PIERWSZY  W  WARSZAWIE  KLUB  LUDZI   SUKCESU  
 im.  Małego  Tadzia

GAZETKA  KLUBOWA    nr 8-9

(Warszawa, maj 2000 — red. Ewa Damentka)

Kochani, wreszcie obiecana “Gazetka” z tekstami, które wpłynęły na konkurs humorystyczny. Tym razem obowiązują inne zasady. Do końca września b.r. każde z nas może zgłosić swoje typy (1,2 i 3 miejsce) Sekretarzowi, czyli Ewie Dąbrowskiej-Berne. Na początku października podamy nazwiska zwycięzców. Poczucie humoru bywa subiektywne, więc w konkursie biorą udział wszystkie teksty wydrukowane w tym numerze. Poza materiałami czysto “konkursowymi” mamy jeszcze kilka zaległych mów programowych oraz 3 mowy wygłoszone w łańcuszku mówców. Mam nadzieję, że weźmiemy przykład z Joli Jankowskiej, Jurka Cieślaka i Marka Siarkiewicza - i że mowy “łańcuszkowe” częściej będą przekazywane do druku. Życzę miłej lektury - Ewa

GDYBYM BYŁ BOCIANEM
Gdybym był bocianem, przede wszystkim szybowałbym wysoko w przestworzach, ponad soczystą  zielenią łąk i szachownicami pól. Na pewno najbardziej lubiłbym właśnie takie wysokie loty. Dawały by mi one poczucie swobody i wolności, a poza tym z wyżyn świat i jego problemy wyglądają zupełnie inaczej. Gdyż człowiek (o, pardon - bocian!) patrząc z oddalonej perspektywy nabiera do spraw codziennych innego podejścia, spojrzenie na świat z pewnego oddalenia jest znacznie pełniejsze, widzi się więcej i nabiera pewnego dystansu do codziennych trosk. 
Miałbym zapewne obszerne, wygodne gniazdo założone gdzieś na dachu stodoły, które dzieliłbym z jakąś przystojną bocianicą. Brodziłbym po podmokłych łąkach i płytkich wodach jezior i stawów w poszukiwaniu żab i małych rybek. Muszę przyznać, że nie bardzo pociągała by mnie perspektywa odżywiania się takim pokarmem, lecz gdybym był bocianem, zapewne widziałbym te sprawy inaczej. 
Ludzie odnosili by się do mnie życzliwie i cieszyli by się z mojego gniazda na dachu ich stodoły czy chałupy - przecież bociany są symbolem szczęścia. 
Przede wszystkim zaś miałbym na pewno duży wpływ na demografię. Dzięki mnie przyrost naturalny znacznie by się zwiększył, gdyż przynosiłbym ludziom bardzo dużo dzieci.
Marek Siarkiewicz
(mowa z "łańcuszka mówców")

JA
Zgłaszając się do mowy programowej ucieszyłem się z tematu JA. Temat ten - co mogę stwierdzić bez fałszywej skromności - uważam za interesujący. Tak się bowiem złożyło, że w ostatnim okresie (mam na myśli ostatni rok), zaszły wielkie zmiany w moim życiu, a przede wszystkim we mnie.
Niemniej jednak trudno jest mówić o sobie. I to zarówno dlatego, że porusza się sprawy osobiste - co nie jest łatwą sztuką - jak i dlatego, że ma się świadomość iż kwestie te, będąc ciekawymi dla osoby najbardziej zainteresowanej, czyli mnie, nie muszą w takim samym stopniu interesować słuchaczy. 
Obecnie pojawia się nowy problem: nie wiem mianowicie od czego zacząć moją opowieść. Zwykło się mawiać, że najlepiej zaczynać od początku. W takim wypadku należałoby zacząć od moich narodzin, przez co opowiadanie stałoby się przydługie I przynudne. Dlatego postanowiłem zacząć od środka, czyli od momentu gdy skończyłem studia i rozpocząłem pracę zawodową. Myślę, że jest to moment przełomowy w życiu każdego człowieka. W okresie nauki bowiem nie decyduje się jeszcze o swoim życiu I nie ponosi za nie odpowiedzialności, a przynajmniej nie w pełnym wymiarze. Jednakże właśnie w tym okresie I na ograniczonych wyborach drobnych - jeśli rodzice na nie pozwalają - takich jak na co wydać pieniądze otrzymane jako tygodniówka, jak spędzić wolny czas itp młody człowiek uczy się podejmowania decyzji I odpowiedzialności, co daje mu stopniowo coraz lepsze przygotowanie do samodzielnego życia.
Ja jednak, z różnych powodów wszedłem w życie całkowicie nieprzygotowany. Wcześniej żyłem jak pod szklanym kloszem; zawsze był przy mnie ktoś kto mi mówił co dla mnie dobre a co złe, jak mam postąpić, jak się zachować, w związku z czym gdy tego klosza zabrakło poczułem się całkowicie bezradny. Odczuwałem lęk przed ludźmi, przed wszelkimi sytuacjami stresowymi, więc ich unikałem. Ponieważ jak wiadomo konieczność podjęcia ważnej decyzji życiowej też może spowodować stres, najczęściej pozwalałem aby decydował za mnie los. Gdy praca zawodowa nie sprawiała mi żadnej radości I satysfakcji, była nisko płatna nie szukałem aktywnie nowej, lecz zmieniałem ją dopiero wtedy, gdy od kogoś otrzymywałem taką propozycję. Były to jednak czasy kiedy ze znalezieniem pracy nie było kłopotu (gorzej było z zarobkami). Potem jednak nastąpiły zmiany - poprawiły się warunki finansowe, ale pojawiło się również bezrobocie. Nie przerażało mnie to jednak. Uważałem że mając wykształcenie, dobry zawód, doświadczenie w pracy, znając języki obce zawsze znajdę jakąś pracę. Nie wiedziałem jeszcze, że nie uda mi się jednak przejechać przez życie niczym tramwaj, po wyznaczonej przez kogoś trasie. Tak więc cztery lata temu, gdy pracowałem w stabilnej instytucji, czułem się w miarę bezpiecznie I uważałem że nie muszę niczego zmieniać ani w swoim życiu ani w sobie samym. Co prawda nie odczuwałem prawdziwej radości życia, co prawda czasem nachodziły mnie wątpliwości, co do sposobu na jaki żyłem oraz refleksje, iż nie ma sensu takie życie, gdy człowiek odczuwając lęk przed światem I ludźmi trzyma się na uboczu, nie żyję aktywnie I pozwala ślepemu losowi unosić się jak korek na falach rzeki. Postanawiałem, że należy coś zmienić, lecz na postanowieniach się kończyło, po czym wszystko wracało do normy.
Ktoś kiedyś powiedział że nie ma nic bardziej niebezpiecznego niż poczucie bezpieczeństwa. Że jest to prawda przekonałem się osobiście. W instytucji w której pracowałem nastąpiła totalna reorganizacja I znaczne redukcje zatrudnienia, w efekcie czego w listopadzie 1997 roku zostałem bez pracy. Początkowo nie przerażało mnie to, uważałem, że z moimi kwalifikacjami znajdę niebawem zatrudnienie. 
Załamanie przyszło po 3-4 miesiącach bezowocnych poszukiwań. Stopniowo wpadałem w coraz większe przygnębienie. Na kolejne rozmowy chodziłem bez przekonania, z nastawieniem “przecież I tak z tego nic nie wyjdzie” , I rzeczywiście - nie wychodziło. Po 9 miesiącach znalazłem co prawda pracę ale byle jaką - na początku moich poszukiwań odrzuciłbym taką propozycję bez wahania, toteż tym gorzej się czułem, gdy po 4 miesiącach, w związku ze zmianą zarządu spółki w której pracowałem utraciłem również I tę pracę. I znów wszystko zaczęło się od początku, ale z niższego poziomu, miałem już przecież negatywne doświadczenia, dlatego też okres załamania przyszedł szybciej I był jeszcze głębszy. Trudność sprawiało mi nawet odpowiadanie na ogłoszenia I oferty pracy zamieszczane w prasie. Robiłem to bowiem bez przekonania, w poczuciu beznadziejności tego co robię. Dlatego coraz częściej trudno było mi się zmobilizować do pisania oferty pracy, musiałem się do tego zmuszać, a często dawałem za wygraną, przestawałem pisać i włączałem telewizor. Stopniowo traciłem coraz bardziej chęć do życia.
Odmiana nastąpiła w końcu czerwca ubiegłego roku. W końcu czerwca przez przypadek (choć dziś już wiem, że nic nie dzieje się przypadkowo), trafiłem na kurs NLP do Wilgi pod Warszawą. Aby wyjaśnić co to jest NLP komuś, kto się z tym jeszcze nie zetknął potrzebna by mi była chyba odrębna mowa programowa. Sądzę, że niewiele wyjaśni rozszyfrowanie tego skrótu, tj. Neurolingwistyczne programowanie. Dlatego ograniczę się do najważniejszych wyjaśnień. W szkoleniu jakie odbyłem chodzi przede wszystkim o zmianę wszelkich ograniczających przekonań typu: nie uda mi się, nie potrafię, ja się do tego nie nadaję. Chodzi też o uświadomienie sobie wszystkich posiadanych zasobów, które często w dużej mierze są niewykorzystywane, o uświadomienie sobie że twierdzenia typu “nigdy mi się nic nie udaje” są niezgodne z prawdą. Poza tym nie ma porażek, są tylko informacje zwrotne, jest zbieranie doświadczeń, które będą bardzo przydatne w przyszłości. Właśnie poprzez popełnianie błędów zbieramy doświadczenia i uczymy się.
W trakcie treningu uświadomiłem sobie też, w pełni, że moje problemy zaczęły się nie w momencie utraty pracy, lecz dużo wcześniej. Przede wszystkim dokładnie zdałem sobie sprawę z tego, że dotąd cały czas nie ja kierowałem swoim życiem, lecz mój lęk. Lęk przed ludźmi, światem, przed odpowiedzialnością za decyzje. Stan takim wiązał się z dalszymi konsekwencjami, takimi jak bezradność, poczucie bezsilności, apatia, przyzwolenie, by inni kierowali moim życiem, przygnębienie, smutek, rezygnacja i niskie poczucie własnej wartości. 
Myślę, że w Wildze na treningu po raz pierwszy przestałem się bać nieznanych mi ludzi i zacząłem się na nich otwierać. Odkryłem też jak wiele zależy ode mnie a nie od innych, że nie ktoś jest przyczyną moich niepowodzeń tylko ja sam, gdyż wciąż programuję się nie na sukces lecz na porażkę. Gdy zmieniłem swój sposób myślenia, swoje nastawienia do życia - zmieniłem też swoje zachowanie w stosunku do ludzi, a więc i oni zaczęli mnie traktować inaczej, bardziej przyjaźnie. I w ogóle cały świat stał się bardziej przyjazny. 
Gdy zacząłem odnosić sukcesy (co prawda z początku drobne), stopniowo zacząłem nabierać wiary we własne siły. Przekonałem się o własnej wartości, o tym jak wiele mogę i nie miałem już powodów aby się bać i lękać przyszłości.
Jak już mówiłem wcześniej, mam aktualnie pracę. Przyszła ona do mnie wtedy, gdy przestałem już rozpaczliwie uganiać się za posadą. Propozycję przyjąłem, ponieważ była interesująca i dokładnie współgrała z moimi planami. Jak długo będę tu pracował nie wiem jeszcze; obecną pracę traktuję przecież nie jako cel lecz etap na drodze do celu. Jedno jest pewne: nigdy już nie dopuszczę aby ktoś decydował o moim życiu, aby moja pomyślność zależała od kogoś innego niż ja. W końcu uwierzyłem, że to ja mam wpływ na swoje losy, a nie ktoś inny.
	Marek Siarkiewicz
(mowa programowa “JA” wygłoszona w grudniu 1999)

