Author: Ewa

KLUB  LUDZI  SUKCESU  im.  Małego  Tadzia

nr  1-2/99

GAZETKA  KLUBOWA
nr 4-5

SUKCES   NIE   JEST   PRZYPADKIEM!   
SUKCES   JEST   UMIEJĘTNOŚCIĄ.

				Spokój sumienia
				Umiejętność współżycia z ludźmi
				Kondycja fizyczna
				Celowe życie
				Ekonomiczna niezależność
				Samorealizacja

Redaktor  naczelny:  Mariusz  Grudzień
(tym razem zajęty prezydenturą, osieroconymi materiałami - 
bardzo głośno krzyczały! -znów zaopiekowała się Ewa Damentka)

MOTTO  NUMERU - tekst autorstwa Joli Jankowskiej

	SPOTKANIE co tydzień w "Małym Tadziu"
	Przyjemnością samą w sobie już jest
	Otoczeni przyjaciółmi chłoniemy czar miejsca
	Tokując nieraz jak młode ptaki
	Kres im kładzie nieubłagany czas (lub Przewodniczący)
	Artystyczne i niespotykane tematy
	Nie raz jak tabu, nieraz jak słońce ciepłe i piękne
	Iloraz wiedzy się mnoży
	Energii dodając na czas, gdy nie ma tu nas

CIEPŁO UŚCISKU
Otrzymałam książkę w nagrodę za wygłoszoną mowę. Adam Beszk "Żegnanie'. Największe wrażenie wywarł na mnie najkrótszy wiersz. Oto jego druga połowa"
		Wszak zbawić mnie [...]
		mogłoby tylko to jedno
		niemożliwe:
		ciepło twojego uścisku.
Ciepło twojego uścisku... Czy wystarczająco dajemy go naszym bliskim? Czy nie za mało ich dotykamy? Każde dotknięcie osoby, którą kochamy, czy tylko lubimy sprawia nam radość, dodaje siły. Nie mam na myśli jedynie kontaktów damsko-męskich, gdzie dotyk odgrywa decydującą rolę a nawet przesądza o trwałości związku.
Prosiłam Pana Boga, żeby zmiękczył moje stwardniałe serce. Mówi się o mnie, że jestem osobą doświadczoną przez życie i czasem wydawało mi się, że serce gdzieś tam po drodze mi stwardniało. Pan Bóg zesłał mi wnuczkę, która jak tylko zaczęła mówić, przytulała się do mnie i patrząc mi prosto w oczy wyznawała: "Ko-cham". I tego jej "Ko-cham" nigdy nie było mi za wiele. Wnuczek, który jest nieco starszy, często mi powtarza: "Lubię cię babciu, wiesz?" I też nie było mi za dużo jego wyznań. Nigdy się nie dopominam, nie pytam: "Czy kochasz mnie?" Najcenniejsze są wyznania spontaniczne. Spontaniczne przytulanie się, dotyk rąk.
Przez całe życie szukasz tej jednej, jedynej, a nie zdajesz sobie sprawy z tego, że ona być może jest obok. I dopiero gdy ona, zniecierpliwiona, odejdzie, zacznie Ci boleśnie brakować ciepła jej uścisku... 
A Ty być może nawet nie poznałaś ciepła jego uścisku bo wydaje Ci się, że to nie on, że to ten drugi i tak mijacie się...
Uratować nas może tylko to jedno: ciepło czyjegoś uścisku. Nasze ręce nam dane do przekazywania miłości.
Danuta Tukalska
(nagrodzona mowa programowa)
JABŁKO 
Dn. 11.11.1998 r. wygłosiłam pierwszą mowę z teorii sukcesu. 
Teorię sukcesu rozumiem jako podstawę sukcesu. Za jedną z podstaw sukcesu przyjęłam "jabłko". Jabłko było przyczyną wygnania pierwszych ludzi z raju, którzy musieli rozpocząć nowe życie na Ziemi, dając początek całemu rodzajowi ludzkiemu. Ludzie tworząc związki partnerskie albo się dobiorą jak połówki tego samego jabłka, albo nie. Wtedy powinni rozstać się w zgodzie, zamiast przysparzać sobie nawzajem kłopotów i niszczyć tych, których powołali do życia - małych i dużych. 
Jabłko towarzyszy nam przez całe życie. Małe dzieci dostają tarte jabłka, starsze uczą się liczyć na jabłkach, zanim poznają komputer, który za swoje logo przyjął jabłko - firma McIntosh - bogatsza i słynna tego typu firma na świecie, wprowadzająca ludzkość w niedaleki przecież XXI wiek. Uczące się dzieci mają jabłka na:
•	historii: insygnia władzy królewskiej (berło i jabłko) oraz w pięknych mitach greckich
•	na jęz. polskim np. przy poznawaniu twórczości Jana Kochanowskiego (początki piśmiennictwa polskiego)
•	na fizyce - teoria Newtona.
A więc same istotne początki, decydujące w jakiejś mierze o całej przyszłości każdego człowieka i całej ludzkości.
Dorośli po trudach dnia codziennego chętnie zasiadają z kieliszkiem jabłecznika zagryzając pyszną szarlotką, słuchając Mieczysława Wojnickiego śpiewającego o jabłuszku pełnym snów.
Na wiosnę w maju, aby nabrać nowych sił po zimie, odwiedzamy kwitnące sady jabłoni. Wiosna to czas odradzającego się życia, jak odradza się co roku owocująca jabłoń.
A na początku tego wszystkiego było jabłko. Było, jest i powinno być.
Dziękuję Szanownym Państwu za przyznany mi dyplom.
Z poważaniem
Jolanta Jankowska

JA (mowa wygłoszona w łańcuszku mówców)
JA - to trudny temat. Od razu jawią się pytania: Kim jestem? Skąd przychodzę? Dokąd zmierzam? - trudne, niepokojące pytanie! Ale, gdy spojrzę ci w oczy - tak głęboko do środka - to znajduję to JA w tobie... i w tobie... i w tobie! I już jest łatwiej, weselej, bezpieczniej! Niepokój gdzieś zniknął i nie ma już przed kim się kryć! Gdzież tu miejsce na rywalizację, gdzie "Wyścig szczurów"? Radośnie więc patrzę wokoło, zanurzony bezpiecznie w oceanie wielkiego JA, tak pełnym miłości i spokoju.
Bohdan Rybi

