskiego, zorganizowała dwa pierwsze kursy “Laboratorium Sukcesu” w Warszawie. Na tej bazie ruszył Klub. I kiedy poprosiła mnie, abym był pierwszym szefem Klubu, pomyślałem, że ten sposób myślenia o sukcesie trochę jest mi obcy. Ale kiedy doszło co do czego, zobaczyłem wiele wspaniałych zalet takich spotkań klubowych. Byłem kiedyś szefem programowym klubu “Stodoła” i bardzo często zachodziłem w głowę, co zrobić, aby spotkania w “Stodole” były pełne takiej energii i radości, jak to jest na posiedzeniach KLS. Zgodziłem się być pierwszym prezesem. Dla mnie sprawa mówienia jest bardzo wielkim wyzwaniem, ponieważ do 24 roku życia potwornie się jąkałem. Ludzie, którzy potrafią ładnie mówić, budzą mój najwyższy podziw. Przemawianie to wyzwanie i kiedy jest dana okazja, żeby mówić w bardzo krótkiej i zdyscyplinowanej formie, zawsze potrafię zachęcić do tego innych ludzi.

Czyli KLS jest dla Ciebie taką odskocznią, a jednocześnie taką baterią, która Cię nakręca do dalszej działalności?
Tak, dlatego że jest to spotkanie ludzi, którym nikt nic nie każe. To jest spotkanie ludzi, którzy chcą. Tu nie ma żadnego przymusu. Praktycznie tu się nic nie płaci, poza składką na salę. Autentyczność tych spotkań polega na tym, że jeżeli ktoś podejmuje decyzję tzn. że chce i nikt mu nie może nic kazać. I to jest dla mnie najbardziej fantastyczna przygoda. I to, że co tydzień przychodzi kilkanaście osób bardzo różnych - to jest wg mnie ta formuła, która będzie mnie prawdopodobnie poruszała do końca życia.

Zasady panujące w Klubie można zmieniać. KLS to teren eksperymentów. Żeby coś się działo można i należy eksperymentować, dopasować do aktualnej sytuacji i potrzeb? Czy aby na pewno? Czy jednak wrócić do książek Tadeusza Niwińskiego “JA” i “TY” - “biblii” KLS?
I to jest właśnie cienka sprawa. Wielu ludzi mówi, że klub jest wtedy, kiedy się rozwija, szuka nowych sposobów, ale formuła, która brzmi: pozytywna recenzja, wypowiedzi ludzi z zaskoczenia - czyli łańcuszek mówców, ukierunkowanie ludzi na myślenie o sukcesie jako jednej ze stron każdego działania czy każdego podejmowania decyzji, jest czymś czego zmienić się nie da. Wielkość Tadeusza Niwińskiego polega na tym, że przeniósł zasady działania Toastmaster Club likwidując negatywną krytykę na korzyść wspierającej recenzji. KLS powinien nazywać się “wspierająca recenzja”. Ludzie się wypowiadają dokładnie pilnując czasu i wspierającej recenzji. To są dwa elementy, których nie można zdobyć w żadnym innym miejscu. To jest wielkość tego Klubu.

Byli prezydenci Klubu rzadko przychodzą do niego. Dlaczego?
Bardzo wielu ludzi przez Klub się przewinęło. Każdy z nich coś z niego wziął. Ludzie mówią, rozwijają się, działają, stają się kimś nowym o nowych umiejętnościach i w pewnej chwili stwierdzają, że się w tym Klubie już się nic nie nauczą, i ruszają wtedy w życie. W naszym Klubie ludzie przestają się bać. Kiedy stają wobec innych ludzi, mówią o tym, co mają w głowie. Kiedy zaczynam pilnować dyscypliny w głowie, zaczynam być zupełnie kimś nowym. Ludzie odchodzą z Klubu, ponieważ swoje już wzięli. Do nich również należą byli prezesi. Należy bardziej zadbać o większe ich uhonorowanie. A więc każdy z nich powinien dostawać nasze wydawnictwa na swój adres z opisem tego, co się dzieje w Klubie. Każdy z prezesów powinien być przynajmniej raz w roku zapraszany do Klubu. I to zapewni łączność. Natomiast nie rozdzierałbym szat, że oni się nie pojawiają. Ten Klub jest Klubem Ludzi, Którzy Właśnie Przychodzą.