		
		BY

By piaski pustyni
Nigdy 
Nie pogrzebały Twoich marzeń
	By promień słońca 
	Nigdy 
	Nie wypalił ci rozumu
By nienawiść
Nigdy nie sprawiła, 
Że zabijesz
	By nadmiar kropli deszczu
	Nigdy 
	Nie utopił Twoich dobrych myśli
By  nadmiar uczuć
Nigdy nie sprawił, 
Że zgubisz właściwe
	By noc
	Nigdy na zawsze
	Nie spadła na Ciebie
By dzień
Nigdy nie był
Przegrany
	By oczy Twoje
	Nigdy
	Nie posiadały łez smutnych
By Twój uśmiech
Był od początku
Do końca świata
	By Twoje serce
	Było większe 
	Od Ciebie
By Twój wzrok
Nigdy
Nie był samotny
	By Twoje pragnienia
	Jak nigdy dotąd
	Leciały do nieba

			Mariusz Bober 
		fragment mowy programowej 
		“Przełamanie lodów” 
		wygłoszonej w październiku 1999

HOROSKOP =  MOBILIZACJA GWIAZD -->  UZNANIE -->   SŁAWA

Mobilizacja oznacza  wyznaczenie celu czyli przekonanie samego siebie do działania. Daje to uznanie czyli akceptację własnych myśli, poczynań, dążeń, pragnień, podglądań, przyglądań, zapatrywań oraz chęci do działań, do przemyśleń itp. Akceptacja własnych pragnień oraz własnego sposobu na życie i bycie powoduje widzenie siebie poprzez wszystkie zmysły jako osobę spójną.
Jako osoba stanowiąca o sobie, za siebie oraz poprzez siebie jesteśmy w stanie podjąć się przekonania innej osoby, bądź innych osób, że to, co my chcemy, robimy oraz do czego dążymy jest dobre, wspaniałe, słuszne, przynajmniej w naszym własnym mniemaniu. Dopiero po przekonaniu własnej osoby do spójnych działań i dążeń jesteśmy w pełni gotowi do przekonywania innych ludzi do popatrzenia na świat naszymi oczami z mgiełką doznań emocjonalnych nieodłącznych poszczególnym ludziom i stanowiących o ich specyficznej inności osobniczej. Taki stan nazywam rodzajem charyzmy osobniczej. To właśnie ta cecha pociąga innych ludzi do wspólnych idei i wspólnych dążeń, wspólnych zamierzeń. Wg moich przemyśleń ta cecha również prowokuje innych ludzi do samodzielnych przemyśleń, do zmian wewnętrznych powodowanych przekonywaniem samych siebie, choćby nawet na przekór - działa podobnie jak szczepionka w medycynie. Czasem potrzeba nam dość długiego czasu na akceptację danego poglądu przedstawianego przez inne osoby, a czasem następuje akceptacja natychmiast - by być odrzuconą dopiero później.
Myślę, iż przekonałam was do przekonywania samych siebie, że należy budować własną silną osobowość, której już straszne nie będą - pomyłki, potknięcia i wszelkie upadki własnej osoby, a krytyka otoczenia już wtedy nie boli - jest tylko sygnałem zwrotnym środowiska, w którym żyjemy, że jesteśmy indywidualnie, negatywnie lub pozytywnie odbierani w danej grupie ludzi.
Chcę was po prostu przekonać do ciągłych mobilizacji rozwojowych samych siebie.
	- patrzeć   
	- słuchać
	- myśleć                   uczyć się żyć
	- czuć
	- mówić
Elastyczność życia daje WOLNOŚĆ OSOBISTĄ i jednocześnie nie zniewala innych.
Ewa Dąbrowska-Berne (“Rentgen”)
(Mowa “Przekonaj”, wygłoszona w czerwcu 1999)

                   KROPELKA

                 Kropelko, czym ty jesteś?
           Jedni mówią żeś nic nie warta.
         Drudzy, żeś wartościowa. Gdzież
         leży prawda? Leży ona pośrodku.
        Zbierzcie się kropelki, a popłynie
        wodospad, przed którym wszystko 
        się ugnie.
       Ale do tego trzeba kropelki, która 
        przepełni czarę goryczy i smutku. 
        Nie zamykajcie się w sobie tylko 
           szukajcie kropelki dobroci 
              i szacunku.

			Jurek Cieślak
		    (mowa z “łańcuszka							mówców”)

PRZEBACZENIE

 Przebaczenie jest kluczem do bramy muru, który oddziela nas od ludzi, którzy nas skrzywdzili. Od muru, który w miarę lat rośnie i jeżeli w porę go nie rozwalimy, będziemy samotni, i zgorzkniali. Chcąc przebaczenia dla siebie, powinniśmy przekazać dar przebaczenia dla osób, którym mamy przebaczyć. Przebaczenie jest największym dobrem nas samych. Jednocześnie akt przebaczenia jest najtrudniejszym aktem dokonywanym przez człowieka. Przebaczenie znajduje się na wierzchołku najwyższego szczytu ludzkich możliwości, dlatego tak trudno jest się na nie zdobyć.

Jolanta Jankowska
(mowa z "łańcuszka mówców")