UROKI POWROTU DO KRAJU
Latem 1958 r. dzięki kontaktom z nieistniejącym już pismem "Młodzież Świata", a ściśle mówiąc, z redaktorem Krystyną Tarasiewicz, z którą do dziś utrzymujemy przyjacielskie kontakty, powróciłam do Polski po bardzo długiej nieobecności.
Tułaczka po ucieczce spod komina w jednym z obozów niemieckich, potem bezpłatna, prawie dziesięcioletnia wycieczka na Zachodnią Syberię i wreszcie - pociąg zatrzymał się w Terespolu. Korzystając z dłuższego postoju wysiadłam, aby jak najprędzej stanąć na polskiej ziemi i choć trochę przejść się po niej. Idę więc, przed siebie, rozglądam się. "Jak tu wszystko inaczej wygląda: domy, ludzie - wszystko jest inne". Wchodzę do 
sklepu. Ale nie po to, by coś kupić. Chcę popatrzeć. Popatrzeć na sklep, na ludzi, posłuchać jak rozmawiają. Po wyjściu ze sklepu idę dalej. W pobliżu chodnika bawią się w piaskownicy małe dzieci. Zatrzymuję się, obserwując je dyskretnie. Słucham. Jestem zachwycona: "Takie małe a mówią po polsku!"
Po krótkim pobycie u dalekiej rodziny na lubelszczyźnie postanowiłam wyruszyć do Warszawy, która jeszcze przed wojną urzekła mnie jako małe dziecko. Chciałam w przyszłości zamieszkać w Warszawie na stałe, na razie zaś rozpocząć studia na jakimś wydziale humanistycznym.
Na dworcu w Lublinie kupiłam w kasie bilet i idę na perony. Przechodząc obok pana w budce, który sprzedawał bilety i peronówki, pytam, na którym peronie jest pociąg do Warszawy. Udziela mi informacji, pytając z kolei: "A pani jest w Rosji?" - "Skąd on wie?" - zdziwiłam się, nie zdając sobie sprawy z mojego akcentu. Będąc już na właściwym peronie, zobaczyłam dwa pociągi. "Który to ten?" - zastanawiam się. Ale idzie kolejarz, więc zatrzymuję go. Wskazuje mi właściwy pociąg i pyta: "Pani jest z Rosji?" - "Ale tu mają wywiad!" - myślę sobie.
W trakcie podróży w pewnym momencie stwierdziłam, że muszę iść do toalety. Wychodzę na korytarz a tam pełno ludzi. "Zaraz, co się tu mówi, kiedy chce się przejść?". Jest takie jedno słowo... Co to może być? Zapomniałam a potrzeba nagli. Ale z przeciwnego końca wagonu idzie jakaś kobieta, coś mówi i wszyscy ustępują jej drogi. "Co ona mówi?" Nadstawiam ucha, gdy podeszła bliżej, i słyszę zwyczajne "przepraszam". - "Ach, przepraszam!" Teraz ja przechodzę.
W Warszawie pierwsze kroki kieruję na Smolną, do redakcji "Młodzieży Świata". Chciałam jak najprędzej spotkać się ze wszystkimi, a szczególnie z Krystyną. Zostałam serdecznie przyjęta. Krysia natychmiast zajęła się mną. Zatroszczyła się o moje tymczasowe zakwaterowanie, o moje posiłki, pomogła napisać podanie z prośbą o przyjęcie na Uniwersytet i życiorys; zadbała o to, bym do czasu rozpoczęcia studiów zwiedziła trochę Polski; poznała młodzież, poduczyła się języka.
Po pracy, w dniu mojego przyjazdu Krysia pokazała mi Warszawę. Rozdzierały serce ruiny na Marszałkowskiej: sterczące kikuty, obszarpane ściany, często wiszące. Warszawa przed wojną była taka piękna! Przed odwiezieniem mnie do Domu Harcerza Krysia zaprosiła mnie do siebie. "Pójdę do kuchni zrobić kanapki do jedzenia, bo pewnie już zgłodniałaś" - "Kanapki do jedzenia" - zdziwiłam się - na kanapkach siedzi się albo śpi... Co to za kanapki?"
Kilka dni później jedna z dziewcząt w redakcji zapytała mnie jak mi smakuje jedzenie barowe. Odpowiedziałam, że mi smakuje, ale szkoda, że w barach mlecznych nie ma kartofli. "Jak to nie ma? Sprawdzała pani jadłospis?" - "Tak, nie ma w nim kartofli" - "Niemożliwe. Dziś razem pójdziemy do baru". Poszłyśmy, podchodzimy do jadłospisu. "O, proszę, tu są ziemniaki!" - "A co to są ziemniaki?" - "To są po właśnie kartofle" - "To dlaczego tak się nazywają?" - "Bo to jest polska nazwa kartofli".
Wszystkie niezbędne formalności zostały załatwione. Jestem studentką UW, otrzymałam miejsce w akademiku. Krystyna wysyła mnie na obóz młodzieżowy. Zorganizowała dla mnie ubranie, żebym nie musiała marnować czasu na jazdę na Lubelszczyznę: obóz już się rozpoczął. Idę do sklepu kupić coś na kanapki na drogę. "Proszę kilka kawałków tej świniny - wskazuję na boczek - i te trzy bułki". W pociągu udało mi się zająć miejsce siedzące. Po jakimś czasie poczułam głód, wyciągam kanapkę, odgryzam, i kęs staje mi w ustach. Młody człowiek z naprzeciwka uśmiecha się do mnie: "Nie może pani tego jeść?" - "nie" - "słodka bułka i boczek?" - "Tak" - "Czy mogę poczęstować panią swoją kanapką?" Przyjmuję, dziękując. Na każdej stacji coraz więcej przybywa pasażerów. Tłok niesamowity. Ludzie stoją, nawet w przedziale... I nagle budzę się. Leżę sobie wygodnie, tylko jedna pani siedzi naprzeciwko i uśmiecha się: "Ale pani śpi! Można panią wynieść. Była taka burza" grzmoty i ulewa a pani nic, tylko śpi". Spoglądam w okno, po szybie spływają strużki wody. Świeci słońce. Jesteśmy w górach. Pociąg stoi.
Na obozie ciekawa wymiana poglądów, kłopoty z podobnie brzmiącymi wyrazami polskimi i rosyjskimi. Dużo śmiechu. Lecz czas szybko mija. Obóz skończył się. Był on rodzajem mojej przechowalni. Po powrocie do Warszawy jadę do Pucka na ogólnokrajowy obóz studencki. Znów z zapieczętowanym listem polecającym do kierownika obozu od Krystyny. Znów wszyscy o mnie dbają. Pogoda wyjątkowo dopisała. Był to najszczęśliwszy miesiąc w moim życiu. Dużo radości, dużo śmiechu. Pilnie uczę się polskiego. Wydawało mi się, że dobrze włada językiem ojczystym.  Okazało  się, że  moja  polszczyzna jest  jak  "Kali robić".   Pytam o wszystko, jak małe dziecko. "Co to jest? Co to znaczy?" - pada bezustannie. "Danusiu, już tyle razy tłumaczyłem Ci to" - niecierpliwi się Zdzisio.
Czasem ktoś mnie ostrzega przed kimś: "Uważaj Danusiu, bo to jest wielki uwodziciel" -"A kto to jest uwodziciel?" - "To taki gość, który uwodzi dziewczęta, bałamuci je" - "I odbiera im cnotę" - dorzuca drugi. "A co to jest cnota?" - "Wiesz, co, dziewczyno, ty masz się uczyć polskiego, powiedz więc 'chrząszcz brzmi w trzcinie'". Łamię sobie na tym język. "Uwodziciel" podaje mi notes z długopisem i każe napisać: "Jerzy nie wierzy, że na wieży leży gniazdo jeży". Rozczarowałam go. Napisałam poprawnie. "Skąd wiesz, jak to się pisze?" - "Wiem, że jeżeli w podobnym słowie rosyjskim słyszy się "ż", to i w polskim jest "z" z kropką, a jeśli w rosyjskim jest "r", to w polskim będzie "rz". Podobnie jest z "h" i "g", również podobnie z "u" i "o" kreskowanym. "Dobra jesteś!" - "Przynajmniej tym razem nie sprawiłam Wam radości".
Innym razem słyszę: "Dlaczego ty nie przychodzisz na gimnastykę poranną? Dyscyplina obowiązuje wszystkich." - "Bo zasypiam" - "Przecież jest gong na pobudkę" - "I co z tego?" - "Nie słyszysz go?" - "Nie słyszę" - "Prosiłaś, że by jakaś koleżanka obudziła cię?" - "Prosiłam" -"I co?" -"I nico" - "Żadna nie chciała?" - "Żadna nie dała rady" - "To ja cię jutro obudzę" - "A będziesz mógł wejść rano do sali dziewcząt?" - "Spokojna głowa, poradzę sobie". Nie obudził, nie był w stanie. Wszyscy chłopcy założyli się, kto mnie obudzi. Nikt nie wygrał tego zakładu. Tak przechodziłam aklimatyzację. A dziewczęta miały ubaw.
Czas na obozie był wypełniony. Szkolenia, referaty i dyskusje, pływanie na żaglówkach po zatoce Puckiej, częste wyprawy do bliższych i nieco dalszych miejscowości. Wieczorami tańce. Już na samym początku, mimo moich protestów uczył mnie rock'n'rola. Rozpłakałam się. "Jak on śmiał!" - krzyczałam - "Przecież nie wolno tego tańczyć. Tylko młodzież zdegenerowana to tańczy" Po kilku dniach szalałam w rytmie rock'n'rola, tak jak w rytmie każdego innego tańca.
Nie wiem, co bardziej kochałam: tańce czy przejażdżki jachtem. Choć minęło już 40 lat do dziś pamiętam piękny słoneczny dzień, błękitne niebo, spokojne morze, kiedy to ja siedziałam przy sterze na DeZetce, wszyscy pozostali na ławkach a Marian z Krakowskiej Akademii Górniczej, trzymając się szoty pięknym tenorem śpiewał dla mnie "Wróć do Sorento".
Uroczy był również dzień, kiedy jeden z chłopców na pokładzie Omegi otrzymał ode mnie w prezencie kubeł zimnej wody na głowę. Za bardzo mi dokuczał a ponieważ było dość chłodno nie chciał uwierzyć, że spełnię swoją obietnicę, jeśli się nie uspokoi. Od innego kolegi dostałam wtedy jajko, które kupił dla mnie na odpuście w Jastarni. Bawiłam się nim jak małe dziecko. Zabawką, nie chłopcem.
Miłe było odbieranie wiatru wytrawnym żeglarzom, gdy za sterem Słonki lub Omegi szalałam po całej zatoce. Trzeba przyznać, że zawsze podpuszczana byłam przez Huberta, który stale czuwał nad naszym bezpieczeństwem. Cieszył się, gdy ucierałam nosa jego kolegom. Oni zaś nie obawiali się jakiejś tam nowicjuszki i tracili czujność. Naiwni. Płacili za to dyshonorem i żaglami zwisającymi jak bielizna na sznurach. Czas jednak nieubłaganie mijał. Skończył się dla mnie "raj" w Pucku. Poduczyłam się polskiego, coraz mniej miałam wpadek językowych. Coraz mniej było komicznych sytuacji. Nadeszło bolesne pożegnanie z morzem, w którym rozkochałam się. Czas wracać do Warszawy i rozpocząć studia. Ostatni spacer nad brzegiem morza, ocieranie łez , a w uszach nieustannie brzmi piosenka Muszyńskiej o pożegnaniu z morzem.
 Danuta Tukalska