I to jest dla mnie właśnie nadzwyczajne: że można przyjść z ulicy i zwyczajnie w niego wsiąknąć.
Dokładnie tak. To jest ciekawość, o której mówię. Kiedy siedzisz na sali i wiesz, że za chwileczkę Ty możesz przemawiać, to zaczynasz być zainteresowana tym, Co się dzieje, i jak to ten Ktoś To robi. Nie jesteś w stanie przygotować się do odpowiedzi. Nie wiesz Kto i Co będzie mówił i na jaki temat. To jest fantastyczna rzecz: że przychodzisz i będzie niespodzianka Cię wspierająca.

Powiedz mi, ile takich klubów jak nasz, oprócz łódzkiego, działa aktywnie?
Niewiele. W naszym Klubie zdarzyła się wyjątkowa sprawa. Ludzie chcą się tutaj bawić, są ciekawi w szczególny sposób innych ludzi. Natomiast w innych Klubach, nawet łódzkim, przechowuje się jakąś sztywną tradycję. Jeżeli postępuje się w ten sposób, to taki klub prędzej czy później staje się nudny. Czasem kluby są klubami jednej osobistości. Nam, w Warszawie, udało się uratować ideę nie związaną z ludźmi. Jest kilka osób, które raz po raz wpadając do Klubu podtrzymują jego energię. Dajemy przykład ludziom, którzy przychodzą pierwszy, drugi czy trzeci raz. I tak się toczy.

Ty, Marku, jesteś siłą napędową Klubu co jakiś czas!?
I bardzo wielu prezesów, i ty też. Przecież to, że teraz tu rozmawiamy o tym świadczy. Mariusz Grudzień, który przychodzi i bawi się prowokacjami, umiejętnością budowania nowych znaczeń. Ja, że przychodzę w tym zabieganym świecie, nawet kiedy nie mam czasu. Ewa Damentka, która rozsiewa swoją łagodność i chęć wspierania ludzi w uruchamianiu odwagi. Małgosia, która jest przekonana, że to co robi, robi dobrze. Zwróć uwagę, ilu ludzi przychodzi. Byłbym najdalszy od tego, żeby oceniać kto robi mniej, a kto więcej.

Klub działa na zasadzie prowokacji?
Ja lubię ten sposób myślenia i Mariusz Grudzień też. Ewa “Rentgen” pracuje podobnie. Natomiast Ewa Damentka pracuje na matczynej miłości i zgodzie. Ona nienawidzi tych naszych prowokacji. Chciałaby, żeby było spokojnie i grzeczniutko. Są różne postawy. Czasem jest tak, czasem inaczej.

Ludzie przychodzą do Klubu ze swoimi nastawieniami. Obecny prezydent - Leszek jest bardzo ciepły. Chce Klubem zainteresować środowiska studenckie i agentów ubezpieczeniowych. Czego uczymy innych?
Myślę, że uczymy głównie odwagi. Odwagi potrzebnej do miłości. Ludzie, którzy są pozamykani w sobie i jest im źle, przede wszystkim bardzo chronią siebie w środku. W momencie, kiedy jest śmiech, kiedy można ryzykować, kiedy można się tym bawić, kiedy wiadomo, że będzie to dobrze przyjęte i wsparte życzliwością, ludzie się wtedy otwierają w tej swojej odwadze do miłości innych ludzi.