TOWARZYSZ  PARTYJNY  I  JEGO  CIOTKA  ZAKONNICA

Wielkie wrażenie zrobiła na mnie parę lat temu historia, jaką opowiedział mi pan Zygmunt, którego spotkałam u moich przyjaciół: Basi i Mariana. Właśnie z wielkim hukiem - a może raczej z piskiem opon mijaliśmy kolejny zakręt historii i nagle wszyscy ważni ludzie w telewizji opowiadali, jak to do PZPR należeli tylko ....... (tzn. tacy i owacy), a tylko ....... (tzn. również tacy i owacy) mogli pozwolić, by tyle lat u nas stacjonowały obce wojska (oczywiście ze wschodu, bo zachodnie to teraz sami zapraszamy). Pan Zygmunt, wtedy już starszy pan na emeryturze, opowiadał nam różne zabawne dykteryjki. 
W pewnym momencie powiedział, że sam należał do PZPR, a nawet pełnił ważne funkcje w zakładowej organizacji. Przyznam, że trochę to nas - słuchaczy - zmroziło, i dziwnie było pomyśleć, że ten uroczy, starszy pan, o wielkim wdzięku osobistym należał do takiej organizacji. A fe! Pan Zygmunt przyjrzał nam się uważnie i  powiedział, że teraz łatwo ferować wyroki, ale przez wiele lat osoby nie należące do partii znajdowały się “poza nawiasem”. Trudno było im znaleźć dobrą pracę, w pierwszej kolejności były z niej zwalniane. Z lada powodu, a niekiedy i bez, mogły popadać w poważne tarapaty. On sam zapisał się do partii, bo chciał mieć wpływ na swoje życie. Potem okazało się, że wdzięk osobisty i duże poczucie humoru pozwalały mu przetrwać nudne i trudne chwile, no i wspólnie z przyjaciółmi (też partyjnymi) wiele osób uratowali przed wyrzuceniem z pracy. Natura pogodnego kpiarza przeszkadzała jednak ortodoksyjnym działaczom i wiele razy próbowali usunąć go z tej organizacji - lub przynajmniej dokuczyć. 
Pewnego razu z jego powodu zebrano całą zakładową organizację partyjną. Oskarżano o to, że “podobno” chodzi do kościoła i “podobno” ma wujka księdza. Przewodniczący zebrania publicznie przeczytał obydwa zarzuty i zapytał, czy to prawda. Pan Zygmunt odpowiedział, że nie rozumie zarzutów. 
- Zarzut pierwszy: dlaczego “podobno” chodzę do kościoła? Przecież bywam w kościele systematycznie i mam na to wielu świadków - towarzyszy partyjnych, których tam spotyka. Wielu z nich jest tu obecnych.  
Zauważył, że jego koledzy poczuli się skonfundowani i przestraszeni - “kogo jeszcze wsypie”? 
- Zarzut drugi - dlaczego “podobno” mam wujka księdza? Przecież naprawdę mam i mój wujek ksiądz jest proboszczem w parafii towarzyszki, która zgłosiła ten zarzut.
Zebrani roześmieli się, napięcie zniknęło. Wtedy pan Zygmunt skromnie powiedział, że skoro ma być zupełnie szczery to powinien się przyznać do kolejnego przestępstwa:
- Mam jeszcze ciotkę zakonnicę!
Na sali - oburzenie.
- A żeby oddać sprawiedliwość historii, to muszę powiedzieć jeszcze jedno: Moja ciotka zakonnica jest bohaterką Związku Radzieckiego i Order wręczał jej sam towarzysz Stalin.
Na sali - konsternacja.
* * *
Przerywając opowieść pan Zygmunt spojrzał na nas filuternie i zapytał, czy naprawdę chcemy usłyszeć tę historię, no bo przecież on nas nie chce zanudzać...  
Nie dał się długo prosić i wkrótce popłynęła opowieść. 
* * *
Ciotka pana Zygmunta przed wojną prowadziła sierociniec w Wilnie. W czasie wojny udało jej się tę placówkę prowadzić dalej. Pilnowała, by stale była taka sama liczba dzieci, jak na początku wojny oraz by były to dzieci małe. Dorastające dziewczęta umieszczała w zaprzyjaźnionych rodzinach. Chłopców - wysyłała do lasu, do partyzantów. Nieraz próbowano jej zaszkodzić, lub rozwiązać przytułek. Okazji było wiele. Kiedy Wilno zajęli Rosjanie - próbowano zamknąć placówkę - bo to jest polski sierociniec. Zakonnica tłumaczyła, że nie, bo opiekuje się też dziećmi rosyjskimi. Po czym przedstawiała małego Iwanka, który pięknie mówił rosyjski wierszyk. Gdy Wilno zajęli Niemcy - sytuacja się powtórzyła, z tym że tym razem wierszyk - po niemiecku - recytował mały Hans. Kiedy miała kłopoty z Litwinami - stosowny wierszy deklamował po litewsku mały Antanas. 
Tuż przed zajęciem Wilna przez Niemców, zamordowano rosyjskiego komendanta miasta i jego żonę. Zginąć miała cała rodzina - ale jakimś cudem dzieci znalazły się w przytułku Zakonnicy. Ciotka p. Zygmunta opiekowała się nimi i zapewniała im bezpieczeństwo do czasu gdy Rosjanie ponownie zajęli Wilno. Wtedy odnalazła krewnych komendanta i oddała im dzieci. Właśnie za to została odznaczona “Orderem Bohatera Związku Radzieckiego” i order ten rzeczywiście wręczył jej w Moskwie sam Stalin.
Po zakończeniu wojny uznała, że jej dzieciom pozostała jeszcze narodowość i każde powinno wychowywać się wśród swoich. Zapewniła stosowną opiekę dzieciom innych narodowości, a na ich miejsce wzięła polskie sieroty - znowu tak, by zgadzała się liczba dzieci w sierocińcu. No  i  rozpoczęła starania o powrót do Polski. Rosjanie jej to utrudniali, no  bo  jak można pozwolić na wyjazd Bohaterce Związku Radzieckiego? A w dodatku nie samej tylko z tyloma małoletnimi radzieckimi obywatelami? Ciotka p.  Zygmunta tłumaczyła, wyjaśniała, w końcu zaczęła grozić, że jeśli nadal będą jej przeszkadzać w wyjeździe - to ona zadzwoni do Moskwy, żeby poskarżyć się towarzyszowi Stalinowi. Zwyciężyła! Dostała osobny wagon dla siebie i dzieci i po długiej podróży szczęśliwie dojechali do Warszawy.
Od razu, na dworcu Warszawa-Wileńska, została przyjęta przez jednego z urzędników zajmujących się repatriantami. Okazało się, że kłopoty jeszcze się nie skończyly. Podziękowano jej, że tak dzielnie i dobrze zaopiekowała się polskimi sierotami i... chciano jej dzieci odebrać!!!!!  Urzędnik - towarzysz partyjny tłumaczył się trudnościami organizacyjnymi, powojenną biedą, niemożnością przydzielenia jej jakiegoś obiektu.. Tłumaczył, że w zakonie na pewno znajdzie jakieś zajęcie, a dzieciom będzie dobrze. Zostaną umieszczone w kilku warszawskim domach dziecka. 
Ciotka pana Zygmunta nie poddała się. Tłumaczyła, że świetnie się nimi zaopiekuje, a poza tym - nie po to wszystkie dzieci i ona razem przetrwały wojnę, by teraz, już w wymarzonej Ojczyźnie, się rozstawać. Urzędnik był głuchy na wszelkie argumenty. 
Skoro ani logika, ani sentymenty nie poskutkowały, Zakonnica zastosowała naturalną kobiecą metodę “łagodnej perswazji” - po prostu się... rozryczała. Płacząc jak bóbr nie zapominała się skarżyć cichutko, że “ona tak się starała, a tu taka niesprawiedliwość. Skoro jej dzieci zabiorą, to ona sama pieszo pójdzie do Moskwy, poskarży się ojczulkowi Stalinowi, jak ją w tej Polsce traktują..... uuuuu!!!!”. Zaufała intuicji i płakała najlepiej jak umiała. Po kilku minutach skonfundowany urzędnik pogładził ją po ramieniu i zmienionym tonem powiedział “Ależ, towarzyszko siostro, proszę się uspokoić, coś wymyślimy”. 
Następnego dnia, otrzymała przydział na gospodarstwo rolne gdzieś na Dolnym Śląsku. Swój sierociniec prowadziła tam jeszcze wiele lat.
Ewa Damentka (“Szyszeczka”)

             	       Motto numeru:
     “Trudno o życiu mówić, bo ono samo się pisze...”
		    			Mieczysław Rudziński

CO ZAKŁÓCA NASZE ŻYCIE?

Kochani moi, czy wiecie, dlaczego jesteście źli, smutni, przygnębieni, zdenerwowani?
Powiecie - przez własna głupotę, przez innych. Jeśli jesteście uprzejmi, spokojni, życzliwi, to faktycznie osoby, które wprawiają was w zły nastrój, powinny być tego świadome i umieć to korygować. Tak że najważniejsze, to zrozumieć siebie i swoje postępowanie, aby nie powiedzieć, że dzieje się tak przeze mnie samego. Ludzie znajdują różne wytłumaczenia dla swoich poczynań, a to religia, sekty, partie itd. Ale należy się zastanowić, dlaczego się tak dzieje? 
Są rzeczy, które wpływają na naszą biologię i zarazem chemię organizmu: 
1.	żywność
2.	woda
3.	powietrze
4.	promieniowanie
Jedząc rzeczy źle dobrane, co gorsza, wypłukane z witamin, wyjaławiamy i zatruwamy swój organizm, podobnie jest z wodą i powietrzem. A przecież organizm to też mózg. Zastanówcie się, co się dzieje, jak zjecie obficie schabowego z ziemniakami, czy nie czujecie się trochę senni, ospali? A kosmos? Nie zapominajcie o nim, przecież to cząstka was. Jeśli zważy się, że wszechświat wraz z jego składnikami może istnieć jedynie w stanie równowagi i harmonii, dążąc do niej mimo ustawicznej kolizji sił przeciwstawnych, nasuwa się pytanie, jaka może być konsekwencja pozachemicznego naruszenia tejże równowagi, zwłaszcza że struktura elektroniczna organizmu uważana jest za mikrocząstkę i zarazem odzwierciedlenie wszechświata. Obserwacje wykazały wielokrotnie, że naruszenie takowe prowadzi niezmiennie do wywoływania stanów patologicznych o różnym charakterze i stopniu nasilenia, co wynika też z faktu, że nie występuje pod względem bioenergetycznym powtarzalność, a jedynie pewne podobieństwo. 
Środki kancerogenne emitują promieniowanie elektromagnetyczne o częstotliwości 1420 mHz, które jest zbieżne z radiacją geopatyczną żył wodnych niszczących system obronny komórek i wpływających na anomalie chromosomowe. Występować może efekt negatywnego rezonansu względem komórek mózgu w przypadku zaistnienia zgodności pomiędzy częstotliwością własną pola oraz drganiami makrocząsteczek w zwojach mózgowych. Efekt ten może wyrażać się m.in. wzmożeniem lub zapoczątkowaniem uwalniania enzymów i hormonów komórek nerwowych, co daje zakłócenia rytmu serca i ciśnienia tętniczego, snu, rozkojarzenia równowagi psychicznej, uczucie wyczerpania itd. Nasze życie i przeznaczenie są ściśle splecione z działaniem wszechświata i natury. Wszystkie przekształcenia od skali kosmicznej do skali atomu znajdują odbicie w psychice i ciele.
Nie zapominajcie też o  promieniowaniu kształtów. Natłok techniki, budownictwa, to wszystko, co stworzył człowiek dla własnej wygody, pomału obraca się przeciwko niemu. Dlatego ludzie uciekają na łono natury.
Jurek Cieślak 
(mowa programowa wygłoszona w czerwcu 1999)