CZŁOWIEK SKŁADA SIĘ Z DUCHA I CIAŁA
Te dwa składniki powinny współgrać ze sobą nierozerwalne, chociaż wymagają oddzielnego traktowania i dbania o nie.  Chcąc osiągnąć sukces w naszych czasach uczymy się języków obcych, obsługi komputera i wielu innych rzeczy, które należą do sfery ducha. Duch i ciało stanowią naszą jedność. W zdrowym ciele - zdrowy duch. To powinno współgrać, ale na co dzień o tym się nie pamięta. W natłoku zawodowych i domowych obowiązku zapominamy o potrzebach ciała, ograniczając się do jego nie zawsze stosownego odżywienia. To się kiedyś prędzej czy później zemścić- traktowanie po macoszemu swojego ciała. Dobre kosmetyki, nie mówiąc o codziennej higienie, to zaledwie preludium do dbania  o nasze ciało. Trzeba uprawiać sport.
Kobiety mówią, że one dźwigając zaopatrzenie swoich domów i biegnąc rano zaspane do autobusu, uprawiają sport w dyscyplinach - podnoszenia ciężarów i biegach maratońskich. To jest jednak tylko konieczność i ze sportem nie ma wiele wspólnego. Pracując zawodowo fizyczne nie rozgrzeszajmy się że jesteśmy  w ruchu i więcej nam go nie potrzeba. Praca fizyczna wymaga tylko innych ćwiczeń ruchowych. Nie wspomnę tu o pracy zawodowej umysłowej, bo tu ćwiczenia gimnastyczne same proszą się o ich podjęcie. Wzorujemy się na Ameryce. Daleka jestem od amerykanizacji naszego życia w Europie. Bierzmy z Ameryki to co dobre. Nie wszystko co  dobre jest łatwe. Ameryka  już od kilku ładnych lat stosuje ruch na co dzień. One biegają  i wykonują proste ćwiczenia gimnastyczne.
A u nas widząc biegających po parku - stukamy się w czoło. A przecież dla bezpieczeństwa i dla dodania sobie otuchy możemy się umówić z przyjaciółmi na wspólne bieganie. W gromadzie raźniej. Po wspólnym bieganiu możemy zasiąść do suto zastawionych stołów, co tak bardzo lubimy, my Polacy.  Ale wtedy możemy być rozgrzeszeni z naszego obżarstwa, bo przedtem zadbaliśmy o nasze ciało w sensie fizycznym. Biegając wspólnie po parku i zdobywając krzepę fizyczną, poradzimy sobie z łobuzami niszczącymi ławki i latarnie, tam gdzie one powinny być. Biegi rekreakcyjne w naszym klimacie najlepiej rozpocząć w ciepłe dni wiosenne.. Aby być  do nich  przygotowanym ćwiczmy już teraz w zaciszu domowym.
To nieprawda, że nie mamy czasu. Zamiast oglądać nie zawsze najmądrzejszą telewizję, rozłóżmy kocyk na podłodze i poćwiczmy. Uważajmy tylko na kryształowy wazon stojący w pobliżu, aby go nie zbić.
Narzekamy na brak kontaktu z dziećmi. Wciągnijmy je do naszych ćwiczeń. Dzieci z natury są ruchliwe. Im wspólna gimnastyka też wyjdzie na zdrowie. One mają wychowanie fizyczne w szkole, mogą więc podpowiedzieć parę prostych ćwiczeń.
Sport w szkole to osobny rozdział. Kiedyś były w szkołach SKS-y, ale teraz nie ma pieniędzy. Dzieci i młodzież często w szkole nie korzystają z lekcji 
WF, bojąc się ośmieszenia. bardzo szkodząc samym sobie. Im jest potrzebny ruch do prawidłowego rozwoju.
A jest na to prosty sposób. Należy skasować oceny z wychowania fizycznego i wyeliminować niebezpieczne skoki przez kozła a udział w zajęciach z wychowania fizycznego zrobić obowiązkowy. Dostosować ćwiczenia do wieku i możliwości wszystkich dzieci. Tak traktowane dzieci i młodzież chętnie będą ćwiczyć. Trzeba wypracować   metody pracy w wychowaniu fizycznym.
Jolanta Jankowska