Jak Klub wpływa na Ciebie?
Najważniejsza sprawa! Po każdym wyjściu z Klubu jest we mnie bardzo dużo entuzjazmu do życia. Czuję chęć do bycia z innymi ludźmi, do odkrywania ich. Bez przerwy też szlifuję swoje umiejętności wpływania na innych. Krótkie wypowiedzi w tym klubie powodują, że mimo swojej sprawności w operowaniu językiem, ciągle uczę się czegoś nowego. Kiedy ludzie po paru spotkaniach uśmiechają się i mówią o swoich sukcesach, to lubię być tego świadkiem. Stają się fajniejszymi ludźmi

Czemu to Klub Ludzi Sukcesu?
W tym Klubie mało jest ludzi sukcesu w potocznym tego słowa znaczeniu. Na świecie panuje przekonanie, że człowiek sukcesu ma dużą kasę. Myślenie o sukcesie przenosimy z forsy na myślenie przyjazne światu. Sukces to, że idę, że czuję, że żyję, że mi się czegoś chce. Wielu ludzi bardzo bogatych, uważanych powszechnie za ludzi sukcesu, jest głęboko nieszczęśliwymi.

Klub Ludzi Sukcesu w polskiej codzienności? To coś wykluczającego się, szczególnie dla ludzi wychowanych w stereotypach polskiego myślenia.
To jest myślenie amerykańskie, że można prosto i jasno mówić o oczekiwaniu czyli o sukcesie. Bardziej jest to spójne z myśleniem anglikańskim czy protestanckim, gdzie ten sposób objawienia swojej religijności mówi o wspieraniu Boga w tym, żeby zdarzył się sukces. My jesteśmy krajem na wskroś katolickim, a więc takim, który predysponuje pokorę wobec Boga, pokorę wobec tego, co przynosi los. Więc mamy pewien mały kłopot: jak zrobić, żeby tę pokorę wobec Boga, tego Hioba leżącego na kupie gnoju i mówiącego: “zgadzam się na wszystko, co mi Bóg przyniesie” połączyć z tym czymś, co mówi: “podnieś się i zasuwaj”. Jak pokazać Polakom: ”Sukces, myślenie o szczęściu jest zagwarantowane ci przez dobrego Boga”?

Jak więc dostosować słowo “pokora “ do słowa “sukces”? Wytłumacz mi to.
Trudne pytanie. Bardzo pasuje mi sformułowanie Czarka Mistewicza - jednego z poprzednich prezydentów KLS - “kiedy wchodzisz na nowy stopień, nową formę umiejętności czy sposobu rozumienia świata, Wszechświat natychmiast Cię sprawdza. Kiedy stajesz się mocniejszy, dostajesz równocześnie wyzwanie sprawdzające, czy równocześnie umiesz być pokorny. Kiedy jesteś pełen zdrowia i radości, lada chwila pojawią się wokół ciebie ludzie chorzy, żebyś mógł sprawdzić, czy ich rozumiesz. Kiedy zaczynasz wierzyć, że świat jest przyjazny, spotykasz złodzieja. Wyzwanie dotyczy zmiany w tobie... jest jakby egzaminem i konfirmacją”. A więc jeśli sukces to i pokora wobec niego. Chyba Mickiewicz w jednej ze swych ballad napisał: “silniejszy jestem, cięższą podajcie mi zbroję”