KOLEJOWE OPOWIEŚCI:

KOCUR
Jestem wieczorem na stacji kolejowej w Bielsku Podlaskim, czekam na pociąg do Białegostoku. Mam ze sobą dwie duże torby. Zapada zmrok. Obok mnie stoi jakiś młody mężczyzna. Zerkam na niego. “Hm, ładny. Wprawdzie niski, ale dobrze zbudowany. Twarz ładna, no i te wąsy: czarne, gęste. Wygląda jak kocur” - myślę sobie.
Po jakimś czasie “kocur” zwraca się do mnie:
- Mam dziś nieodpartą chęć zrobienia dobrego uczynku.
- Chwalebne - odpowiadam.
- Mógłbym na przykład pomóc pani wnieść bagaż do pociągu - kontynuuje “kocur”. “Ach, to o to chodzi!” - domyślam się, ale głośno mówię:
- Wspaniale!
Robi się coraz ciemniej, zbiera się coraz więcej ludzi.
- Nic się nie bój kochanie. Jestem przy tobie - powiada do mnie “kocur” poufale. Jest prawie dwa razy młodszy ode mnie.
- Nic a nic nie boję się kochanie - odpowiadam.
Nadjeżdża pociąg. Pierwszy wagon jest oświetlony, drugi ciemny. “Kocur” sięga po moje torby.
- Tę torbę ja sama poniosę. Pana poproszę o wniesienie tej - wskazuję mu solidną skóropodobną torbę. Bierze ją. Idziemy. On z przodu, ja z tyłu. Ale zgodnie z moimi przewidywaniami zaczyna zwalniać, by zostać z tyłu. Wtedy głośno mówię:
- Torba, którą ja niosę jest lekka, a w tej, którą niesie pan, jest olbrzymia dynia, dlatego jest tak ciężka. Widzę jak mu raptownie opadła ręka. Skręca do ciemnego wagonu, ale od drugiego końca, jak najdalej  od ludzi.
- Nie-e-e, proszę pana, do pierwszego - powiadam.
- Chce pani jechać w takim tłoku? - pyta.
- Ja jestem osoba towarzyska - odpowiadam.
Rad nierad wnosi torbę do pierwszego wagonu. Dziękuję tak pięknie jak mogę, a on szybko ulatnia się.
“No 'kocurze' - śmieję się w duchu - twemu życzeniu stało się  zadość: spełniłeś dobry uczynek. Wniosłeś mi torbę z ciężką dynią i nikogo tym razem nie pozbawiłeś bagażu.”
			Danuta Tukalska

OGRYZEK

Jadę nocnym pociągiem do Bialegostoku, żeby tam po godzinnym czekaniu na dworcu po północy przesiąść się na pociąg do Warszawy. Nie lubię nocnej jazdy, ale niekiedy nie udaje mi się jej uniknąć. Jestem sama w przedziale, siedzę przy oknie, mam dużą torbę na półkach. Są w niej dwie dynie, słoik przepysznej kiszonej kapusty domowej roboty, słoiczek marynowanych grzybków, piękne duże ziemniaki na placki, suszone zioła, ubranie. Koleżanka, odprowadzając mnie do autobusu, śmiała się: “Ludzie z Orli wożą mięso a ty wieziesz takie byle co”.
Do przedziału wchodzą dwaj młodzi mężczyźni. Witają się, siadają przy drzwiach naprzeciwko siebie.
- Pani tak sama jedzie” - pyta jeden z nich
- Sama.
- Nie boi się pani?
- Może nie będzie źle...
- O jaka duża torba! Co pani tam ma?
- Takie różne rzecz.
Cisza. “Ładnie - myślę sobie - ale może wszystko będzie dobrze”. Wkrótce jeden z pasażerów zaczyna mnie przepraszać.
- Nie ma pan za co mnie przepraszać - odpowiadam.
- Wypiłem sobie, nie da się ukryć.
- To prawda, nie da się ukryć, ale to jest pana prywatna sprawa. Mnie pan nie obraził, nic mi pan nie zrobił, więc i przepraszać nie ma za co.
Nawiązuje się pogawędka. Chłopak ma dobrze w czubie, ale jest sympatyczny, mówi ciekawie. Z przyjemnością z nim rozmawiam. Nie męczy mnie sen. Po dłuższym czasie rozmówca wyznaje, że rzucił pracę bo tak mało zarabiał, że mu się zupełnie nie opłaciło pracować. Jego towarzysz, który prawie cały czas milczał, powiedział, że on pracuje, jest urzędnikiem, ale też zarabia bardzo mało.
- Jeździmy sobie razem nocnymi pociągami - dodaje pierwszy.
- “aha, i tak sobie zarabiacie...” - olśniło mnie, że mam przyjemność z kolejowymi złodziejami, - Ładnie...”
Po jakimś czasie stwierdzam, że powinnam skorzystać z toalety. “No cóż... mus to mus”. Otwieram torbę, wyjmuję torebkę, zamykam torbę. Wstaję i wychodzę.
Gdy wracam do przedziału mój rozmówca niemalże krzyczy:
- Jak nas pani traktuje?!
- Nie rozumiem...
- Wychodzi pani do ustępu i zostawia z nami bagaż!
- Niewygodnie byłoby mi tam z bagażem. Torebkę wzięłam.
- Ludzie jak jedzą jabłko, to nawet ogryzka przy nas nie zostawią...
- Nie smakowało by mi tam jabłko.
- Wszyscy od nas stronią a pani rozmawia z nami i traktuje nas sympatycznie.
- Z pana sympatyczny gawędziarz, przyjemnie mi się z panem rozmawia. Dzięki panu nie zasnęłam, nie męczy mnie ból głowy. Same pozytywy.
- Jedzie pani do Białegostoku, czy dalej?
- Niestety dalej. W Białymstoku mam przesiadkę do Warszawy.
- My też jedziemy do Warszawy. Trzeba będzie długo czekać. Zapraszamy panią na kawę na dworcu.
- Z przyjemnością.
W Białymstoku panowie wynoszą mi bagaż z pociągu, wchodzimy do baru. Nie wiem dlaczego to jest bar a nie restauracja: ładnie, przestrzennie, czysto, obsługują kelnerki. Kuchnia tu jest wspaniała: potrawy smaczne i niedrogie.
Siadamy przy stoliku. Wkrótce rozmowny towarzysz podróży przeprasza i gdzieś odchodzi. Zostajemy we dwoje. Milczymy. Wtem mój towarzysz zwraca się do mnie:
- Siedzi pani tak i nic nie widzi?
- No wie pan - odpowiadam - można siedzieć i nic nie widzieć. A można obserwować, kto jak jest ubrany, kto skąd wyjmuje portfel, płacąc rachunek, jak jest ten portfel i jak gruby...
Mężczyzna zmieszał się. Pewnie zrozumiał, że wiem, kim oni są. Gdy przyjechał pociąg, panowie wnieśli mój bagaż, pożegnali się i wsiedli do sąsiedniego wagonu. No tak, jadąc ze mną do warszawy, nic by nie “zarobili”.
Danuta Tukalska

“STARAJA ABYKNAWIENNAJA MIETODA”
Kiedy w 1939 r. Niemcy zajęli pół Polski a Sowieci drugie pół - panowała między nimi zgoda, a granica była otwarta. Oczywiście aby ją przekroczyć trzeba było mieć odpowiedni papierek, który u Ruskich trudno było uzyskać. Była w Wilnie młoda kobieta tak energiczna i przebojowa, że po wielodniowym chodzeniu po urzędach dostała przepustkę dla siebie i dzieci (bez wymieniania ich liczby), a miała ich dwoje.
Polacy bali się zsyłek i chcieli choć dzieci ratować wysyłając do rodziny do niemieckiej guberni. Jak się znajomi zwiedzieli, jaką to przepustkę załatwiła sobie pani Zosia, zaczęli sprowadzać jej swoje pociechy (niekiedy już z meszkiem pod nosem) i błagać by zabrała jako swoje. W efekcie zajechała pani Zosia na granicę furmanką załadowaną po brzegi dzieciarnią w różnym wieku. Podała sołdatom przepustkę, a ci pytają czy to wszystko jej dzieci. Pani Zosia zaklina się, że wszystkie są jej, lecz oficer groźnie pyta, jakimże to sposobem tak młoda kobita doszła do tylu dzieciaków. Na to pani Zosia spojrzało mu w oczy znacząco i precyzyjnie objaśniła: “Nu kakże... staruju abyknawiennuju mietodu”.
Kiedy wóz z turkotem jechał przez graniczny most jeszcze długo gonił go sołdacki rechot.
Michał Gradowski