MÓJ "PRZYJACIEL" MURPHY
(fragment listu do przyjaciela z Finlandii, Jędrka, żeglarza i szkutnika, gdzieś w latach osiemdziesiątych)
(...) A teraz postaram się opisać Ci jak to Murphy, który ostatnio jakoś traktował mnie ulgowo, jednego dnia odrobił zaległości i mam dzieję, że nie prędko znów da znać o sobie (Murphy, to ten od praw Murphiego, w których głosi się, że jak tylko coś może się spieprzyć, to na pewno się spieprzy. Według praw jego imienia chleb zawsze spada masłem do podłogi itp. Dla nas był to symbol wyjątkowo złośliwego pecha, z których toczyliśmy wieczną wojnę podczas naszych szkutniczych zmagań, moich w Polsce i Jędrka w Finlandii).
W ostatni wtorek postanowiłem z rama pojechać do Sokolnik, popracować nieco przy jachcie, gdyż pogoda była wiosenna, ja nie miałem pracy i uzbierałem w kanisterku trochę benzyny. (Sokolniki to miejscowość leśna 25 km od Łodzi, gdzie stała szopa zwana szkutnią, w której budowałem swój jacht. Przypomnę, że wówczas przydział benzyny wynosił 7 litrów na tydzień - tak było! I komu to przeszkadzało?) Zapakowałem mojego malucha elektronarzędziami stolarskimi i wyruszyłem o 7 rano. Ledwo skręciłem z szosy głównej, przejeżdżając przez wieś Kania Góra, gdy samochodzik nagle zaczął słabnąć i zaraz stanął. Spokojnie, iskra jest, paliwo - nie ma. Nie dochodzi do gaźnika. "- Ha Murphy - mówię - nie ze mną te numery". Znając Murphiego woziłem ze sobą zapasową membranę pompy paliwa. Dopiero po rozebraniu pompy okazało się, że woziłem membranę nie od tego modelu Oryginalna była 5-cio oczkowa, zaś ta zapasowa 6-cio oczkowa. Zaadaptowanie tej membrany zajęło mi sporo czasu, a jeśli dodam, że grzebiąc przy pompie trzeba mieć ręce ginekologa, to wyobrażasz sobie, jak się Murphy cieszył. Wreszcie ruszyłem. Na działce załadowałem na bagażnik dębowe deski, żeby zawieźć je do stolarza do pocięcia na profesjonalnych maszynach. Jeden stolarz od trumien był we wsi gdzie miałem awarię, drugi we wsi odległej o 15 km. Wiedząc, że w tej pierwszej wsi czyha na mnie Murphy, z bólem serca  z powodu straty benzyny, pojechałem do tej drugiej wsi. Tamtejszy stolarza okazał się być tak pijany, że nawet nie wiedział, gdzie ma klucze od warsztatu. Musiałem wracać do Kaniej Góry. Czyli zamiast 30 km zrobiło się już dodatkowych 40 dodatkowych kilometrów. Na miejscu okazało się, że trumniarz, nomen omen, nie żyje. Już nie ryzykowałem dalszego szukania stolarza. Postanowiłem wracać na działkę, ale ledwo znalazłem się w miejscu poprzedniego postoju, gdy silnik cichutko zakończył pracę. Znów pompa na wierzch. Puściła ta moja prowizorka. Ale po godzinie znów byłem na działce. Awaryjna zmiana planów: - dziś nie będzie kładzenia desek pokładu, tylko, żeby nie tracić tak cennego wyjazdu, zajmę się pocięciem sklejki na nadbudówkę. Wyciągam moją piękną piłę elektryczną i... zgroza! Zamiast tarczy piły do drewna, założona była tarcza do metalu. Ta od piły została w Łodzi. - "MURPHY! Ty świnio!" Wariant następny: - pomaluję dyszel od wózka; do tego nie trzeba stolarzy, narzędzi. Mam farbę, mam pędzel i nawet mam rozpuszczalnik. A więc jednak nie całkiem stracony wyjazd, choć się zrobiło już po południu. Pięknie układała się błyszcząca farba na stalowej belce, która w tym kolorze przypominała baton czekoladopodobny (Produkt czekoladopodobny był szczytowym osiągnięciem stanu wojennego - masa o konsystencji i barwie czekolady, która w  niczym innym czekolady nie przypominała, bo takowej w sklepach nie było. Cała nasza rzeczywistość była tylko podobna do rzeczywistości) spoczywający na dwóch wąskich kobyłkach. Kończąc już, sięgnąłem po raz ostatni do puszki z farbą, gdy ta, przy obcieraniu pędzla, zachwiała się. Rzuciłem się, żeby ją ratować, bo było tam jeszcze dobre pół puszki, a to już resztka z moich starych zapasów. Nogą zawadziłem o świeżo malowany dyszel, który poleciał w paskudny piach. Próbowałem go złapać, ale był za ciężki, no i śliski od farby. Naturalnie, zgodnie z prawem Murphiego, puszka też wylądowała w piachu, a rozpuszczalnik z głośnym dudleniem opuszczał właśnie butelkę. Byłem dosłownie wściekły. Nic nie zrobione, ja wysmarowany brązową farbą i utytłany w piachu, głodny i zmarznięty. Jakoś się ogarnąłem i zrobiło się ciemno zanim wyjechałem w drogę powrotną. Byłem potwornie zmęczony i przybity takim dniem. Jechałem z głębokim postanowieniem, że nic już dzisiaj nie będę robił, tylko położę się - może nic się nie stanie. Jakieś 10 km od Łodzi, nagle zapalają się czerwone lampki na tablicy rozdzielczej - pasek klinowy zerwany. Nie mam drugiego, gdyż nie dalej niż 200 km temu zakładałem nowy pasek. Widocznie ten pasek też był produktem paskopodobnym. Oczywiście w latarce też były baterie Cetry, czy też bateriopodobne, jak i cały ten samochód, samochodopodobny. Znowu na macanego, demontuję samochód, a kręgosłup protestuje strasznym bólem przeciwko takiemu traktowaniu go przez tyle godzin. A podmuchy wiatru z deszczem zarzucają mi co chwilę kurtkę aż na głowę, przy  przejeździe każdego Tira, a dzieje się to na międzynarodowej trasie, więc tych Tirów sporo. Wreszcie udaje mi się zatrzymać jakiegoś malucha, odkupić za 3 dolary (miałem!) pasek, i ruszyłem dalej. Bez przeszkód (!) dojechałem do Łodzi. Pojechałem najpierw do pracowni, zostawić narzędzie, ale ledwo stamtąd odjechałem, gdy znów odezwała się ta prowizorycznie naprawiona pompa paliwa. Ale, ani mi z w głowie było naprawiać cokolwiek. Postanowiłem zaciągnąć go na pierwsze, lepsze podwórko i tam zostawić do jutra. Nawet kilku chłopców, przechodzących tamtędy, zaofiarowało swoją pomoc i tak ochoczo pchnęli mój lekki samochodzik, że nie nadążyłem obracać kierownicą i walnąłem błotnikiem w krawędź bramy. Ale mnie już było wszystko jedno.
Wróciłem pieszo do domu i poprosiłem tylko Monikę o szklankę gorącej herbaty. Poza zmianą mokrej od herbaty pościeli, nic więcej już tego dnia nie wydarzyło się. 
Janusz Grabowski
Odredakcyjne P.S. Z tym tekstem Murphy lub jego duch związani są bardzo silnie. Janusz zadzwonił do mnie, żeby umówić się na spotkanie, gdy będzie w Warszawie. Główny powód - chciał wręczyć mi ten tekst. Przyjechali razem z Mariolką. Po serdecznym powitaniu Janusz speszony wyznał, że tekst został w Łodzi. Przysyłał go potem pocztą. (E.D)