Dziękuję

ANTYKARIERA

	Czy budzisz się rano z myślą, że musisz iść do pracy? Że znowu trzeba tam jechać na kilkanaście godzin. Że znowu trzeba spędzić tam swój własny czas. Czy skazani jesteśmy na pracę w pocie czoła, by zarabiać na chleb? Czy też istnieje możliwość, by swoją pracę uczynić sztuką? W końcu może pojawić się pytanie o to, czy jeśli zacznę robić to co lubię, w wystarczającej ilości będą przychodziły pieniądze? Często się zdarza, że antykariery wyrastają z trudnych, bolesnych doświadczeń. Jest to ogromna, kształtująca siła, ponieważ jedni przez takie drastyczne doświadczenia, kurczą się w sobie do końca życia a inni, odnajdują w nich źródło swojej własnej mocy i siły.
	Tragiczne doświadczenie mądrze mówi nam, że trzeba mu się przyjrzeć, posłuchać tego co nam przekazuje. Ucieczka, spychanie tych doświadczeń do podświadomości nie rozwiązuje problemu. Dużą pomocą w takich chwilach jest terapia, bądź NLP (Neurolingwistyczne Programowanie) pozwalające na pracę z takimi doświadczeniami. 
	Budowanie antykariery zaczyna się od stwierdzenia, od poczucia tego dyskomfortu, że jest we mnie coś znacznie więcej niż to co szare. Nasze niedobory, słabości, cierpienia, niedogodności i te przykre doświadczenia są nauczycielami, którzy wskazują czemu trzeba nam się przyjrzeć. Każda fałszywie brzmiąca energia, uczucie, stan, informuje nas o tym, że jeszcze jest w nas coś co powoduje brak równowagi, harmonii, co sprawia, że wydaje nam się, że świat jest niedobry i nieprzystępny. Warto zacząć od swojego dzieciństwa od przeglądu tych trudnych doświadczeń, które być może pieczołowicie przechowujemy w zakamarkach swojej pamięci. 
	Okazuje się, że prawdziwe, autentyczne kariery wyrosły z poczucia braku, z trudności, ze stwierdzeń, że nic z tego nie będzie. Elementem antykariery jest siła odwagi, by przyjąć to wszystko, czego nie chcemy przyjąć, to co negatywne z naszej przeszłości. Otwierając się na przeszłość, dajemy sygnał, że chcemy zacząć pracować nad oczyszczeniem zalegającego nas gruzu, że chcemy dostać się do naszej istoty i tam odkryć nasze dary w postaci pracy. 
	Ktoś może w dzieciństwie miał ogromne trudności z nauką, to stało się motywacją do tego, by odkrywać nowe metody uczenia. Ktoś może chorował, może to zadecydowało, że został doskonałym lekarzem, który z oddaniem wykonuje swój zawód. Może ktoś miał kłopoty ze swoją osobowością, był słabeuszem. To mogło się przyczynić, że ten ktoś poświęcił się kształtowaniu osobowości i stał się fantastycznym trenerem rozwoju osobistego. Postawić krok w stronę swojej słabości, to postawić krok w kierunku swojej autentyczności, to postawić krok w kierunku odkrywania swoich talentów, które w końcu staną się autentyczną pracą. 
PS. Ten artykuł zaczyna serię kolejnych, w których będę pisał o sztuce kreowania pracy, którą się kocha. 
Mariusz Bober