PIENIĄDZE SĄ WAŻNE, ALE NIE NAJWAŻNIEJSZE

Bardzo mi się podobał dzisiejszy temat wiodący i postanowiłam mówić na ten temat, a ściślej, że pieniądze nie są do szczęścia potrzebne. Moja Mama zawsze mówiła “Pamiętaj, pieniądze są ważne, ale nie najważniejsze”. Ale wiadomo, jajko chce być mądrzejsze od kury, uważałam, że to nieprawda. Przecież za pieniądze można kupić wszystko. Niedługo po śmierci mojej mamy ktoś z moich znajomych zaproponował wspólny wyjazd do Zakopanego. Ponieważ miałam dość pieniążków, był to oczywiście nie pobyt u górali, tylko w jednym z bardziej ekskluzywnych domów wczasowych (w tamtym okresie). Nie wdając się w szczegóły, było po prostu “hulaj dusza, piekła nie ma”. W następnym roku historia się powtórzyła, i Zakopane, i ten sam dom wczasowy. Po obu pobytach myślałam oczywiście z pewną satysfakcją, a jednak wszystko można kupić za pieniądze, ale... Niedługo później postanowiłam pójść z pieszą pielgrzymką na Jasną Górę. Zwykle, kiedy się idzie pierwszy raz, idzie się z jakąś intencją. Ja nie miałam żadnej, po prostu mnie coś ciągnęło i poszłam. W następnym roku również i trzy lata temu poszłam trzeci raz. Niektórzy z Was wiedzą o moich zeszłorocznych kłopotach zdrowotnych. Po powrocie ze szpitala długo rozmyślałam o swoim życiu. Zadałam sobie wtedy pytanie, które wydarzenie miało znaczący wpływ na moje życie? Z odpowiedzią nie miałam kłopotów. Myślicie, że były to szaleństwa w Zakopanem? Nie, to były te trzy pielgrzymki, szczególnie ta pierwsza. Tam właśnie to do mnie dotarło, że nie wszystko można kupić za pieniądze. Nie można kupić miłości, jaką obdarzali nas ludzie goszczący w swoich gospodarstwach. Nie można kupić też miłości, z jaką gospodynie nas karmiły, i to jak! Nie za pieniądze, podziękowaniem były słowa “Bóg zapłać”, pomachanie ręką, czy po prostu uśmiech. Nie można kupić przyjaźni, jaka później się narodziła ze znajomości pielgrzymkowej. Z Elwirą przyjaźnimy się po dziś dzień, w tym roku mija 10 lat.
	Na poprzednim spotkaniu tematem wiodącym było ewentualne wystąpienie w telewizji, za pieniądze i z pomocą charakteryzatora. Powiedziałam, że widziałam siebie w telewizji i że to mi wystarcza. To było dokładnie trzy lata temu, w reportażu z pielgrzymki. Nie wyglądałam, nawet tak jak dzisiaj. Byłam niedomyta, wszyscy byliśmy niedomyci, zakurzeni. Ale włosy miałam czyste, poprzedniego dnia myłam. Pieniądze? Nikt nam nie płacił. Wyobraźcie sobie, reportaż z pielgrzymki akademickiej trwał ok. 5 minut, ludzi szło około 6 tysięcy. I to jest raptem tylko ułamek sekundy, kiedy mnie widać, w czerwonej bluzce, z moim nieodłącznym zielonym plecaczkiem. Cieszyłam się z tego faktu, jak nienormalna. Wszyscy, którzy potem do mnie przychodzili, musieli, po prostu musieli (wiem 20 groszy!) mnie obejrzeć na kasecie. I robiłam to bardzo sprytnie, zawsze na początku wizyty. Taka byłam radosna i szczęśliwa, chciałam się tą radością dzielić z całym światem. Czułam się jak milionerka, ale nie z powodu pieniędzy, tylko z powodu tego, co miałam. Stawiamy sobie cele: Hawaje, Nowy Jork, nowy samochód i tak dalej,  ale tak naprawdę najbardziej  potrze-
bujemy do szczęścia uczuć, przyjaźni, miłości, po prostu bliskości drugiego człowieka. 
	Nie zapomnę, jak kiedyś we wtorek było ponad 30o Celsjusza, nie chciało się wychodzić z domu, a jednak. Początkowo było nas 5 osób, później doszło jeszcze kilka. Przychodzimy, bo potrzebujemy siebie, serdecznego uśmiechu, szczerego spojrzenia, ciepłego podania ręki i oczywiście życzliwego słowa. To wszystko dajemy i otrzymujemy bez pieniędzy. Tak nie wszystko można kupić za pieniądze. I dzisiaj wiem, że moja mama miała rację mówiąc “Pieniądze są ważne, ale nie najważniejsze”.
Małgorzata Niedziela
(mowa programowa, wygłoszona w czerwcu 1999)

LWOWSKI  SZTAJEREK  W  ŻYCIU
Ubrałam się elegancko: czyli kapelusz, kurtka battle-dress, skórzane spodnie, skórzane botki na wysokich obcasach - szpile 11 centymetrów. Wzięłam dokumenty i wytupałam do ZUS-u.
Po odstaniu 2 godzin w kolejce do jaśnie pań urzędniczek podałam swoje papiery. Stwierdzono, że należy coś poprawić - czyli wypełnić druki jeszcze raz. Druki sfrunęły na podłogę - elegantka schyliła się po nie. Dyskretny dźwięk uświadomił mi, że spodnie trzaśli na samiutkim tyli. Wtedy przypomniały mi się słowa lwowskiego sztajerka:
	“A że samo się nie chyci, 
	trzeba iść się po nici,
	bo się gołe świci
	ta joj, ta joj”
Nucąc pod nosem sztajerka dokończyłam wypełnianie druków, udając, że wszystko jest w najlepszym porządku.
Po załatwieniu sprawy w urzędzie wędrówka do autobusu i do pracy. Cały czas nucąc pod nosem przemierzyłam pół Warszawy z półotwartą pupą. Sztajerek pomógł. Dopiero w pracowni - też nucąc - przebrałam się.
Ewa “Rentgen”

NIE  LUBIĘ  UNISEKSU
Wybrałem się kiedyś na spacer. Przede mną szło apetyczne stworzenie. Buty na koturnie, długie włosy blond do pasa, porcięta opinające pupę, poruszającą się interesująco przy każdym kroku. Nie wytrzymałem, ręka zaświerzbiała i z głuchym plaskiem wylądowała na apetycznej dupci. 
Stworzenie odwróciło się. Zaskoczony zobaczyłem przed sobą wąsate i brodate oblicze. Usłyszałem rzeczowe pytanie: “czego?”
Wyjąkałem “przepraszam, pomyłka”. Chłopak uprzejmie odpowiedział “nie szkodzi”. Odwrócił się i poszedł dalej.
A  swoją  drogą   - naprawdę  nie  lubię uniseksu.
Zbyszek Kozak