"BESTIA"
Na samym początku mojego pobytu w Atlantic College w Wielkiej Brytanii, pierwszej w świecie międzynarodowej szkoły, robiłam zakupy w pobliskim Llantwit Major, położonym jakiś dwie mile od placówki.
Miałam dość ciężką torbę: jakieś keczupy, majonezy, warzywa, duża porcja pięknej wołowiny, jaka w owych czasach nawet się nie śniła w Polsce, pieczywo itd. Na samym wierzchu jabłka. Do tego było dość późno. Nie chciałam więc iść na piechotę choć bardzo to lubiłam, zwłaszcza, że droga wiła się malowniczo. Olbrzymie drzewa, kwitnące trawy i miniaturowy romantyczny zameczek z wieżyczkami, jedyny zamieszkały obiekt na całej drodze.
Postanowiłam poczekać na autobus, który zresztą rzadko kursował. Oparłam torbę o słup. Rozejrzałam się. Na ulicy pustka. Ani jednej żywej duszy. Po przeciwnej stronie ulicy, dokładnie naprzeciw przystanku otwarta furtka, przy samy ganku leży jakaś olbrzymia kudłata bestia, jasnobrązowa. Obok dwa spore psy kremowej maści, jakich nigdy wcześniej nie widziałam. Pewnie przykuta moim wzrokiem 'bestia' spojrzała na mnie i zaczęła się podnosić. Wyprostowała się. Okazało się to olbrzymie psisko wielkości dobrego cielaka. Po mnie przeszły ciarki. Jasne psy bez pośpiechu stanęły po  jego bokach  w  równiutkiej  linii  jak  na  komendę  ta niezwykła parada ruszyła z wolna w  moim kierunku. Zwiększona fala ciarek. Rozglądam się w panice - jestem zupełnie sama.
Psy tymczasem przeszły przez podwórko, zbliżyły się do furtki, którą na moje nieszczęście ktoś zapomniał zamknąć, mijają furtkę, spokojnie, równiutko przechodzą przez chodnik, zbliżają się do jezdni....
"Co tu robić? Kogo prosić o pomoc? Jak ewentualnie spróbować odpędzić od siebie te bydlaki? Co powiedzieć, żeby zrozumiały?" - Kłębi mi się w głowie. Niestety! "Parada" jest już zupełnie blisko, a kudłacz nie  spuszcza ze mnie ślepi. "I, I dont speak english!" wykrztusiłam z siebie, trzęsąc się cała. W pobliżu jakiś niewidoczny mężczyzna wybuchnął śmiechem. "Bestia" zaś spojrzała na mnie z politowaniem, podeszła do torby, która w międzyczasie przewróciła się a jabłka rozsypały, - wzięła z chodnika jedno jabłko do olbrzymiego pyska. Jak na komendę: w tył zwrot - i cała trójka równiutko, wolnym krokiem w paradnym szyku ruszyła z powrotem. "To moje!" - krzyknęłam w ślad, odzyskując co nieco odwagi. Nie obdarzono mnie najmniejszą uwagą. Na pdwórku psisko położyło się  i śmiejąc mi się w oczy schrupało moje jabłko.
Myślę, że dzięki mężczyźnie, który całą rzecz ogląda w ukryciu, przyczyniłam chlubnie do opowiadania dowcipów o bardzo mądrych Polkach. A co z wołowiną. Psisko było jaroszem i zadowoliło się jabłkiem. A ja myślałam, że miało chrapkę na mnie.
Danuta Tukalska

WYKAPANY EINSTEIN
Zdarza się, moim zdaniem coraz częściej, iż kierowca autobusu komunikacji miejskiej, widząc nadbiegających spóźnialskich, wstrzyma się z odjazdem, poczeka na spieszących się. Bywa nawet, że niezupełnie zgodnie  z przepisami, poza przystankiem, otworzy drzwi czekając na zmianę świateł sygnalizacyjnych przed skrzyżowaniem ulic. 
Ta niedokładność w przestrzeganiu bezwzględnych przepisów wypływa zwykle ze współczucia dla osoby w wieku podeszłym lub też z mimowolnej sympatii dla płci pięknej. Byłem jednak świadkiem przypadku nietypowego. Pomiędzy ul. Żelazną i Sądami, na wyjątkowo niezatłoczonej al. Solidarności, autobus zatrzymał się na rozpaczliwe gesty osobnika w średnim wieku. Uradowany facet wtoczył się przez środkowe drzwi niskopodwoziowego autobusu i skierował się do przodu pojazdu, wylewając z siebie potoki podziękowań.
- "Dziękuję Pani, dziękują DOKŁADNIE" - zakończył swoją tyradę. Odwrócił się, cofając się do mniej zatłoczonej części tylnej, potknął się o stopień i padł na kolana. Wtedy też dokładniej przyjrzałem się jego twarzy. Było to oblicze w niesamowity sposób podobne do twarzy Einsteina. W umyśle moim ruszyła lawina skojarzeń. Przede wszystkim przeczytane przeze mnie ostatnio eseje na temat fizyki. Einstein twierdzi, że Bóg nie lubi doskonałości. Twierdzi się, że wszystkie ludzkie spostrzeżenia, wszystkie pomiary 
obarczone są NIEDOKŁADNOŚCIĄ. Tymczasem gość, ofiara panującej maniery językowej za najbardziej wyszukane i eleganckie słowo uważa prawdopodobnie słowo, które jak średniowieczna czarna ospa wypiera pozostałe słowa bliskoznaczne. Najczęściej zastępuje ono zwykłe używane od wieków przez pospólstwo krótkie: "TAK", lub też używane jest w jedynym zestawieniu "DOKŁADNIE TAK". A przecież często aż się prosi powiedzieć. -"Tak, ale nie dokładnie tak" albo - "Nie, dokładnie inaczej" (tj. zupełnie inaczej). Nie jestem w stanie wyliczyć wszystkich możliwości, ale chyba jest ich bardzo dużo.
Ryszard Sławiński
P.S. Być może, iż poglądy Einsteina przytaczam niezbyt dokładnie, a w ortografii i interpunkcji jestem daleki od doskonałości (dokladności). DOKŁADNIE!!! 