NOWE   TYSIĄCLECIE
“Obyś żył w ciekawych czasach”
					Starożytna klątwa chińska

	Czyż nie żyjemy w ciekawych czasach? Zakończył się stary rok, stulecie i tysiąclecie. Czyż to niesamowite, że dane było nam przeżyć taką chwilę? Choć w różnych kulturach ten czas liczony jest inaczej. I jak tu się połapać, kiedy coś się kończy, a kiedy zaczyna.
	Jednak przyjmując ludzki podział, nieco sztuczny, żyjemy już w Nowej Erze, a to pociąga za sobą nowe wyzwania i konsekwencje. 
	Żyjemy w dobie rozkwitu gospodarczego, technologicznego itd. Żyje się nam coraz lepiej i szybciej (?). A przecież te dobrodziejstwa techniki mają pomagać. Pewnie i pomagają, tylko wydaje mi się, że stale brakuje ziemskiego czasu. I co dalej? Pomyślcie tylko czego nauka dokonała w ostatnich stu latach. Sto lat?! Wystarczy pięćdziesiąt. Jakiego skoku dokonał świat we wszystkich swoich dziedzinach, a szczególnie np. w informatyce. Zabawmy się w futurystów i pomyślmy jaki będzie świat w roku 2050, skoro tak szybko się zmienia... Cóż, myślę że każdy ma swoje wizje i każda pewnie będzie inna. Kiedy myślę sobie o opowieściach Lema, to przechodzi mnie dreszcz, a jednocześnie zaciekawienie, co jeszcze współcześni futuryści będą mogli wyczarować. Szczególnie, kiedy obecnie ludzkość zastanawia się nie nad tym co jest niemożliwe, a nad tym co jeszcze jest możliwe. Natomiast to, co jeszcze ma miejsce i jest istotne z ezoterycznego punktu widzenia to Era Wodnika. Era Duchowa, kiedy to coraz więcej osób kieruje swoją uwagę do swoich wnętrz szukając tam spokoju, radości, szczęścia. Kiedy intelekt przestaje ogarniać wszystkie dziejące się cuda pozostaje zdać się na intuicję, uczucia, na te subtelne sfery, które w dobie intelektu były odrzucane. Z tego też powodu coraz więcej pojawia się literatury o tematyce duchowej. Kultura Zachodnia jest zalewana delikatnym powiewem tego co niesie ze sobą Kultura Wschodu. I tylko patrzeć jak Zachód chętnie urządza swe domu w stylu feng-shui, jak coraz chętniej stosowane są niekonwencjonalne metody leczenia, np. bioterapia, leczenie tybetańskimi misami, świecowanie uszu, uzdrawianie i wiele innych. Coś co było jeszcze odległe 10 lat temu, teraz staje się coraz bardziej popularne i normalne. W końcu medycyna konwencjonalna skłania się do niekonwencjonalnych metod leczenia, które Chińczycy stosują każdego dnia. Jest to o tyle zastanawiające, że Era Wodnika następuje coraz głębiej, czy to nam się podoba czy nie. 
	“Obyś żył w ciekawych czasach”. Skoro tak, do końca nie wiadomo kiedy był koniec, a kiedy początek tej Nowej Ery to myślę, że warto ŻYCZYĆ WSZYSTKIEGO CO SZCZĘŚCIEM SIĘ ZWIE, BY TO, CO JEST WEWNĘTRZNE, PIĘKNE, DUCHOWE STAŁO SIĘ ŚWIATEM ZEWNĘTRZNYM, BY KAŻDY DZIEŃ STAWAŁ SIĘ PEŁNIĄ NASZEGO ŻYCIA.
								Mariusz Bober

OD REDAKTORA NA KONIEC

I tak dobiega koniec przygody z kolejnym numerem Gazetki. Powstał, narodził się. Poszło znacznie łatwiej, choć kiedy piszę te słowa pozostało jeszcze przepisanie, łamanie tekstów i powielenie. Cieszy mnie to, że bardziej obficie spłynęły teksty powiększając swoją obecnością objętość naszej Gazetki. 

Jeszcze jeden cytat:
“Słuszny sposób myślenia pozwala zabrać głos także sercu” 
						Albert Schweitzer

PS. Jako osoba odpowiedzialna za powstawanie Gazetki chcę poinformować, że może nastąpić dłuższa przerwa w jej ukazywaniu się. Zdarzyło się tak, że moja redaktorska uwaga skłania mnie do skupienia się na zakończeniu studiów i napisaniu pracy dyplomowej. 
O dalsze losy Gazetki proszę pytać mnie. Udostępniam więc swój numer telefonu : 0-605 535 637

								Wasz redaktor

Mariusz Bober

WIADOMOŚĆ  Z  OSTATNIEJ  CHWILI:

Kończy się kadencja Lecha Dąbrowskiego.

24 KWIETNIA, w "Klubie Pod Gruszą" odbędzie się spotkanie wyborcze.

LECHU, JESTEŚ ZNAKOMITY, TWOJA  PREZYDENTURA  DUŻO  NAM  DAŁA.
DZIĘKUJEMY!

Zapraszamy 
do Klubu Ludzi Sukcesu im. Małego Tadzia
Czekamy na wszystkich otwartych i chętnych.

Spotykamy się we wtorki o godz. 18.18, 
w "Klubie Pod Gruszą", 
Warszawa, ul. Popiełuszki 16 

Dotychczasowi prezydenci Klubu

 1. Marek ROŻALSKI
  2. Monika ZUBRZYCKA-NOWAK
  3. Cezary MISTEWICZ
  4. Marek KOZAK
  5. Karolina WOJNARSKA
  6. Ewa DAMENTKA
  7. Mariusz GRUDZIEŃ
  8. Jolanta JANKOWSKA
  9. Małgorzata NIEDZIELA
10. Lech DĄBROWSKI