Z OPOWIEŚCI MOJEJ MATKI - JAK  NAM ŚMIECH ŻYCIE URATOWAŁ

W czasie gdy rozpoczynała się II wojna światowa moi rodzice nie mieli jeszcze ukończonych 30 lat. Mieszkali w parterowym domu z ogrodem, przy trasie Warszawa-Białystok, w miejscu, gdzie był na żądanie przystanek kolejki dojazdowej mareckiej. Mama prowadziła maleńki sklepik, w którym sprzedawała chleb na kartki, marmoladę buraczaną i sacharynę. Dziadek, ukochany mężczyzna mojego życia, uprawiał ogród i hodował króliki a tata stale się ukrywał, tzn. albo siedział w komórce w ogrodzie, albo wyjeżdżał do krewnych mamy do Stanisławowa lub Mińska Mazowieckiego i tam siedział w stodole. Oczywiście od początku wojny rozpoczął się ruch oporu i tata znalazł się w sztabie okręgu AK "Celków"-Marki obwodu "Obroża" obejmującego miejscowości wokół Warszawy, sąsiadujące ze sobą na kształt obroży przez Zielonkę i Kobyłkę z jednej strony, a Radzymin, Jabłonnę i Legionowo z drugiej strony. Tata nie mógł w tym czasie oficjalnie pracować, bo przed wojną był prawnikiem w Ministerstwie Skarbu. W czasie wojny tylko czytał wszystko, co było potrzebne do pracy konspiracyjnej oraz opracowywał materiały do gazetek.
Oprócz mego taty ze schronienia w komórkach budowanych przez dziadka korzystało wielu innych ludzi, którzy zostali zaskoczeni przez godzinę policyjną, a znali rodziców, dziadka lub braci mojej mamy. Był to przekrój wszystkich polskich ugrupowań politycznych, a także uciekinierzy z Getta. Kiedyś, już po wojnie, widziałam jak dziadek rozbierał przepierzenie w komórce i odsłoniło się coś, jakby ogromne owalne gniazdo wymoszczone sianem - a to była właśnie jedna z takich skrytek dla ukrywających się ludzi. Mieszkający w takiej skrytce mógł wyjść tylko wtedy, gdy było bezpiecznie, tzn. nie było patroli, lub po zmroku ew. pod kontrolą, czy ktoś niepowołany się nie zbliża do naszego domu. W związku z tym musiał mieć jakieś naczynie na wypadek nagłej potrzeby fizjologicznej. Do tego celu doskonale nadawały się metalowe puszki-wiaderka z pokrywą, pozostałe po sprzedanej marmoladzie. W takich samych puszkach po marmoladzie tata i dziadek przechowywali gazetki konspiracyjne tzw. "bibułę".
Któregoś popołudnia, gdy nie było zagrażających patroli niemieckich, przyszło do naszego domu kilkanaście osób po wodę, wyszli też tata i jego przyjaciel ze skrytki w komórce, żeby dostać zupy właśnie przez mamę ugotowanej. Właśnie wymieniali między sobą informacje pozdrowienia, jedli, gdy ktoś krzyknął: Niemcy idą tutaj!". W jednej chwili prysnęli gdzieś wszyscy, którzy kręcili się po podwórzu, co przyszli po wodę czy tylko pogadać. Został tylko tata kręcący się wokół, jakby czegoś szukał.
Mama pyta: - Czego szukasz?
Ojciec: - Puszki.
Mama (przerażona, bo wiedziała, że w puszkach były przechowywane gazetki) dalej pyta: - A co w niej było?
Ojciec: - Gówno.
Mama przekonana, że ojciec bagatelizuje lub nie chce jej wprowadzać w szczegóły: - Jak to gówno! Dlaczego nie chcesz mi powiedzieć, co było w tej puszce! Może to część naszych zapasów marmolady?
Ojciec: - Kiedy naprawdę to było gówno, którego nie zdążyłem wyrzucić, a puszka miała jeszcze czystą nalepkę po marmoladzie i na wagę sprawiała wrażenie, jakby tam była marmolada.
Matka: - To znaczy, że ktoś ukradł twoją puszkę! Nie ma co jej szukać. Ten złodziej teraz pewnie ją otwiera!
Ojciec ze śmiechem: wyobrażasz sobie jaką ma minę, jaki zawód go spotkał, gdy w zdobyczy ukradzionej u Wojnarskich zamiast marmolady znalazł gówno?
Tu już obydwoje moi rodzice zaczęli się wręcz tarzać ze śmiechu dopowiadając sobie, jak śmiesznie musi złodziej wyglądać nad naszą puszką po marmoladzie. Śmiał się również dziadek i moja siedmioletnia starsza siostra. Wszyscy śmiali się pełną piersią. - Ha, ha, ha! W chwili, gdy wszyscy śmiali się tak serdecznie otworzyły się drzwi. W drzwiach pojawiła się ponura twarz Niemca w mundurze. Niemiec wszedł do kuchni, z wycelowaną w nas bronią, gotową do strzału. Rodzice nieustannie się śmiali. Żołnierz powiedział "Kranken" (tzn. "chorzy")  do stojących za nim Niemców, po czym zrobił krok do tyłu i cały niemiecki patrol wyszedł z domu i z podwórza na ulicę.
Rodzice i dziadek nie dowierzali temu, co przed chwilą się zdarzyło. Siostra zapytała, czy może Niemcy zrozumieli tę śmieszną opowieść o złodzieju, co ukradł gówno?
Dziadek (głaszcząc siostrzyczkę po główce): - Ciii, Haniu, to Pan Bóg nad nami czuwa! Oni tu przyszli, aby nas wygonić z domu i rozstrzelać, a jak zobaczyli, że się śmiejemy, to uznali, że powariowaliśmy ze strachu. Teraz już nic złego się nam nie stanie.
Karolina Wojnarska

CYTATY 
Z NASZYCH MÓW:
"Chciałem szybko tę wiosnę przelecieć, aby jak najszybciej do lata było"
"Człowiek ma usta otwarte w duchu"
"Mgiełkę z serca wydobyć i oddać innym ludziom"
"Mowę, żeby ożywić - od czasu do czasu posypać pieprzem"
"Pochwały dla człowieka to jak woda dla kwiatka. Jak jej zabraknie - usycha"
I  RECENZJI:
"A pro po - a jaki był temat mowy?"
"Jak na kogoś, kto niewiele na ten temat wiedział, to i tak dużo powiedział".
"Nie dość, że mowa wciągnęła nas - to również mówcę"
"Ładnie wybrnął z tematu narzuconego przez okoliczności"

Wiersz poświęcony pamięci AGNIESZKI OSIECKIEJ (zm. 7.III.1997)

		Na Dąbrowieckiej* zostawiłaś swoją "Małgośkę" i ten maj...
			A na Paryskiej zanuciłaś trzy proste słowa "Niech żyje bal!"...
		Przez Katowicką, Saską, Francuską - biegła dziewczyna w Białej bluzce...
			W ręce trzymała pęk irysów
		Biegła radosna, roześmiana, migały w słońcu młode kolana.
			I zatańczyła Saska Kępa po raz ostatni w Twych piosenkach.
Izabella Michałowska
 *Dąbrowiecka - uliczka na Saskiej Kępie, przy której mieszkała A. Osiecka.

WYDARZENIA  - "Kronika Towarzyska"
Styczeń 
•	Nowy Rok uczciliśmy miłą uroczystością - dyplom kolejnego w naszym Klubie MISTRZA WYMOWY otrzymała Małgosia Niedziela. Gratulujemy! 
Styczeń-marzec 
•	Sporo wycieczek sobotnich (do Puszczy Kampinoskiej i nad Wisłę) zorganizowanych przez Zbyszka. Stali uczestnicy: Ewa "Rentgen", Małgosia Niedziela, Zbyszek Kozak, Miśka. W lutym, po jednej z długich, wyczerpujących wycieczek - na wniosek Małgosi - specjalny dyplom za dzielność otrzymała Miśka. Niestety - nie podchwyciliśmy propozycji uczestnictwa w Wielkiej Wędrówce, czyli "Powitaniu Wiosny" i nikt, poza stałymi wycieczkowiczami, nie zjawił się w umówionym miejscu i czasie.
•	Zmiany w Zarządzie. Od początku roku oficjalnie (a praktycznie już od końca listopada funkcję Skarbnika przejęła Jola Jankowska. Jej pomocnicą, czyli Kasjerką była Ewa "Szyszeczka". W lutym - na wniosek Małgosi Niedzieli powołane zostało nowe stanowisko ministerialne - Ministra ds. Wdzięku i Merdania Ogonem. Tę zaszczytną funkcję otrzymała Miśka. 
•	28 marca - wybory w naszym Klubie.  Kolejnym  prezydentem (IX kadencji) została  Małgosia Niedziela. Gratulujemy!    Już 4 kwietnia Pani Prezydent powołała nowy Zarząd.
Członkowie ZARZĄDU:
Prezydent - Małgorzata Niedziela
Wiceprezydent - Jolanta Jankowska
Dyrektor Merytoryczny - Mariusz Grudzień
Sekretarz - Ewa Dąbrowska-Berne ("Rentgen")
Skarbnik - Ewa Damentka ("Szyszeczka")
Minister ds. Zakazanych Słówek - Zbigniew Kozak
(poza słowem "Muszę" zakazane (albo raczej "kosztowne") stają się określenia typu: "...bym", np.  "chciałbym", "zrobiłbym" itp. Za każde z nich - wrzucamy do “Musiałki” 10 groszy)
Minister ds. Wdzięku i Merdania Ogonem - Miśka
Minister ds. Najmłodszych- Dominika
Minister Sprawiedliwości - Karolina Wojnarska
Pierwszy Prezydent (funkcja dożywotnia i niezbywalna) - Marek Rożalski
Mały Tadzio (funkcja j.w.) 

marzec-kwiecień
•	Dzięki Karolinie Wojnarskiej nawiązaliśmy współpracę z Andrzejem Spułą. Andrzej był na jednym z naszych spotkań, Karolina - pozostali nie dotarli - była z kolei na jego szkoleniu. Rozprowadziliśmy  wśród  klubowiczów  10  książek  Bodo  Schäfera  "Droga  do  wolności  finansowej". Andrzej zaczął również współpracować z klubem łódzkim. 
 
Nasz konkurs poetycki trwa nadal. Wezmą w nim udział wiersze zgłoszone przed końcem b.r.

Aktualnie, w "Musiałce" znajduje się ponad 85 zł. Znaczy to, że w ciągu roku ponad 850 razy posłużyliśmy się słowem "muszę". Trzeba przyznać, że żelazna konsekwencja Zbyszka w egzekwowaniu kary sprawiła, że coraz rzadziej to słowo jest przez nas używane.  Czyli słówko należące do "języka ofiary" zastępujemy innymi - bardziej pozytywnymi określeniami. Na wniosek Zbyszka rozszerzyliśmy słownik zakazanych słów o inne określenia z "języka ofiar" - tzn. o słowa z końcówką "bym" (np. "chciałbym, zrobiłbym"). Na pewno sobie poradzimy. A na razie możemy się zastanowić nad imprezą zorganizowaną z pieniędzy z "Musiałki" - czyli z naszych kosztownych lekcji. Na razie padły 2 propozycje: 1. urządzić piknik; 2. wydać specjalny zeszyt "Gazetki", poświęcony zakazanemu "muszę".