PRZYGODA CMENTARNA
Dzień Zmarłych - 1 listopada 1998 niedziela. Tego dnia od rana padał deszcz i na duszy też niewesoło...a przecież idę odwiedzić groby najbliższych. Czekam niecierpliwie, a nuż pogoda się poprawi i przestanie padać - niestety siąpi coraz bardziej. Zrezygnowałem wyruszyłem jednak już w godzinach dobrze popołudniowych na cmentarz bródnowski i to w czasie rzęsistego już deszczu. Przemoczony i trochę zziębnięty wracałem następnie główną bramą cmentarza zadowolony, że jednak mimo takiej "pogodowej przeciwności" wypełniłem swój moralny obowiązek i odwiedziłem groby bliskich w dniu ich święta, a zwłaszcza grób mojej Matki.
Deszcz naturalnie pada w dalszym ciągu i widać, ze w dniu dzisiejszym aura już się nie zmieni. Patrzyłem w czarne już niebo, rozejrzałem się dookoła, gdzie ulica prawie opustoszała i przeszedł mnie niemiły dreszcz.
W świetle dosyć ciemno świecącej latarni widać wyraźnie było ścianę deszczu poganianego przez nasilający się zimny wiatr. Postanowiłem kołnierz od płaszcza i zupełnie przemoczony ruszyłem przed siebie. Obok mnie zaświeciły światła zbliżającego się samochodu. Odwróciłem się spojrzałem - mam taksówkę - dobrze się składa, może będzie wolna? Tak! na dachu świeci się tak zwany "kogut".
Machnąłem dwa razy i taksówka z wolna zatrzymała się koło mnie.
Ucieszony wskoczyłem szybko do środka i lekko się otrzepnąwszy zadysponowałem: "proszę na Saską Kępę". Samochód ruszył wolniutko i cichutko. Kiedy podniosłem głowę, żeby pochwalić kierowcę za tak cichy silnik - ze zdumieniem stwierdziłem, że nie widzę kierowcy... uniosłem się więc z tylnej kanapy sądząc, że musi być bardzo niski. Niestety kierowcy nie było za kierownicą a przez "zapłakane" szyby widzę, że naprawdę jadę!
Przez głowę przeszła mi błyskawiczna myśl - przecież to jest Święto Zmarłych - a ja jestem przy cmentarzu! Zrobiło mi się nieswojo - poczułem jak mi drętwieją nogi i nie czekając dłużej wyskoczyłem w panice z auta.
W półmroku zobaczyłem jak dwóch mężczyzn pcha z mozołem w rzęsistym deszczu samochód, który właśnie opuściłem.
Jerzy Adamek
Odredakcyjne P.S. 
Na szczęście Jurek opowiedział swoją historię na początku listopada. Dzięki temu spokojnie uczestniczyłam w kolejnej cmentarnej "przygodzie" w grudniu gdy odwiedziłam grób Ojca. Zapaliłam właśnie świeczki, gdy usłyszałam zadane agresywnym tonem pytanie: "Czego chcesz?"  zaskoczona znieruchomiałam. Po następnym zdaniu "Przecież chcialeś się ze mną skontaktować! Słucham" uspokojona, e to nie do mnie, pomyślałam tylko "no, no, w biały dzień!". Agresywny głos kontynuował "Korzystaj z okazji - mów". Dopiero następne zdanie "Przecież dzwoniłeś" uświadomiło mi, że stałam się mimowolny świadkiem rozmowy prowadzonej przez telefon komórkowy.
Ewa Damentka

RACHUNEK 
Register roboty snycerskiej w czasie restaurowania kościoła Świętokrzyskiego wystawiony księdzu Bystrzyckiemu jako proboszczowi parafii J.Kr. Mości Stanisława Augusta.
•	za przyprawienie brody Bogu Ojcu .....................zł. polskich  	  9,-
•	za dorobienie kogutka do św. Piotra .................... " 	   " 	10,-
•	za dorobienie konia spod św. Jerzego .................  " 	   " 	11,-
•	za dorobienie 3 gołych dziewcząt do św. Mikołaja. " 	   " 	30,-
•	za wyrzeźbienie skrzypiec do św. Wolfganga ......."        "       	21,50
•	za wyrzeźbienie olstry konia św. Augusta ............" 	   " 	  6,-
•	za przyprawienie rogu Mojżeszowi ...................... "  	   " 	  6,-
•	za wychędożenie św. Jadwigi od przodu i o tyłu .."    	   " 	26,-
•	za dorobienie dziecka św. Elżbiecie ..................... " 	   " 	35,-
•	za dorobienie diabła spod nogi ............................. "    	   " 	  7,-
•	za zalepienie dziury św. Barbarze ........................ "    	   " 	  2,15
•	za wytoczenie łydki św. Jackowi .......................... " 	   " 	  4,15
•	za dorobienie nogi św. Tomaszowi ...................... " 	   " 	  7,-
                                                                                                ------------------
                                                                                                            175,2
(rachunek znaleziony w bibliotece książąt Czartoryskich)

DZIEWCZYNKA SPOD LATARNI
Tytułem wstępu: "Dziewczynka" stoi pod skonstruowaną prze siebie latarnią z czerwoną kokardką. Ma na sobie spódniczkę z czarnych jedwabistych frędzli luźno połączonych ze sobą. Czarny spód. Kimonowa bluzeczka z ciemnoczerwonej jedwabnej satyny z dekoltem "do kostek" kokieteryjnie związana w pasie. Czerwone korale, pierścionek z czerwonym oczkiem. Makijaż odpowiedni do sytuacji. Piękną fryzurę - ci jej się rzadko zdarza mieć - zniszczył padający śnieg, gdyż zapomniała utrwalić ją lakierem. Obuta jest "dziewczynka” w czarne ażurowe pantofelki, to tego czarne pończoszki. Z nóżką, podniesioną i zgiętą w kolanku tak, by była odsłonięta czerwona podwiązka, wita każdego wchodzącego pana: "Czy masz kasę królewiczu?" lub: "Czy pójdziesz ze mną?". Do wygłoszenia mowy programowej "dziewczynka spod latarni" wychodzi z podniesionymi ramionami, tańcząc i śpiewając: 
		"Piękny harem Ali miał.
		Każdy taki mieć y chciał...
		Laj, laj, laj..." itp.
Jestem przedstawicielką najstarszego zawodu świata. Jedyną. Bo przecież żadna z tych tu (pogardliwie i wskazując ręką siedzące panie) nie może poszczycić się przynależnością do tego szlachetnego zawodu. Królowie, cesarze, różni mocarze - któż mógł obejść się bez nas? I wielcy i mali. Ile smutku ukoiłyśmy, ile ugasiłyśmy pragnień, ile męskich potrzeb zaspokoiłyśmy...
Ja prowadzę jednoosobową firmę, tzw. agencję towarzyską. Gdy będąc nastolatką zastanawiałam się, jaki wybrać zawód, ktoś trafnie mi podpowiedział, że mam wszelkie predyspozycje ku temu, by urzędować pod latarnią. I całe szczęście! Okazuje się, że ja mam talent. Wszyscy klienci to podkreślają. Moim punktem kontaktowym jest latarnia pod czerwoną kokardką, a miejscem pracy moje poddasze. Te, które przechodząc obok latarni, obrzucają mnie pogardliwym spojrzeniem, nawet nie zdają sobie sprawy z tego, że gdyby nie ja i moje koleżanki, ich małżeństwa dawno ległyby w gruzach. Nigdy żadnej nie wygarnęłam tego, bo obowiązuje mnie etyka zawodowa - dyskrecja.
Mężczyzna potrzebuje mieć w łóżku kobietę, nie lalkę. Ilu to klientów zwierza się, że mają piękne żony, inteligentne, ciekawe, z dużymi ambicjami zawodowymi, doskonałe gospodynie, żony, matki, ale w łóżku... do niczego. Tymczasem dla mężczyzny seks jest podstawą istnienia. Gdyby nie mógł przyjść do mnie lub do którejś z moich koleżanek, dawno zmieniłby partnerkę życiową. Często mężczyźni przychodzą do nas, by dać upust swoim wyuzdanym zachciankom. Żony taki się krępuje, żonę trzeba szanować, a tu klient płaci, klient wymaga. Zresztą, wiele kobiet nawet nie ma pojęcia o tajnikach zaspokajanie potrzeb mężczyzny. Prawdę mówiąc w każdym mężczyźnie siedzi bestia. I trzeba tę bestię zaspokoić. To ta zepsuta krew w nich tak buzuje. - my oczyszczamy się regularnie. Mężczyzna nie zaspokojony potrafi urządzić piekło z byle powodu i w domu, i w pracy. Albo zmienia się w potulnego pantoflarza, którym żona pomiata. Po "wyciszeniu się" u nas mężczyzna jest wspaniałym  czułym mężem, doskonałym ojcem, świetnym pracownikiem.
Zamiast pogardy należy się nam uznanie, wdzięczność i szacunek.
Podoba się Wam ten pierścionek? Dostałam go na Walentynki. Od mojego stałego klienta. Za którymś razem przyszedł do mnie pod latarnię i poprosił - płacąc oczywiście - bym spędziła z nim cały wieczór. Poszliśmy do kina, do kawiarni, na spacer. Była taka księżycowa noc... W Saskim Ogrodzie na ławeczce koło fontanny poprosił mnie o rękę. Zapewniał, że jestem dziewczyną jego marzeń, że właśnie mnie szukał. Ja nie wyobrażałam sobie jak można przez całe życie być tylko z jednym mężczyzną, więc waham się.  Błagał mnie go żebym, nie odrzucała go, żebym się zastanowiła. potem poszliśmy do mnie na poddasze. Księżyc zaglądał przez okno...
Z innymi klientami jest raz lepiej, raz gorzej. Czasem chce się, żeby już poszedł sobie, niekiedy jest całkiem fajnie. To on o mnie dba. Nie rozumiem, co się ze mną dzieje: jakiś żar, jakieś dreszcze... I tak mnie do niego ciągnie, chce się stale przy nim być. Chyba powiem: "Tak"
Danuta Tukalska
(nagrodzona mowa programowa, wygłoszona w Ostatki)
P.S. "Dziewczynka" tego dnia akurat obchodziła imieniny. Klubowe koleżanki (Z klubu "Pod Gruszą", a nie spod latarni!)  składając życzenia życzyły jej m.in. wielu klientów.
P.P.S. "Dziewczynka" już od wielu lat jest na emeryturze, wysłużonej niestety nie pod latarnią lecz na etacie państwowym.

RÓŻOWY JAMNIK
Pewnej zimowej soboty to się zdarzyło. Wstałam później niż zwykle, bo kiedyś należy się wystać i wygrzać a także zwyczajnie się pobyczyć. Wyglądając przez okno na pokryty białym puchem, cichy placyk międzyblokowy zobaczyłam jamnika. Nie krótkiego, nie długiego, w sam raz. Z wysoka wyglądał na pieska o ciemnej, chyba czarnej sierści. Ale nie jego harce nosem przy ziemi przykuły moją uwagę. Ubrany był w... różowy kabacik. Ma dobrego pana. Fantastycznie wyglądał na białym śniegu. Biegał obok garaży pokrytych również śniegiem. Przysuwając się bardziej do szyby i spoglądając w bok, na garażach zobaczyłam...  różowe ślady stóp. Czyżby jamnik wdrapał się na garaże i zrobił różowe ślady z radości, że jest mu tak pięknie w różowym kabaciku? Tylko dlaczego one są takie duże? Słońce skryło się w chmury, nie było więc różowej poświaty. Stałam przy oknie w różowej lizesce, ale ona nie jest odblaskowa, żeby dawać różową poświatę. To było naprawdę. Różowy pies, różowe ślady i...  różowe wesołe myśli na cały dzień. Jak w wierszu Gałczyńskiego - zaczarowany dorożkarz, zaczarowana dorożka i zaczarowany koń. czary przybrały kolor różowy.
Jolanta Jankowska

NASZ KLUB W  OSTATNICH MIESIĄCACH
 listopad'98 - kwiecień'99 
(oprac. E. Damentka)

3 listopada 1998 - odbyły się kolejne wybory. 
Prezydentem VII kadencji został:  Mariusz GRUDZIEŃ

Członkowie ZARZĄDU:
Prezydent - Mariusz Grudzień
Wiceprezydent i Dyrektor Merytoryczny - Ewa Damentka
Sekretarz - Jolanta Jankowska
Skarbnik (Minister Finansów) - Joanna Strzelczyk, następnie Zofia 
				Ostrowiecka, od kwietnia Ewa Damentka
Naczelny Bibliotekarz KLS - Małgorzata Orlik
Minister ds Najmłodszych - Dominika Czarnota
Minister Spraw Zagranicznych - Ryszard Sławiński
Minister Kultury i Sztuki - Danuta Tukalska
Minister Literatury - Dziejopis - Władysław Stoń
Minister Skarbów - Jerzy Adamek
Minister - Szef Mistrzów Wymowy - Zofia Ostrowiecka
Pierwszy Prezydent (funkcja dożywotnia i niezbywalna) oraz Minister - Szef Byłych Prezydentów - Marek Rożalski
Minister NNM - "etatowy" Maruda i Malkontent - Zbigniew Kozak
		(NNM  - oznacza  "Nic nie muszę") - funkcja j.w.
Mały Tadzio (funkcja j.w.)