Na wniosek Pani Prezydent - Małgosi - wprowadziliśmy większą formalizację naszych zebrań. Teraz limitujemy również czas przemowy w temacie wiodącym (20-30 sekund), recenzje (połowa czasu przeznaczonego na mowy) oraz "sukces na co dzień" (30-40 sekund). Mówca programowy może przedłużyć swoją mowę najwyżej o minutę. Również odstąpiliśmy od naszego zeszłorocznego zwyczaju, że Gospodarz i Przewodniczący razem prowadzą spotkanie - wróciliśmy do formy zaproponowanej przez Tadeusza w książce "TY". Dzięki tym zmianom zebrania przebiegają teraz dużo sprawniej, niż poprzednio.

Stale - w 1 i 3 czwartek miesiąca - odbywały się spotkania Klubu Ludzi Sukcesu im Małego Tadzia w Klubie Kultury, przy ul. Andersa 35. Ostatnie spotkanie przed przerwą wakacyjną - 15 czerwca o godz. 18. Przynosimy ze sobą ulubione wiersze, będziemy nimi "przetykać" lub nimi zastępować mowy w "łańcuszku mówców".

NOWINKI Z KRAJU - ŁÓDŹ
Z początkiem roku, a nawet ciut wcześniej, Łódzki Klub Ludzi Sukcesu im. Małego Tadzia zmienił nazwę na "KLUB INSPIRACJI I MOTYWACJI". W tej nowej nazwie, klubowicze czują się swobodniej. Zasady działania zostały takie same, jak poprzednio - z małymi wyjątkami (na razie klub obywa się bez prezydenta, połączona została funkcja Gospodarza i Przewodniczącego, zrezygnowano z wybierania Mistrzów Gramatyki i Pozytywnego Myślenia - ich zadania przejmuje Generalny Recenzent).  To "rozluźnienie" organizacyjne zostało zastąpione  nowymi zwyczajami. Zamiast Rady Ekspertów jest "ćwiczenie niespodzianka" przygotowywane przez Przewodniczącego. Może to być np. kończenie zdań, lub komplementy prawione "wte i wewte" (zainteresowanym wyjaśnię to przy najbliższej okazji) - świetna zabawa. Janusz Grabowski również pilnuje, by mowy programowe były starannie przygotowane i dotyczyły tematów rzeczywiście pozytywnych, rzeczywiście budujących i rzeczywiście inspirujących. Zresztą sam jest świetnym przykładem - niedawno opracował i sfinansował wydanie kilkunastu egzemplarzy kalendarza "Inspiracje 2000", w którym zawarł cytaty i omówienia rozmaitych publikacji z dziedziny "sukcesu i pozytywnego myślenia" oraz własne i współpracowników przemyślenia. Każdy dzień ma swoje motto. W kalendarzu również umieścił cytaty z naszych "Gazetek" - mowę Karoliny Wojnarskiej i "Różowego jamnika" Joli Jankowskiej. Mocno trzymam kciuki, by Janusz znalazł sponsora i żeby ten świetny materiał został wydrukowany w wielu, wielu egzemplarzach jako "Inspiracje 2001".
Niedawno skorzystałam z zaproszenia Janusza i uczestniczyłam w spotkaniu klubowym - zrobiło na mnie duże wrażenie. Zauroczyły mnie zwłaszcza dwie mowy w łańcuszku - Grzegorza i Pawła - przy których zwyczajnie zapomniałam o swoich obowiązkach - Mistrza Czasu (mam nadzieję, że nikt, poza mną, tego nie zauważył). Dziękuję za gościnę i serdecznie pozdrawiam wszystkich klubowiczów, a zwłaszcza: obydwie Anie, Iwonę, obydwie Mariole, Grzegorza, Jacka, Janusza, Jarka i Pawła.
Ewa Damentka
Klub Inspiracji i Motywacji  -  spotkania w każdy poniedziałek godz. 19-21,    
			        w Łódzkim Domu Kultury. 
			        (niedługo rozpocznie się - przerwa wakacyjna)

TROCHĘ  STATYSTYKI  
(grudzień 1999 - kwiecień 2000)
Tradycyjnie poniżej drukujemy nazwiska zwycięzców w kategoriach:
•	OSOBISTOŚCI MIESIĄCA (najwięcej punktów w danym miesiącu); oraz OSOBISTOŚCI w klasyfikacji sezonowej: 8 kadencja, jesień ’99, rok 1999, zima 2000
•	SZECHERAZADA (m.p.) (najwięcej wygranych mów programowych) 
•	SZECHERAZADA (ł.m.)  (najwięcej wygranych mów w łańcuszku mówców); 
•	ŻYCZLIWEGO CENZORA (najczęściej nagradzany recenzent) 
•	“SUKCEROR-A” (osoby najczęściej nagradzanej w “sukcesie na co dzień”). 
Utrzymuje się tendencja równego podziału punktów (czyli wygranej każdego z uczestników zabawy) W klasyfikacji miesięcznej często nie można było określić zwycięzców w poszczególnych kategoriach. Mimo tego, a może właśnie dzięki temu, wiele osób otrzymuje dyplomy, np. w grudniu 1999 nagrodzonych było 10 osób, w styczniu 2000 - 12 osób, w lutym - 15, w marcu - 15. 

OSOBISTOŚCI MIESIĄCA
•	Osobistości grudnia 1999 - Ewa Dąbrowska-Berne ("Rentgen") i Marek Rożalski 
•	Osobistości stycznia 2000 - Mariusz Grudzień, 	Patrycja Wiśniewska i Karolina Wojnarska
•	Osobistość lutego 2000 - Ewa Damentka  i Małgorzata Niedziela
•	Osobistość marca 2000 - Małgorzata Niedziela  i Mariusz Grudzień
•	Osobistość kwietnia 2000 - Mariusz Grudzień 

SZECHEREZADY (m.p.) (mowy programowe):
•	Szecherezada grudnia 1999 - Ewa Dąbrowska-Berne ("Rentgen")
•	Szecherezad stycznia 2000 - Mariusz Grudzień
•	Szecherezada lutego 2000-Małgorzata Niedziela
w pozostałych miesiącach - konkurs nierozstrzygnięty - wszyscy mówcy otrzymali równą liczbę punktów, czyli wszyscy wygrali.

SZECHEREZADY (ł.m.) (łańcuszek mówców):
•	Szecherezady grudnia 1999 - Patrycja 	Wiśniewska i Marek Rożalski
W pozostałych miesiącach - konkurs nie rozstrzygnięty (j.w.). 

ŻYCZLIWI CENZORZY: 
•	życzliwy cenzor marca 2000 - Mariusz Grudzień
•	życzliwy cenzor kwietnia 2000 - Mariusz Grudzień
W pozostałych miesiącach konkurs nierozstrzygnięty (j.w.)

SUKCESORZY 
•	Sukcesor grudnia 1999 - Marek Rożalski 
•	Sukcesor-ka lutego 2000 - Ewa Damentka 
•	Sukcesor-ka kwietnia 2000 - Ewa Damentka
W pozostałych miesiącach konkurs nierozstrzygnięty (j.w.)

JESIEŃ 1999 (X, XI, XII) (Dyplomy dla 23 osób)
Osobistości - Patrycja Wiśniewska i Marek Rożalski
Szecherezada  (m.p.) - Patrycja Wiśniewska
Szecherezad (m.p.) - Marek Rożalski
Szecherezad (ł.m.) -Marek Rożalski
Życzliwy cenzor - Mariusz Grudzień 
Sukcesor-ka  - Patrycja Wiśniewska

ROK  1999  (Dyplomy otrzymały 54 osoby)
Osobistości roku - Jolanta Jankowska i Mariusz Grudzień
Szecherezad (m.p.) -Mariusz Grudzień
Szecherezada (ł.m.) - Karolina Wojnarska 
Szecherezad  (ł.m.) - Tadeusz
Życzliwy cenzor - Zbigniew Kozak
Sukcesor-ka  - Karolina Wojnarska
“Ariel”(życzliwy,pomocny duszek)-Hanna Karmańska
“Master Mind” (za “przedsiębiorczość myślenia” i aktywność) - Jolanta Jankowska

ZIMA 2000 (I, II, III)  (Dyplomy otrzymało 27 osób)
Osobistości zimy-Małgorzata Niedziela i Mariusz  Grudzień
Szecherezada  (m.p.) - Małgorzata Niedziela
Szecherezad  (m.p.) - Mariusz Grudzień
Szecherezada (ł.m.) - Małgorzata Niedziela
Życzliwy cenzorzy - Mariusz Grudzień i Marek Rożalski
Sukcesor - Zbigniew Furmański

VIII KADENCJA (X 1999 - III 2000)
(Dyplomy otrzymało 37 osób)
Osobistość kadencji - Mariusz Grudzień
Szecherezad (m.p.) - Mariusz Grudzień
Szecherezad (ł.m.) - Marek Rożalski
Życzliwy cenzor - Mariusz Grudzień
Sukcesor-ka - Patrycja Wiśniewska

TEMATY  “ŁAŃCUSZKA MÓWCÓW” 
(t.j. 1-1,5 minutowych mów wygłaszanych “na żywo”, mówca w ostatniej chwili dowiadywał się, na jaki temat ma mówić)
(gwiazdką oznaczono tematy, które były wielokrotnie zadawane)

1062.2000 a może więcej; 1063.A ja mam taką ochotę; 1064.A może na przekór wiośnie? 1065.Acha! 1066. Adam i Ewa; 1067. Barwy w moim życiu; 1068.Błękitne niebo; 1069.Brak perspektyw; 1070.Burzliwa gama; 1071.Być może; 1072.Cały ten kram; 1073.Chaos przedświąteczny; 1074.Chciałbym, chciałbym, chciałbym; 1075.Chmury; 1076.Choinka; 1077.Choinka w moim sercu; 1078.Ciepło; 1079.Co bym zrobił, gdybym był szczęśliwym, radosnym człowiekiem? 1080.Co ja na to? 1071.Co lubię najbardziej? 1072.Co się robi, kiedy się jest skonfundowanym? 1073.Co się stało z Markiem, że tak świetnie wygląda? 1074.Co wiemy? 1075.Co, prawda zrobić, by z tym Klubie było weselej? 1076.Cwana gapa; 1077.Cyganka; 1078.Członek elity, czy człowiek sukcesu w białych skarpetkach? 1079.Czterooki; 1080.Czy chciałbym się ożenić z Sardynką? 1081.Czy grupa krwi może mieć wpływ na naszą dietę? 1082.Czy każdą kobietę można ubrać w kapelusz? 1083.Czy można zgromadzić oszczędności z myślą o tym, że są one nam niezbędne do życia? 1084.Czy naprawdę ten Klub leci na mordę? 1085.Czy wiem, czego chcę? 1086.Czym się dzisiaj chciałam podzielić? 1087.Dawno tu nie byłam; 1088.Dlaczego dziś nie merdam ogonem? 1089.Dlaczego lubię luty? 1090.Dlaczego tak marudzę na wiosnę? 1091.Dziewczyny; 1092.Dzwonek; 1093.Flirt; 1094.Formalizowanie związków; 1095.Gaik lipowy; 1096.Gotowanie; 1097.Gra w zielone; 1098.Grzybobranie; 1099.Herbatka ze znicza; 1100.I co ja Wam teraz powiem? 1101.Idzie luty; 1102.Ile pieniędzy chciałabym mieć na wszelki słuczaj? 1103.Ja to lubię; 1104.Jak chodzić po chmurach, żeby nie wpaść w czarną dziurę? 1105.Jak długo można się rozwijać? 1106.Jak ja to lubię; 1107.Jak ja to uwielbiam; 1108.Jak ludzie mi pomagają? 1109.Jak mi, kiedy nie mi? 1110.Jak przekablować wiadomość przez organizm? 1111.Jak przekonywać? 1112.Jak się czuję, kiedy mnie chwalą? 1113.Jak Szyszeczka została Wampirkiem? 1114.Jak świętować? 1115.Jak zachowują się w Warszawie ptaki? 1116.Jak zrobić, żeby było jeszcze weselej? 1117.Jaki mam wybór, jeśli mogę? 1118.Jakie są moje ukochane klientki? 1119.Jarzębina; 1120.Jazda na koniu; 1121.Jazda na rowerze; 1122.Jestem; 1123.Jojczenie; 1124.Karnawał a nawał kar, różnice i podobieństwa; 1125.Kiedy to, co mówię, jest oszczerstwem? 1126.Konflikt; 1127.Konieczność; 1128.Kot i pies; 1129.Kwiaty; 1130.Lato, lato; 1131.Leżę sobie; 1132.Lilaróż; 1133.Lipa; 1134.Literatura polska XX wieku; 1135.Lustereczko, lustereczko powiedz przecie...; 1136.Łazienki Królewskie; 1137.Łono natury; 1138.Malowana lala; 1139.Malowane jajka*; 1140.Mankamenty postawy infantylnej; 1141.Marcowa pogoda; 1142.Marek; 1143.Mikołajki; 1144.Miłość; 1145.Miłość a debiut; 1146.Moja choinka; 1147.Moja zabawa sylwestrowa; 1148.Moje hobby; 1149.Moje najpiękniejsze wakacje; 1150.Moje spotkanie Nowego Roku; 1151.Moje uznanie; 1152.Moje życie; 1153.Morze i ja; 1154.Mój pies; 1155.Mój Sylwester; 1156.Mój ulubiony długopis; 1157.Muzyka melodyjna a łomot; 1158. Najbliższa przeprowadzka; 1159. Najgłupsza rzecz, jaka przychodzi mi do głowy*; 1160.Najmilszy mi temat; 1161.Nic mi nie przychodzi do głowy; 1162.Niespodzianka; 1163.Niezbędnik; 1164.No tak; 1165.Nocny Marek; 1166.O czym chciałabym powiedzieć? 1167.O czym chciałoby się mówić? 1168.O czym myślałam wczoraj przed zaśnięciem; 1169.Od-waga; 1170.Okruszek; 1171.Optymizm w stokrotce; 1172.Orkiestra świąteczna; 1173.Orzeł; 1174.Oszczędności; 1175.Pantałyk; 1176.Para białych niedźwiadków; 1177.Perspektywa; 1178.Pępek i Boże Narodzenie; 1179.Pianino; 1180.Pielęgnowanie domowych kwiatów; 1181.Pierwszy dzień wiosny; 1182.Pies; 1183.Piękność; 1184.Plan; 1185.Płótno w kieszeni i co dalej? 1186.Po cholerę to było? 1187.Po co psu ogon? 1188.Po kolacji; 1189.Polerowanie słów; 1190.Polszczyzna Reja i ustawa o języku polskim; 1191.Praktyczne zastosowanie wody “Być może”; 1192. Prażone słoneczniki; 1193. Prowokacja; 1194.Przepraszam; 1195.Przesympatyczne spotkanie; 1196.Psie życie; 1197.Pustka; 1198.Reedbook doda ci skrzydeł; 1199.Różnica między solistą a chórem jednoosobowym; 1200.Sadyzm; 1201.Sala gimnastyczna podczas wiosny; 1202.Secesja; 1203.Serce; 1204.Się kręci; 1205.Skąd tyle sadyzmu w dniu dzisiejszym? 1206. Spodzianka; 1207. Spotkanie; 1208.Spotkanie erotyczne jamnika z dogiem; 1209.Stabilizacja motylka - szpilka; 1210.Szalony Sylwester; 1211.Szybkość; 1212.Szyszeczka; 1213.Śpiew skowronka; 1214.Świeże powietrze; 1215.Święta, święta i po świętach; 1216.Tai ki kung; 1217.Telewizor; 1218.Telimena i mrówki; 1219.Temat rzeka; 1220.To jest ponad moje siły; 1221.Tumiwisizm; 1222.Uczucie pustki; 1223.Upalna wiosna; 1224.W poszukiwaniu prawdy; 1225.Walentynki*; 1226.Wesołe święta; 1227.Wiosenne zauroczenie; 1228.Wiosna; 1229.Wiosna a ptaki; 1230.Wodociąg z Radiowa; 1231.Wolność; 1232.Wpływ magicznych świecidełek na życie codzienne; 1233.Wpływ powietrza i słońca na człowieka; 1234.Wpływ przelotu bocianów na przyrost naturalny ludzkości; 1235.Wpływ rożka myśliwskiego na polowanie; 1236.Wpływ świeżego powietrza na samopoczucie; 1237.Wrażliwość dziecka w nas dorosłych; 1238.Wreszcie moje wesele; 1239.Współczesne determinanty robienia ludzi w oko za pomocą tak zwanego spokoju; 1240.Współczesne niewolnictwo, czyli telefonia komórkowa; 1241.Wychodzę na środek i...; 1242.Wykręcanie kota ogonem; 1243.Wymyślam właśnie; 1244.Z łańcuszkiem na bezludnej wyspie; 1245.Za miłość do Związku Radzieckiego; 1246.Zabawa sylwestrowa; 1247.Zakazany owoc; 1248.Zawał serca; 1249.Zbliżający się Sylwester; 1250.Zbyszek; 1251.Zieleni przyjaciele; 1252.Ziemia; 1253.Zimowy, wieczorny spacerek; 1254.Zimucha; 1255.Zwierzyniec; 1256.Żeberka na miodzie + piwo; 1257.Żłób i żłobek; 1258.Żółta akacja; 1259.Życie; 1260.Życie Klubu.

                         Jolu, Mariuszu, Zbyszku  - jesteśmy z Wami

P I E R W S Z Y    W    W A R S Z A W I E

KLUB   LUDZI   SUKCESU   im.  Małego  Tadzia  

Zaprasza wszystkich otwartych i chętnych

do “KLUBU POD GRUSZĄ” 
 Warszawa, ul. ks. Popiełuszki 16  

we wtorki o godz. 1818

  

SUKCES   NIE   JEST   PRZYPADKIEM!   SUKCES   JEST   UMIEJĘTNOŚCIĄ.

Spokój sumienia
Umiejętność współżycia z ludźmi
Kondycja fizyczna
Celowe życie
Ekonomiczna niezależność
Samorealizacja

KLS jest propozycją dla ludzi zainteresowanych rozwojem osobistym i poprawieniem jakości swojego życia – niezależnie od ich zawodów, wykształcenia i poglądów.
Uczestnictwo w spotkaniach klubowych:
•	daje okazję do przewietrzenia serca i umysłu
•	umożliwia lepsze poznanie własnych możliwości i potencjału
•	rozwija poczucie własnej wartości
•	uczy sympatii dla siebie (pokochaj siebie - daj światu odetchnąć)
•	uczy życzliwego słuchania innych
•	uczy pozytywnego widzenia świata
•	daje okazję do praktycznych ćwiczeń formułowania i wygłaszania swoich opinii

Chcesz zobaczyć jak to się dzieje? PRZYJDŹ!