W  1998 r. w naszych spotkaniach wzięło udział ok. 100 osób. Ok. 50 było nagradzanych. Tymczasem od początku 1999 r. w  spotkaniach KLS już wzięło udział 50 osób. 32 osoby były nagradzane.
Utrzymuje się tendencja równego podziału punktów (czyli wygranej każdego z uczestników zabawy)

W poprzednim numerze Gazetki drukowaliśmy nazwiska zwycięzców w poszczególnych kategoriach 
•	OSOBISTOŚCI MIESIĄCA (najwięcej punktów w danym miesiącu); 
•	SZECHERAZADA (najwięcej wygranych mów programowych) 
•	SZECHERAZADA (najwięcej wygranych mów w łańcuszku mówców); 
•	ŻYCZLIWEGO CENZORA (najczęściej nagradzany recenzent) 
•	“SUKCEROR-KA” (osoba najczęściej nagradzana w “sukcesie na co dzień”). 
podczas VI kadencji (czyli od kwietnia do października 1998)
Poniżej drukujemy zwycięzców (od listopada 1998 do kwietnia 1999) w klasyfikacji miesięcznej oraz sezonowej (jesień'98, zima'99, rok 1998)

Osobistości miesiąca:
•	w listopadzie'98 - Mariusz Grudzień
•	w grudniu'98 - Agnieszka Średzińska
•	w styczniu'99 - Aleksandra Owczarska
•	w lutym'99 - Danuta Tukalska           
•	w marcu'99 - Zofia Ostrowiecka
•	w kwietniu'99 - Andrzej Pyszyński

Szecherezad/a (mowy programowe)
Od kistopada'98 do kwietnia'99 (czyli przez 6 miesięcy) - konkurs nierozstrzygnięty - wszyscy mówcy otrzymali równą liczbę punktów, czyli wszyscy wygrali.

Szecherezad/a (mowy w łańcuszku mówców)
•	listopad'98 - Zofia Ostrowiecka
•	grudzień'99 - Agnieszka Średzińska
styczeń'99 -kwiecień'99 - konkurs nierozstrzygnięty, j.w.

Sukcesorzy
•	listopad'98 - Jerzy Adamek
•	styczeń'99 - Aleksandra Owczarska 
•	kwiecień'99 - Zofia Ostrowiecka
grudzień'98, luty'99 , marzec'99 - konkurs nierozstrzynięty - j.w.

Życzliwy cenzor
•	listopad'98 - Monika Ruckgaber
•	kwiecień'99 - Ewa Damentka
grudzień'98 - marzec’99 konkurs nierozstrzygnięty -  j.w.

JESIEŃ 1998 (X, XI, XII)
Osobistość jesieni'98
- w kategorii indywidualnej - Mariusz Grudzień
- w kategorii grupowej - Agnieszka Średzińska Dominika Czarnota 
   (kategoria grupowa - tj. punkty pozostające w rodzinie)
Szecherezad jesieni'98 (mowy programowe) - Ryszard Sławiński
Szecherezady jesieni'98 (łańcuszek mówców)  - Agnieszka Średzińska 
						   i Zofia Ostrowiecka
Sukcesorzy jesieni'98 - Jerzy Adamek, Ewa Damentka i Marek Rożalski
Życzliwi cenzorzy jesieni'98  - Monika Ruckgaber i Mariusz Grudzień

ROK 1998
Po podliczeniu punktów okazało się że w 1998 r. nagrodami podzieli się Prezydenci (byli i obecny)
Osobistość roku 1998 i Szecherezada'98 (mowy programowe) - Ewa Damentka
Szecherezad'98 (łańcuszek mówców) - Marek Rożalski
Sukcesorki'98 - Karolina Wojnarska i Ewa Damentka
Życzliwy cenzor'98 - Mariusz Grudzień

ZIMA 1999 (I, II, III)
Osobistość zimy'99 - Danuta Tukalska
Szecherezady zimy'99 (mowy programowe) - Danuta Tukalska
 						i Mariusz Grudzień
Szecherezad zimy'99 (łańcuszek mówców) - Tadeusz (ps. Koiciel)
Sukcesorki zimy'99 - Aleksandra Owczarska i Karolina Wojnarska 
Życzliwa cenzorka zimy'99 - Zofia Ostrowiecka

INNE  FORMY  DZIAŁALNOŚCI  KLUBOWEJ
Poza  wtorkowymi zebraniami w "Klubie Pod Gruszą" oraz wspólnymi wycieczkami do Puszczy Kampinoskiej - widywaliśmy się również w drugie i czwarte piątki miesiąca w Klubie Kultury (ul. Andersa 35) na spotkaniach Klubu Dyskusyjnego BMT (tj. Bardzo Małego Tadzia):
13.XI (piątek) - Przeczucia i przesądy
27.XI 		- Co jest najważniejsze
11.XII 		- I co dalej?
8.I  		- Blask cienia = cień blasku ?
22.I 		- Czy istnieją pozytywne aspekty negatywnego myślenia?
26.II 		- Drogi i bezdroża samodoskonalenia się
12.III 		- Dlaczego przeszkadzamy sobie w życiu
26.III 		- Czy prawda zawsze leży pośrodku?
9.IV 		- Cena doskonałości
23.IV 		- Czy warto kontrolować swoje emocje?

DODATKOWE SPOTKANIE 
14 kwietnia o godz. 21 mieliśmy przyjemność spotkać się "Pod Gruszą" z Tadeuszem Niwińskim. Mimo, że o spotkaniu dowiedzieliśmy się "w ostatniej chwili" wzięło w nim udział kilkanaście osób. Chyba po raz pierwszy w naszym Klubie jednocześnie w zebraniu uczestniczyło aż pięcioro naszych Prezydentów: Monika, Cezary, Karolina, Ewa i Mariusz.

NAJBLIŻSZE IMPREZY:

•	1 maja - Emocje'99. Happening "tylko dla odważnych" prowadzony przez Tadeusza Niwińskiego w Łodzi.
•	2 maja - też w Łodzi - ogólnopolskie spotkanie Klubów Ludzi Sukcesu
•	24 maja - poniedziałek, godz. 17 w "Klubie Pod Gruszą" spotkanie klubowiczów z całej Polski z Tadeuszem Niwińskim i Nathanielem Brandenem
•	11 czerwca (piątek), godz. 18 - Klub dyskusyjny BMT: "Dlaczego boimy się sukcesu?" - Klub Kultury, ul. Andersa 35 

ZAGADKA 
KTÓRE Z NAS JEST AUTOREM PONIŻSZEGO TEKSTU? 
odpowiedzi - prosimy przekazywać Redakcji - przewidziana nagroda!
Jedwabistą ścieżką utkaną z księżycowej poświaty mięciutko opadł
 i na powiekach osiadł mrocznym woalem osłonił ciemną etolą otulił sen.

Zapraszamy 
do Klubu Ludzi Sukcesu im. Małego Tadzia
Czekamy na wszystkich otwartych i chętnych.
Spotykamy się we wtorki o godz. 18.18, 
w "Klubie Pod Gruszą", Warszawa, ul. Popiełuszki 16 

Pierwszy Prezydent Klubu: Marek ROŻALSKI
Obecny Prezydent Klubu: Mariusz GRUDZIEŃ

Spotkania  KLUBÓW LUDZI SUKCESU  odbywają się również m.in. w Łodzi i Wrocławiu:

	ŁÓDŹ - 	każdy poniedziałek o godz. 19
			w budynku Łódzkiego Domu Kultury
			ul. Traugutta 18

	WROCŁAW - poniedziałki 19-21
			Dom Kultury "Agora"
			pl. Piłsudskiego 2